به گزارش خبرگزاری به گزارش میهن تجارت، خانواده ای دور هم جمع شدند تا زندگی جدیدی را در کوه های سیریک آغاز کنند. خانه با شادی مهمانان، صدای بچه ها و آرزوهای یک زوج جوان روشن شد، اما حمله آمریکایی ها در چند لحظه مراسم عروسی را به صحنه آوار و خون و ماتم تبدیل کرد. کسانی که برای تبریک آمده بودند، ناگهان در میانه انفجار به دنبال عزیزان خود می گشتند و کودکی که باید بخشی از آن شب، شادی و بازی می شد، قربانی خشونتی شد که هیچ توضیحی نمی تواند آن را توجیه کند.
اتفاقی که در سیریک افتاد و آنهایی که جشنشان به عزا تبدیل شد، نامی داشت. آنها عضوی از یک خانواده بودند و زندگی و آینده ای داشتند که به ناحق از آنها گرفته شد. هر مصدومی نیز انسانی است که سال ها درد این حمله را با خود و خانواده اش به دوش می کشد. تقلیل این رنج به عباراتی مانند «خطای عملیاتی» یا «حادثه ناخواسته»، چشم پوشی از حقیقت است که اثرات آن بر بدن کودکان و غیرنظامیان همچنان آشکار است.
سیریک جدا از میناب دیده نمی شود. تصویر نیمکت هایی که باید محل یادگیری و ساختن آینده فرزندان این سرزمین می بود، از خاطره مردم ایران پاک نشده است. در میناب دانش آموزانی که با کتاب و دفتر به مدرسه می رفتند قربانی این حمله شدند و این بار در سیریک افرادی که برای جشن و شروع زندگی جدید دور هم نشسته بودند هدف حمله قرار گرفتند. یک جا کلاس عزا بود و یک جای دیگر مجلس عروسی. بین آن نیمکت ها و این خانه، یک خط مشخص است: فداکاری افرادی که نه در میدان جنگ، که در متن زندگی روزمره خود حضور داشتند.
مدافعان حقوق بشر باید پاسخ دهند کودکی که در مدرسه درس می خواند یا کودکی که در مراسم عروسی برای یک قدرت نظامی بازی می کند چه تهدیدی است؟ چگونه می توان از صحت تجهیزات نظامی صحبت کرد اما مسئولیت جان های گرفته شده را نپذیرفت؟ حتی اگر عاملان این حمله آن را «اشتباه» بنامند (که قطعاً اشتباه نیست!) مسئولیت قانونی و اخلاقی مهاجمان را از بین نمی برد.
آغازگر عملیات نظامی موظف است پاسخگوی عواقب تصمیم خود و جان غیرنظامیانی باشد که قربانی آن شده اند.
حکومت جمهوری اسلامی ایران حمله به غیرنظامیان در سیریک و قبل از آن کشتار دانش آموزان میناب را نقض آشکار اصول انسانی و قوانین بین المللی می داند و پیگیری حقوقی و سیاسی این جنایات را وظیفه خود می داند. جامعه جهانی و نهادهای مسئول نباید اجازه دهند زندگی مردم ایران قربانی استانداردهای دوگانه شود. سکوت در برابر کشتار کودکان و حمله به خانه ها و مدارس تنها به عادی سازی خشونت و تکرار چنین فجایع کمک می کند.
علاوه بر این غم بزرگ باید از نیروهای امدادی، کادر پزشکی، هلال احمر، مسئولان محلی و مردم شریف هرمزگان که برای نجات جان مصدومان و همراهی خانواده ها در سخت ترین لحظات بلافاصله به میدان آمدند، قدردانی کرد. این همدلی نشان داد که مردم ایران در لحظات سخت یکدیگر را تنها نمی گذارند.
امروز سراسر ایران در کنار خانواده های داغدار سیریک و میناب ایستاده است. ما نام و چهره قربانیان را در انبوه اخبار جنگ از دست نخواهیم داد. آنها آمار نیستند. آنها فرزندان ایران هستند. امنیت کودکان، حرمت مدرسه، خانه و شادی مردم چیزهایی نیست که به بهانه اهداف نظامی بتوان از آن چشم پوشی کرد. سیریک و میناب در یادمان خواهد ماند. نه تنها به عنوان نشانه های مظلومیت مردم ایران، بلکه به عنوان اسناد روشن مسئولیتی که آمریکا و عاملان این حملات نمی توانند از آن فرار کنند.
منبع : به گزارش میهن تجارت
