بعدی- یک ماه قبل از آغاز جنگ ترامپ علیه ایران، قوه مجریه طرحی چند میلیون دلاری برای بازسازی آسایشگاه ملوانان در پایگاه آمریکایی در بحرین، که مقر فرماندهی منطقهای نیروی دریایی است، آغاز کرد. این پروژه که توسط پیت هگزث، وزیر دفاع حمایت می شد، آخرین سرمایه گذاری آمریکا در این مجموعه عظیم بود. مجموعه ای که برای چندین دهه امکان استفاده از نیروهای آمریکایی را در سراسر خاورمیانه فراهم کرده است.
به گزارش به گزارش میهن تجارت به نقل از نیویورک تایمز، سپس در همان ساعات اولیه درگیری با ایران، سرنوشت این آسایشگاه ها و همچنین سایر بخش های این تأسیسات در هاله ای از ابهام قرار گرفت.
در 7 بهمن ماه، موشکها و پهپادهای انتحاری ایران بر روی فروشگاههای مواد غذایی، سوخت و تعمیر کشتی در این پایگاه فرود آمدند. تأسیسات فرماندهی پیشرفته ویران شد و شهرکها عملاً غیرقابل سکونت بودند. اگرچه هیچ تلفاتی گزارش نشده است، اما تقریباً 1500 پرسنل نظامی و اعضای خانواده آنها تخلیه شدند و وسایل نقلیه، حیوانات خانگی و وسایل شخصی خود را رها کردند.
اکنون، نزدیک به هفت ماه بعد، پایگاهی که ارتش زمانی آن را «پرترددترین مجتمع 152 هکتاری جهان» مینامید، عملاً برای پرسنل غیرضروری غیرقابل دسترس است. دریاسالار داریل کادل، رئیس عملیات دریایی، در 31 اوت در جریان یک جلسه پرسش و پاسخ جهانی از فورت مید، مریلند، به یک ملوان آواره گفت: “به این زودی ها به آنجا باز نمی گردیم.” من می خواهم در این مورد کاملاً صادق باشم.»
داستان به بحرین محدود نمی شود. پایگاه های آمریکا در کویت، قطر، امارات متحده عربی، عربستان سعودی، عراق، عمان و اردن نیز در اثر حملات پهپادی و موشکی ایران آسیب دیده اند. حداقل 18 پرسنل ارتش آمریکا کشته و حدود 800 نفر دیگر مجروح شده اند و هزاران سرباز و اعضای خانواده آنها که به طور معمول در منطقه مستقر بودند، جابجا شده اند. گزارش هفته گذشته بازرس وزارت دفاع حاکی از از دست دادن نزدیک به 60 فروند هواپیما و سایر تجهیزات است که خسارت 3.7 میلیارد دلاری را به همراه داشته است. صدها ساختمان نیز آسیب دیده است.
این خونریزی و ویرانی که مقدمه ای برای نبردهای آینده آمریکاست، ضرورت اصلاحات دیرینه را آشکار می کند: پنتاگون باید در نحوه استقرار نیروها و تجهیزات خود با توجه به استفاده روزافزون از پهپادهای ارزان قیمت و موشک های کروز توسط دشمنان آمریکا تجدید نظر کند.
ایالات متحده به شبکه گسترده پایگاه های خارجی خود به عنوان مراکز لجستیکی برای جابجایی سریع نیروها، سلاح ها و تجهیزات جدید در سراسر جهان وابسته است. اگرچه این پایگاه ها از زمان جنگ جهانی دوم یک مزیت استراتژیک بوده اند، اما اکنون در عصر پهپادها، به طور فزاینده ای به نقطه ضعف و بار اضافی تبدیل شده اند.
دیوید اچ. پترائوس، ژنرال بازنشسته و فرمانده سابق نیروهای آمریکایی در خاورمیانه و رئیس سابق سیا گفت: این وضعیت مستلزم بازنگری کامل است؛ نه تنها در استراتژی استقرار پایگاه ها و مراکز فرماندهی پیشرو، بلکه در نحوه عملکرد ما در آینده نیز.
پایگاه ها و ناوهای هواپیمابر ایالات متحده در این منطقه مدت هاست که برای نیروهای نظامی نسبتاً امن تلقی می شوند. درست است که این پایگاه ها و کشتی های جنگی گاه مورد هدف حملات توپخانه ای و موشکی گروه های شبه نظامی قرار می گرفتند، اما این حملات عمدتاً پراکنده و بی اثر بود و به راحتی دفع می شد. بسیاری از این حملات در عراق توسط شبه نظامیان مورد حمایت ایران انجام شد. گروه هایی که می خواستند آمریکا را وادار کنند برای گسترش حضور و نفوذ نظامی خود در سراسر منطقه هزینه کند.
امروز واشنگتن و تهران درگیر رویارویی مستقیم هستند. بیش از شش ماه نبرد نشان داده است که سیستمهای دفاع هوایی مدرن، هر چقدر هم که گسترده باشند، نمیتوانند به طور کامل از پایگاهها در برابر رگبار پهپادها و موشکها محافظت کنند.
بر اساس این گزارش، این تلفات قبلاً بر توانایی آمریکا برای ادامه جنگ تأثیر گذاشته است. به عنوان مثال آسیب شدید به پایگاه بحرین باعث ایجاد یک سری مشکلات برای نیروی دریایی آمریکا شد. بدون دسترسی به این مرکز تدارکاتی، کشتیهای جنگی که در نزدیکی تنگه هرمز فعالیت میکنند، دسترسی منظم به سوخت، غذا و سایر اقلام ندارند. در عوض، ملوانان مجبور شدهاند برای عملیات لجستیکی به پایگاهی در دیگو گارسیا، جزیرهای کوچک در ۲۲۰۰ مایلی در دریای عمان تکیه کنند. پروسه ای که به جای یک هفته دو هفته طول می کشد.
ناو هواپیمابر آبراهام لینکلن بیش از 250 روز را بدون تماس با بنادر (به جز توقف های کوتاه در گوام و عمان) در دریا سپری کرد. این ماموریت طولانیمدت سرفصل خبرها شد و گزارشهای ملی درباره کمبود غذا و وخامت سلامت روان ملوانان را به دنبال داشت. از آن زمان، فرماندهی مرکزی ایالات متحده دستور بازگشت کشتی را صادر کرد. سفری به طول 13000 مایل که انتظار می رود در چند هفته آینده در سن دیگو به پایان برسد.
با توجه به سرعت تغییر در نیروهای نظامی جهان، ایالات متحده باید با این واقعیت روبرو شود که اکثر، اگر نگوییم همه، از حدود 750 پایگاه نظامی، بندر و فرودگاه خود در 80 کشور جهان به طور فزاینده ای در برابر حملات هوایی آسیب پذیر شده اند. اکنون روسیه، چین و حتی کره شمالی قادرند طیف وسیع تری از موشک های قدرتمندتر و پیشرفته تر را به سمت تأسیسات آمریکا در مناطق خود شلیک کنند.
یکی از راههای کاهش این خطر، کوچک کردن است. تعداد پایگاه های خارجی آمریکا تقریباً سه برابر تعداد سفارتخانه ها، کنسولگری ها و نمایندگی های دیپلماتیک این کشور و تقریباً دو برابر کل پایگاه های خارجی سایر کشورهای جهان است. هزینه عملیاتی این تاسیسات سالانه به ده ها میلیارد دلار می رسد. ادغام و تحکیم این پایگاه ها ضمن صرفه جویی در هزینه های مالیات دهندگان، تعداد کمتری از نیروها را در معرض هدف مستقیم دشمن قرار می دهد.
البته همه تجهیزات را نمی توان در آشیانه های قوی یا پناهگاه های زیرزمینی قرار داد. گلن وان هرک، ژنرال بازنشسته نیروی هوایی و فرمانده سابق فرماندهی شمال ایالات متحده، معتقد است که ارتش ایالات متحده باید به طور تصادفی هواپیماهای جنگی، هواپیماهای سوخترسان و سایر تجهیزات مستقر در منطقه را جابجا کند. به این ترتیب ضمن اطمینان از در دسترس بودن آنها در شرایط اضطراری، آسیب پذیری آنها در برابر حملات هوایی کاهش می یابد.
به گفته وی، پنتاگون باید از ترفندهای گذشته الهام بگیرد. در میان نسخه های امروزی همان مدل های بادی و سبک وزن که توسط نیروهای متفقین در طول جنگ جهانی دوم استفاده می شد. در آن زمان آمریکا با قرار دادن هواپیماها، تانک ها و سایر تجهیزات تقلبی در فرودگاه ها و پادگان ها تلاش کرد اطلاعات دشمن را گمراه کند و آتش دشمن را از تجهیزات واقعی منحرف کند. ژنرال ون هرک گفت: “اقدامات فریبنده مانند استفاده از آدمک ها، از منابع دشمن برای شناسایی، رهگیری و ارزیابی توانایی ها و نیات ما استفاده می کند.” همچنین نیروها را بزرگتر و مجهزتر نشان می دهد و هزینه زیادی هم ندارد.»
بر اساس این گزارش، چنین اقداماتی ممکن است در نگاه اول یک ترفند نمایشی صرف به نظر برسد، اما آمریکا دیگر نمی تواند به روش قدیمی خود ادامه دهد. وضعیت تنش با ایران به وضوح نشان داده است که ارتش بر سر دوراهی قرار دارد. زیرا مذاکره برای دریافت مجوز استفاده از پایگاه ها سال ها طول می کشد و ساخت آنها نیز نیازمند صرف میلیاردها دلار در طول زمان است.
ترک داستان یک گزینه روی میز نیست. اما صرفاً بازگشت به وضعیت قبلی پس از فروکش درگیری، راه حل پایدار و قابل قبولی نیست و کنگره نباید با تأمین بودجه، وضعیت موجود را بپذیرد.
آمریکا باید در نحوه دفاع از این تاسیسات در برابر تهدیدات نوظهور و همچنین در تصمیمات بزرگتر خود برای جنگ باهوش تر باشد. اقدام در این زمینه بدون انجام بررسی ها و تامل های لازم به معنای به خطر انداختن منابع مالی و جان نیروهای نظامی ما بیهوده است.
