بعدی-صادق ملکی; پیمودن مسیر مذاکرات ایران و آمریکا دشوار، اما ممکن است. این جاده سنگلاخ با اراده سیاسی احزاب هموار خواهد شد. از اسلام آباد تا ژنو و شاید فردا در واشنگتن و تهران، مذاکرات مستقیم ایران و آمریکا به پایان برسد که به پنج دهه چالش و بحران و دو جنگ بین دو کشور پایان دهد و عصر جدیدی را بین تهران و واشنگتن آغاز کند.
تحولی که ابعاد وسیع آن عمیقاً خاورمیانه را تحت تأثیر قرار خواهد داد. دو جنگ 12 روزه و ماه مبارک رمضان نه تنها نتوانست مشکلات ایران و آمریکا را حل کند، بلکه بن بست های جدیدی با خسارات فراوان ایجاد کرد و تنها راه، مذاکره مستقیم ایران و آمریکا بود.
عقلانیت پس از تجربیات تلخ جنگ باعث شد تهران و واشنگتن با پذیرش آتش بس و مذاکره، گزینه صلح را بر جنگ ترجیح دهند و در مسیری گام بردارند که کشورهای منطقه و جهان از آن حمایت و تشویق می کنند. همانطور که مذاکرات اسلام آباد در بحران ایران و آمریکا در سال های اخیر تحولی بسیار راهبردی تلقی می شد، نشست ژنو نیز باید به عنوان حلقه ای مکمل در مسیری تلقی شود که می تواند به دستاوردهایی ادامه دهد که برای بسیاری دور از انتظار و دور از انتظار است.
تعهد ایران به عدم تلاش برای دستیابی به بمب هسته ای و پذیرش درصدی از غنی سازی توسط آمریکا، ستون فقرات این تفاهم نامه است و در آینده می تواند توافقی باشد که فضای کشور و خاورمیانه را از فضای جنگی به فضای صلح و دوستی و… هدایت کند.با وجود اظهارات منفی ترامپ در مذاکرات ژنو، نگاهی به نتایج این نشست نتیجه مثبتی را نشان می دهد. انتظار می رود با تقویت اراده سیاسی تهران و واشنگتن شرایط برای تفاهم بیشتر در مذاکرات آتی فراهم شود و منجر به توافق در این روند شود.
هیچ کس در تهران طرفدار جنگ نیست. تفاوت در نحوه رسیدن به صلح است و این تفاوت ها با توجه به شرایط، ظرفیت و امکان دستیابی به آن می تواند به نقطه تعادل برسد. مشروط بر اینکه طرف آمریکایی مانند تهران اراده صلح داشته باشد و اولویت اول آن باشد.
آتش بس در لبنان نیز این کشور را به روند صلح مرتبط خواهد کرد. رفع انسداد بخشی از منابع مالی، رفع تحریم های نفتی و … و از همه مهمتر اظهارات مقامات ایرانی مبنی بر آمادگی برای سرمایه گذاری در بخش نفت و گاز و هزاران پروژه تعریف شده نشان دهنده عزم ایران برای روزها و سال های پس از جنگ است.
