سه حسرتی که به دلم ماند

به گزارش خبرگزاری به گزارش میهن تجارت و به نقل از پایگاه اطلاع رسانی دولت، متن یادداشت فرزانه صادق به شرح زیر است:

من به عنوان فرزند شهیدی که به دور از آغوش پرمهر پدرش در سایه مهربانی های پدرانه امام راحل و رهبری شهید به خانواده های معظم شهدا سپری کردم، هنوز شهادت پدر ملت را باور ندارم؛ چهره پدرانه او نه بر دیوار که بر لوح زندگی فرزندان شهدای سرافرازمان حک شده است و همچنان صدای جانانه فرزندان شهدای سرافراز ماست. لحنی که همیشه به ما فرزندان ایران اطمینان می داد فردای روشنی در راه است…

من به عنوان یکی از اعضای کابینه، حضورم در راس ابتدایی ترین وزارتخانه دولتی را مدیون اعتماد ویژه او به «یک زن» و تأکید مکرر او بر «تخصص» و «تعهد» فارغ از جنسیت هستم. من سه تا حسرت دارم که آرزو می کنم در طول زندگی او اتفاق بیفتد.

اول؛

از اسفند 1380 که سفری به چابهار داشت. بارها اهمیت راه آهن چابهار – زاهدان را در دولت های مختلف مورد تاکید قرار دادند که نشان از نگاه راهبردی آنها به این کریدور ریلی به عنوان بخشی از کریدور شمال – جنوب داشت. با توجه به دستورات و رهنمودهای ایشان در خصوص اهمیت لجستیک و ظرفیت حمل و نقل کالا و مسافر از طریق ایران اسلامی، سال ها تلاش شد تا حلقه های مفقوده کریدور شرق به غرب و شمال به جنوب تکمیل شود. دولت چهاردهم با توجه به تعهد خود به اجرای منویات مقام معظم رهبری تلاش مضاعفی در این زمینه انجام داد. رئیس‌جمهور شخصاً برای تکمیل این بخش از کریدور در جنوبی‌ترین نقطه ایران که آب‌های آزاد و بنادر کشور را به همسایگان شمالی و سپس به اروپا متصل می‌کند، منابع مالی تامین کند. ایشان تلاش زیادی کردند و نتیجه این شد که بعد از گذشت بیش از 20 سال از دیدگاهی که رهبری ترسیم کرده بودند، این آرزو محقق شد.

اگر جنگ 40 روزه آمریکایی و صهیونیستی رخ نمی داد، راه آهن چابهار – زاهدان اواخر سال گذشته تکمیل و اوایل امسال به بهره برداری می رسید. اگرچه این جنگ عملیات این خط ریلی را اندکی به تاخیر انداخته است اما به زودی صدای سوت قطار در چابهار به گوش می رسد.

ای کاش رهبر شهید زنده بود و به چشم خود می دیدند که این آرزو در حکومت «وحدت ملی» و در سایه اعتمادشان به یک زن برای وزارت در ابتدایی ترین وزارت کشور محقق شده است.

دوم؛

در روزهای مختلف سال افراد مختلفی برای دیدن و ارتباط با حضرت آقا نائل می آمدند. پرورش دهندگان، پرستاران، ورزشکاران، هنرمندان، کشاورزان و…

از سال گذشته که شاهد خلق حماسه های متعددی توسط رانندگان در دفاع از ایران عزیز بودیم، به عنوان وزیر راه و شهرسازی بسیار مایل بودم دیداری بین ایشان و رهبر شهید ترتیب دهم که متاسفانه نشد.

افکار عمومی به خاطر دارند که در خرداد ماه سال گذشته فراخوان های متعددی در خارج از کشور به ویژه از سوی منافقین و سلطنت طلبان برای تشویق رانندگان و کامیون داران به اعتصاب و اعتراض منتشر شد. اعتراضاتی که گاهی نادیده گرفته می شد به دلیل مشکلات شغلی و معیشتی بود. اگرچه اکثر مطالبات رانندگان محترم (در بحث بیمه، لاستیک، سهمیه بندی سوخت و …) متوجه وزارت راه و شهرسازی نبوده است، اما به عنوان متولی پاسخگویی به این قشر از کارگران، طی جلسات متعددی وارد عمل شده و به دردهای آنان گوش فرا داده ایم تا برای آنان چاره اندیشی شود.

خوشبختانه این همدردی به جان کارگران افتاد و بر اساس گزارش های نهادهای اطلاعاتی و امنیتی، این ابتکار چرخه افزایش اعتراضات را شکست و دامنه آن را به سایر مشاغل و صنایع گسترش داد. البته رانندگان عزیز از این همدردی فراتر از آن قدردانی کردند. همچنین در عرض یکی دو هفته از جنگ 12 روزه علیه جمهوری اسلامی ایران; حماسه 26 دی 1362 را در صفوف متحد تکرار کردند و در تخلیه و توزیع کالاهای اساسی از بنادر کشور رکورد زدند. حماسه ای که بار دیگر در جنگ 40 روزه رخ داد و حمایت و صلابت رانندگان در دفاع از ایران اسلامی را به رخ جهانیان کشید. بعد از جنگ 12 روزه حضور پرشور، حماسی و همدلانه رانندگان را ارج نهادم. آنجا بود که خواستار دیدار با امام دل ها شدند. درخواستی که سعی کردم به آن پاسخ دهم اما متاسفانه محقق نشد تا در محضر مقام معظم رهبری از رشادت های ایشان بگویم و شاهد مهربانی های پدرانه ایشان به این عزیزان باشم.

سوم؛

جناب آقای دکتر بیزیکیان همیشه لطف داشتند و در گزارش های ادواری به رهبری نیز از اقدامات وزارت راه و شهرسازی صحبت می کردند. اما همچنان متاسفم که یک بار در دیدار با همکارانم از تلاش مجدانه این دولت و پیگیری مستمر شخص رئیس جمهور برای عدالت فضایی و محرومیت زدایی به ویژه در استان هایی مانند خوزستان و سیستان و بلوچستان به آنها گفتم. می خواهم از تلاش همکارانم در ساخت و تجهیز راه های روستایی، مسکن محرومان، مسکن کارگری، بازسازی و نوسازی ناوگان حمل و نقل و توسعه مسیرهای مختلف ریلی، جاده ای و هوایی با وجود همه موانع و محدودیت ها بگویم. یکی از «ممکن»های چند دهه ای که بالاخره در این دولت «شد».

افسوس دلم برات تنگ شده بود.»