شب گذشته در حالی که تصاویر خاطره انگیز تیم ملی ایران از جام جهانی پخش می شد صدای عادل فردوسی پور از گزارش برخی از مهم ترین مسابقات تاریخ فوتبال ایران حذف شد. بازی هایی که میلیون ها ایرانی با صدای فردوسی پور به یاد دارند، ناگهان با صدایی دیگر پخش شد. انگار قرار است بخشی از خاطره جمعی فوتبال ایران بازنویسی شود.
البته مشکل فقط عادل فردوسی پور نیست. ورزش ایران سال هاست که شاهد مواجهه عجیبی با چهره هایی است که محبوبیتشان از حد معمول فراتر رفته است. یک روز نوبت به علی دایی می رسد. اسطوره ای که همچنان بهترین گلزن تاریخ فوتبال ملی آسیاست. فردای آن روز رسول خادم در جایگاهی قرار می گیرد که گویی غرور چندین ساله او برای کشتی ایران به فراموشی سپرده شده است.
واقعیت این است که محبوبیت را نمی توان از بین برد. همانطور که خاطره گزارش ایران و مراکش یا ایران و آرژانتین را نمی توان از ذهن میلیون ها نفر پاک کرد. مردم آن لحظات را با صدای فردوسی پور به یاد می آورند. همانطور که گل های تاریخی تیم ملی با نام علی دایی و افتخارات کشتی با رسول خادم به یادگار مانده است. همانطور که نمی توانید بازی حماسی ایران و استرالیا را بدون گزارش جواد خاتانی تصور کنید.
مشکل از اینجا شروع می شود. جایی که به جای استفاده از سرمایه های اجتماعی، سعی می کنند آن ها را نادیده بگیرند. در حالی که بسیاری از کشورها برای ساخت چهره های ملی هزینه می کنند، ما گاهی با کسانی که سال ها باعث افتخار این کشور شده اند، طوری رفتار می کنیم که گویی حضور آنها مشکل ساز است.
شاید بتوان صدای یک خبرنگار را از یک آیتم تلویزیونی حذف کرد. شاید کمتر بتوان نام یک قهرمان را به زبان آورد. اما واقعیت این است که حافظه جمعی مردم با این تصمیمات تغییر نمی کند.
