تیم ملی ایران یک برد تاریخی را به تلخ ترین و دراماتیک ترین شکل ممکن از دست داد. ضربه ای روی تیر افقی، پنالتی از دست رفته و گلی در ثانیه های آخر که بعد از شادی باورنکردنی یک ملت آفساید اعلام شد. آفساید میلی متر
این واقعا تلخ ترین پایان یک مسابقه در تاریخ فوتبال ما بود. حداقل در این ساعات حس ما این را می گوید. ممکن است در تاریخ طولانی تیم ملی جست و جو کنیم و صحنه های تلخ و دردناک دیگری را پیدا کنیم، اما فعلاً ذهن ما نمی پذیرد که تلخ تر و دردناک تر از این هم می شد. این فقط حس ما نیست. روزنامه انگلیسی ایندیپندنت در یادداشتی مفصل نشان داد که آنها هم احساسی مثل ما دارند. عنوان گزارش این روزنامه انگلیسی این است: تلخ ترین و دراماتیک ترین ماجرای جام جهانی تاکنون متعلق به ایران است.
* متن کامل گزارش ایندیپندنت را در زیر بخوانید:
برای تیم ملی ایران که ماهها حضورش در این مرحله نهایی جام جهانی در هالهای از ابهام قرار داشت، ادامه این سفر تاریخی در آمریکای شمالی مانند بسیاری از تیمهای دیگر، به یک دوره باریک و طاقتفرسا 24 ساعته گره خورده است؛ اما تنها پس از یکی از هیجانانگیزترین و در عین حال دردناکترین هفت دقیقه اتلاف وقت که فوتبال به خود دیده است.
اگر این اتفاق در ماه می برای وستهام رخ داد، این سرنوشت در ژوئن برای ایران نیز تکرار شد. لحظه ای باشکوه در ثانیه های پایانی که به وحشیانه ترین شکل ممکن از آنها گرفته شد. زمان در محوطه جریمه مصر متوقف شده بود. شجاع خلیل زاده توپ را وارد دروازه کرد و سپس روی زانو به سمت نیمکت ایران سر خورد تا شادی خود را با هم تیمی های مست خود تقسیم کند. به نظر می رسید این صحنه خاطره انگیزترین لحظه جام جهانی 2026 تا اینجای کار باشد.
اما دل ایران چند لحظه بعد شکست. مدافع ایران یک چیز را در نظر نگرفته بود. دو کلمه منفور دنیای فوتبال: «پس از بررسی». سیمون مارسینیاک، داور لهستانی مسابقه نیز همین جمله را به زبان آورد و VAR وارد عمل شد. همه ما می دانیم که این داستان چگونه پیش می رود.
حتی بعد از اینکه گل خلیل زاده با اختلاف بسیار کم در آفساید مردود اعلام شد، ایران هنوز چند سانتی متر با پیروزی فاصله داشت. شوت روی دروازه رامین رضاییان با تقدیم مدافعان مصر مهار شد و در ادامه سعید عزت اللهی با ضربه سر دروازه را به لرزه درآورد و توپ به بیرون رفت. لحظاتی بعد داور سوت پایان بازی را به صدا درآورد تا به رنج ایران پایان دهد. دیداری که می توانست ایران را در رده دوم گروه و رویارویی با استرالیا روز جمعه در دالاس به ارمغان بیاورد، آنها را در بلاتکلیفی فوتبالی قرار داده است. اگرچه مقر VAR برای این جام جهانی اتفاقاً در همان شهر دالاس قرار دارد.
با این حال، باید تصویر بزرگتر را نیز دید. تیمی که برخلاف همه پیش بینی ها و با وجود همه مشکلات موفق شد در جام جهانی حاضر شود، کشوری که با یکی از میزبانان این مسابقات در حال جنگ است و مدام درگیر تنش بوده است، موفق شد بدون شکست از مرحله گروهی بگذرد. سه بازی، سه تساوی و صفر تفاضل گل. آیا این برای صعود به عنوان یکی از تیم های سوم کافی است؟ احتمالا بله.
تا عصر روز شنبه امیر قلانوی و شاگردانش خواهند دانست که آیا اقامتشان در کمپ تیم در تیجوانای مکزیک ادامه خواهد داشت یا خیر. آنها در دیدار مقابل مصر تا آخرین دقیقه جنگیدند که پیروزی در آن صعود را قطعی می کرد و تنها چند ثانیه با خلق یک لحظه فراموش نشدنی فاصله داشتند اما در نهایت به سختی نتوانستند به آن برسند.
از سوی دیگر مصر به عنوان تیم دوم گروه راهی مرحله حذفی شد. زیرا بلژیک با پیروزی 4 گل مقابل نیوزلند صدر جدول را به دست آورد. محمد صلاح و یارانش اکنون باید به مصاف استرالیا بروند، در حالی که ایران در حال حاضر در رده ششم جدول رده بندی تیم های سوم قرار دارد که 8 تیم برتر به دور بعد راه پیدا می کنند و در صورت حفظ جایگاه خود، پنجشنبه آینده در ونکوور به مصاف سوئیس خواهند رفت.
اما رقابت های سه گروه دیگر هنوز تمام نشده و ممکن است همه چیز تغییر کند. با توجه به فرمت جدید و بحث برانگیز مسابقات، شرایط می تواند در مدت زمان بسیار کوتاهی به کلی تغییر کند.
مصر که آرزوی صدرنشینی در گروه را داشت، تنها 5 دقیقه پس از شروع بازی پیش افتاد. پس از مهار ضربه نه چندان خطرناک محمد صلاح توسط علیرضا بیرانوند، محمود صابر با استفاده از توپ سرگردان توپ را با پای چپ از طریق دستان دروازه بان و مدافعی که قصد داشت آن را روی خط دروازه مهار کند، وارد دروازه کرد.
اما ایران خیلی سریع واکنش نشان داد. مهدی طارمی کاپیتان این تیم در محوطه جریمه زودتر از محمد عبدالمنعم به توپ رسید و مارسینیاک همان داوری که در فینال جام جهانی 2022 سه پنالتی اعلام کرده بود بدون معطلی نقطه پنالتی را نشان داد. اما مصطفی شبیر جهت ضربه را به درستی تشخیص داد و با واکنشی خوب توپ را مهار کرد.
غم طارمی فقط سه دقیقه طول کشید. شوبیر تنها با یک دست توانست ضربه میلاد محمدی را مهار کند و توپ به رامین رضاییان رسید. مدافع راست ایران از زاویه بسیار نزدیک توپ را روی سقف دروازه کوبید تا بازی در پانزده دقیقه ابتدایی به تساوی کشیده شود. دیداری مهیج و نفس گیر در آخرین دیدار گروه G.
از آن لحظه به بعد، هر دو جدول رده بندی مسابقه و گروه در تعادل کامل بودند. در حالی که بلژیک به تدریج برتری خود را مقابل نیوزلند افزایش داد، محمود حسن ترزگه باز هم بیرانوند را به دردسر انداخت و رضاییان یک فرصت دیگر داشت اما ضربه پای چپ او از درون محوطه جریمه از بالای دروازه به بیرون رفت.
با شروع نیمه دوم و انتشار خبر بازی ونکوور، مسئولیت حمله بیش از پیش بر دوش ایران افتاد. بازی دو تیم عصبی تر، پرتنش تر و در عین حال زیباتر شد. طارمی در دقایق پایانی با ضربه سر توپ را به تیرک دروازه کوبید که البته پیش از این داور خطا را به سود دروازه بان مصر اعلام کرده بود. به نظر می رسید این آخرین تلاش ایران باشد، اما همه اشتباه کردند.
سپس آن پایان فراموش نشدنی فرا رسید. لحظه ای که فقط فوتبال می تواند آن را خلق کند و تماشاگران را وادار کند که سال ها بعد بگویند: «من آنجا بودم».
اما به زودی واقعیت خود را نشان داد. فوتبال دیگر مثل قبل نیست. یک بررسی ویدئویی با الهام از ورزش آمریکایی، آن لحظه جادویی را از ایران به تصویر کشید. چه به نفع فوتبال باشد و چه به ضرر آن، پاسخ را باید بعد از پایان بازی های شنبه از ایران پرسید.
