بعدی- نشانه های جدیدی مبنی بر بازگشت یکی از معروف ترین هواپیماهای تاریخ هوانوردی به آسمان وجود دارد. SR-71 #844 که آخرین پرواز خود را در سال 1999 انجام داد، ماه ها در مرکز تحقیقات پرواز آرمسترانگ ناسا در پایگاه نیروی هوایی ادواردز، کالیفرنیا در معرض دید عموم قرار گرفته و به آشیانه منتقل شده است. ناسا هنوز بازگشت این هواپیما به پرواز را تایید نکرده است.
بر اساس گزارشی از The War Zone، تیم کانرز، مهندس ارشد سابق پیشرانه برنامه SR-71 در ناسا، می‌گوید اطلاعاتی دارد مبنی بر اینکه هواپیما پس از بازرسی اولیه به مرحله آزمایش سیستم‌های الکتریکی نزدیک می‌شود. به گفته وی، در این مرحله برق خارجی به هواپیما متصل می شود تا مشخص شود که کدام سیستم ها پس از نزدیک به سه دهه خاموشی هنوز سالم هستند. این آزمون قرار است در هفته های آینده برگزار شود.
اما بازگشت 844 به وضعیت پرواز با موانع جدی روبرو است. کانرز می گوید که موتورهای پرت اند ویتنی J58 هواپیما ممکن است در طول بازرسی ها غیر قابل استفاده باشند. با این حال، این موتورها هنوز برای احتراق واقعی آزمایش نشده اند. از سوی دیگر، سوخت اختصاصی ناسا از سوخت JP-7 مورد استفاده برای پرواز SR-71 حدود دو دهه پیش تمام شد. با این حال، به گفته کانرز، مذاکرات برای یافتن سوخت جایگزین یا مشابه در حال انجام است.
هدف احتمالی این پروژه ممکن است فراتر از بازگشت یک هواپیمای تاریخی به آسمان باشد. کانرز معتقد است که ناسا می تواند از 844 به عنوان آزمایشگاه پرواز برای موتورهای پرسرعت جدید استفاده کند. به خصوص برای موتورهایی در اندازه و کلاس J58 که آزمایش آنها بر روی یک هواپیمای جدید یا پهپاد اختصاصی مستلزم طراحی و ساخت بدنه آزمایشی کاملاً جدید است.
هواپیمای ساخته شده برای فرار از موشک
برای درک اهمیت این موضوع، باید به ماموریت اصلی SR-71 برگردیم. این هواپیما در دوران جنگ سرد برای شناسایی استراتژیک در عمق خاک دشمن طراحی شد. هواپیمایی که قرار بود با پرواز در ارتفاع بسیار بالا و سرعت فوق العاده بدون وارد شدن به درگیری مستقیم، از مناطق حساس اطلاعات جمع آوری کند. فلسفه طراحی بلک برد بر این اساس بود که در صورت شناسایی توسط دشمن، سرعت و ارتفاع بالا مهمترین ابزار دفاعی آن خواهد بود.
اولین پرواز SR-71 در سال 1964 انجام شد و این هواپیما توانست به سرعت بیش از 3 ماخ یعنی بیش از 3500 کیلومتر در ساعت برسد و در ارتفاع بیش از 85000 پا پرواز کند. طول بدنه آن حدود 32.7 متر و فاصله دو سر بال ها به حدود 17 متر می رسید. وزن برخاست هواپیما بیش از 63 تن بود.
یکی از ویژگی های منحصر به فرد SR-71 استفاده گسترده از تیتانیوم و آلیاژهای آن در بدنه بود. دلیل این انتخاب تنها کاهش وزن نبود. اصطکاک شدید هوا در سرعت های بالاتر از 3 ماخ دمای سطح هواپیما را به شدت افزایش می دهد و بسیاری از مواد معمولی نمی توانند چنین شرایطی را تحمل کنند.
طراحی هواپیما حتی به گونه ای بود که بدنه به دلیل افزایش دما با سرعت زیاد منبسط می شود. به همین دلیل برخی از درزهای بدنه در حالت عادی کاملاً مهر و موم نشدند و در حین پرواز و گرمایش هواپیما وضعیت متفاوتی پیدا کردند. سوخت اختصاصی JP-7 نیز برای این محیط پر سرعت و دمای بالا طراحی شده است.
SR-71 با دو موتور پرت اند ویتنی J58 نیرو می گرفت. موتورهایی که یکی از مهمترین دستاوردهای مهندسی برنامه بلک برد محسوب می شدند. سیستم ورودی هوای موتور، مخروط متحرک داخل ورودی و پس سوز، نقش مهمی در کنترل جریان هوا و تولید نیروی محرکه در سرعت های بالا داشتند.
ترکیب این موتورها با طراحی خاص بدنه باعث شد تا SR-71 بتواند ساعت ها در ارتفاع بالا و با سرعت بسیار بالا پرواز کند. این فناوری پیچیده اکنون یکی از بزرگترین موانع ممکن برای بازگشت هواپیمای شماره 844 به پرواز در نظر گرفته می شود. زیرا موتورهای آن چندین دهه است که از کار افتاده اند و وضعیت واقعی آنها نیاز به بررسی های اساسی دارد.
یکی از ویژگی های مهم SR-71 این بود که اساساً برای نبردهای هوایی یا حمل سلاح های تهاجمی طراحی نشده بود. این هواپیما فاقد تسلیحات متعارف بود و بقای آن تا حد زیادی به سرعت و ارتفاع پرواز بستگی داشت.
این هواپیما در طول خدمت خود بارها توسط سامانه های پدافند ضد هوایی شناسایی و مورد هدف قرار گرفت، اما به دلیل سرعت و ارتفاع زیاد، SR-71 از صدها تلاش رهگیری جان سالم به در برد. به همین دلیل، این هواپیما به نمادی از نسلی از فناوری های شناسایی تبدیل شد که در آن سرعت به عنوان بخشی از سیستم دفاعی هواپیما عمل می کرد.
