به گزارش خبرگزاری به گزارش میهن تجارت، ابهام در سیاست گاهی یک سلاح راهبردی است. یک سیاستمدار باهوش همیشه همه کارت های خود را روی میز نمی گذارد. گاهی سکوت می کند تا دشمن در محاسبات خود دچار اشتباه شود و گاهی تنها با چند جمله تمام سناریوهای ایجاد شده در اتاق های فکر را از بین می برد. پیام اخیر حضرت آیت الله سید مجتبی خامنه ای رهبر معظم انقلاب را از این زاویه باید خواند. پیامی برای پایان دادن به بسیاری از ابهامات سیاسی صادر شد.
ماههاست که رسانههای غربی و اتاقهای عملیات روانی روایتهای متفاوتی از آینده رویارویی ایران ارائه میکنند. از پایان دوره مقاومت تا ادعای عقب نشینی تهران در سایه فشارها و مذاکرات. برخی در درون خود هرگونه سکوت را نشانه تغییر استراتژی و هرگونه مذاکره را مقدمه ای برای عادی سازی روابط تفسیر کردند، اما پیام اخیر بسیاری از این روایت ها را باطل کرد و نشان داد که سکوت هرگز به معنای فراموشی نیست.
وقتی رهبر معظم انقلاب از «انتقام خون پاک شهدای دو جنگ» صحبت می کنند، در واقع دارند یک اصل راهبردی را پایه گذاری می کنند. آن زمان پرونده جنایت را نمی بندد. در این نگاه، نه گذشت ماه ها و سال ها، نه تغییر دولت ها و نه انتقال قدرت، مسئولیت را از عاملان آن ساقط نمی کند. این همان نکته ای است که خیلی ها سعی کردند در غبار تحلیل های روزمره پنهان کنند.
بخش مهم دیگر پیام جمله ای است که ممکن است برای طرف مقابل بیشترین معنی را داشته باشد. ما باشیم یا نباشیم این موضوع محقق می شود.» این عبارت، رویارویی را از سطح افراد فراتر می برد و آن را به مسیری پیوسته تبدیل می کند; مسیری که نه با تغییر مسئولان و نه تحولات مقطعی گره خورده است. از این منظر تصور اینکه مسیر اعلام شده را می توان با فشار سیاسی، تهدید یا تغییر چهره متوقف کرد، بیشتر یک آرزو است تا تحلیل.
اشاره به وجود «فهرست از بالا به پایین» پیام دیگری نیز دارد. مسئولیت تنها متوجه تصمیم گیرندگان برتر نیست. بلکه از منظر این پیام همه کسانی که در زنجیره جرم دست داشته اند پاسخگو هستند. این تفسیر مرزهای مسئولیت را گسترده تر از آنچه برخی تحلیل ها نشان می دهد ترسیم می کند.
واژه «آزاد» نیز معنایی فراتر از یک جغرافیا یا هویت خاص دارد. گویا مخاطب این پیام هرکسی است که خود را مسئول ظلم و جنایت می داند. این تفسیر نشان می دهد که دیدگاه پیشنهادی تنها به چارچوب های کلاسیک روابط دولت محدود نمی شود.
این پیام پاسخی به روایت دیگری نیز بود. روایتی که سعی دارد هرگونه مذاکره را نشانه غلبه بر تقابل معرفی کند. اما محتوای پیام نشان میدهد که اگر گفتوگو شکل بگیرد، قطعاً به معنای پایان اختلافات اساسی یا آغاز عادیسازی روابط نیست. کسانی که فکر می کردند چند دور مذاکره می تواند همه معادلات را تغییر دهد، اکنون با متنی مواجه شده اند که دیدگاه متفاوتی از آینده ارائه می دهد.
شاید مهم ترین دستاورد این پیام پایان دادن به بازی ابهام باشد. اکنون میدان تحلیل دیگر بر اساس حدس و گمان نیست. متن برای خودش صحبت می کند. آنهایی که سال هاست با جنگ روایت ها سعی کرده اند مسیر آینده را آن طور که می خواهند ترسیم کنند، این بار با متنی مواجه می شوند که بسیاری از معادلات ذهنی آنها را به هم ریخته است. در سیاست گاهی یک پیام گویاتر از هزاران تحلیل است، مخصوصاً وقتی مخاطب اولاً کسانی هستند که فکر می کردند سکوت یعنی کناره گیری و خویشتن داری یعنی فراموش کردن.
منبع : به گزارش میهن تجارت
