به گزارش خبرگزاری به گزارش میهن تجارت، برخی صحنه ها آنقدر تکرار می شوند که بخشی از خاطره یک شهر می شوند. میدان شهرهر یکی از آن صحنه های این صد شب بود. هر شب در ساعتی که همه قول داده اند برای قرار حاضر می شوند. پیرمردی با عصا، مادری که دست فرزندش را گرفته، جوانی با پرچم سه رنگ ایران بر دوش و نوجوانی که شاید تازه معنای حضور اجتماعی را تجربه کرده باشد. همه آمده بودند تا یک جمله یکصدا فریاد بزنند. اینکه ایران تنها نیست.
صد شب گذشت و میدان خالی نبود. پرچم ها پایین نمی آمدند و قرار مردم هر شب با میدان درگیر نمی شد. شاید در نگاه اول چند ساعتی در یک میدان ایستادن ساده به نظر برسد، اما وقتی این حضور به صد شب می رسد دیگر نمی توان آن را فقط یک دور هم جمعی دانست. این در مورد وفاداری است. از موضعی که از دل ایمان بیرون می آید. دل مردم به هم گره خورده و اکنون بیش از هر زمان دیگری مردم شهرستان ها و ملت ایران یک دل و یک صدا هستند.
در این شب ها میادین شهر به محلی برای همدلی تبدیل شده بود. جایی که مردم از هر سن و سلیقه ای کنار هم ایستادند و پرچمی در دست داشتند که برایشان نماد خانه ای به نام «جمهوری اسلامی ایران» بود. خانه ای که برای حفظ امنیت و آرامش و سربلندی آن افراد زیادی جان خود را از دست داده اند و در واقع ایستادگی این خاک در این سال ها ریشه در خون شهدای گلگون کفن آن دارد.
خاطره شهر و قلعه خیابان گواه شجاعت و حماسه آفرینی «جنگجویان خیابانی» است.
هر شب که پرچمها در باد به اهتزاز در میآیند، نام رزمندگانی که در جبهههای جنگ ایستادهاند در ذهنها زنده میشود. مردانی که از خانواده و آسایش خود دور هستند، پاسداری از مرزهای امنیت و اقتدار این سرزمین را بر عهده دارند. مردم با حضورشان می خواستند بگویند که فاصله میدان شهر تا میدان جنگ آنقدرها نیست و اینجا هم شهدایی هستند که دلشان برای ایران می تپد و حامی فرزندان این سرزمین هستند.
در شرایطی که برخی رسانه ها و شبکه های مجازی تلاش می کنند مردم را پراکنده، ناامید و بی تفاوت نشان دهند، این صد شب تصویری متفاوت را نشان می دهد. تصویری از مردمی که هنوز به فکر کشورشان هستند، هنوز به نام ایران اهمیت می دهند و هنوز سرنوشت این سرزمین را با حضور و مسئولیت فرزندانش گره می خورند. این حضور پاسخی آرام و قاطع به همه کسانی است که فکر می کنند پیوند مردم با هویت و ارزش های ملی خود سست شده است.
بعید است تصویر میدان و پرچم هایی که صد شب پشت سر هم در دست گرفته اند. جنگجویان خیابانی برافراشته شده، تا از خاطره شهر پاک شود. این تصویر روایت مردمی است که تصمیم گرفتند تنها تماشاگر حوادث منطقه نباشند. آمدند و ایستادند تا نشان دهند وقتی پای ایران و ارزش های ملی به میان می آید، هنوز هم می توان روی حضورشان حساب کرد.
روایت صد شب حضور حماسی مردم، حکایت دلبستگی مردمی بود که با وجود همه تفاوت ها، در یک نقطه مشترک بودند. عشق به ایران و وطن. عشقی که نه در شعارها، بلکه در گام هایی که هر شب به میدان می رفت، خود را نشان می داد و ثابت می کرد که پرچم این سرزمین همچنان بر دوش مردمی است که آن را بخشی از هویت و سربلندی خود می دانند و اکنون که ساعت ها از اعلام حمله جمهوری اسلامی ایران به سرزمین های اشغالی می گذرد، این مردم امیدوارتر از همیشه هستند. امید به نابودی ظلم و برچیده شدن استکبار، امید زدودن لکه ای که آرامش را از مردم کشورهای مختلف گرفته است. به امید مرگ انگلی که در دل مردم ملت ها نفوذ کرده و آسایش را از آنها سلب کرده است.
و اینک در صدمین شب حضور و همزمان با آغاز هجمه های دلاورمردان این سرزمین، مردم به میدان آمدند تا نشان دهند که از رزمندگان جان برکف حمایت می کنند و دژ خیابان رها نمی شود تا خاک مقدس این سرزمین به دست کسانی نیفتد که جز منافع خود نمی خواهند. بله مردم نشان دادند که این کشور صاحب، سرباز دارد و برای یک هدف مقدس زندگی می کند و نفس می کشد. اینجا لانه وحشیهای آمریکایی و صهیونیستی نیست. اینجا سرزمین حماسی مردم ایران است.
منبع : به گزارش میهن تجارت
