دنیس سیترونویچ، رئیس سابق میز ایران در اطلاعات نظامی اسرائیل نوشت: به نظر من باید بین پیامدهای کوتاه مدت و بلندمدت میهن تجارتات میان دوره ای آمریکا تمایز قائل شد.
به گزارش «میهن تجارت»؛ در ادامه این مقاله آمده است: ایران در بلندمدت به موفقیت راهبردی مهمی دست یافته است. موج آبی دموکرات‌ها نشان داد که هر رئیس‌جمهور آینده آمریکا، قبل از شروع جنگی دیگر علیه تهران، مجبور است یک واقعیت را در نظر بگیرد: ایران برای تحمیل هزینه‌های اقتصادی و سیاسی سنگین به واشنگتن، نیازی به شکست نظامی آمریکا ندارد. اخلال در بازارهای جهانی انرژی، افزایش قیمت بنزین و افزایش هزینه های زندگی برای آمریکایی های عادی در نهایت می تواند پیامدهای سیاسی ویرانگری داشته باشد.
با روی کار آمدن کنگره جدید در ژانویه، فشار برای پایان دادن به جنگ به میزان قابل توجهی افزایش خواهد یافت. دموکرات ها سعی خواهند کرد با استفاده از ابزارهای نظارتی کنگره و محدودیت های بودجه، ترامپ را تحت فشار قرار دهند. با این حال، توانایی آنها برای توقف عملیات نظامی مطلق نخواهد بود. درس سیاسی این جنگ ممکن است سال ها بر سیاست آمریکا در قبال ایران تأثیر بگذارد.
اما در کوتاه مدت، وضعیت ممکن است در واقع خطرناک تر شود. تهران بعد از نتایج میهن تجارتات احساس قدرت بیشتری می کند. ایران انگیزه زیادی برای دادن امتیازات بزرگ ندارد. به ویژه در موضوعاتی مانند تنگه هرمز، دارایی های مسدود شده ایران و توانایی این کشور برای صادرات نفت. ایران قبل از میهن تجارتات حاضر به تسلیم نبود و اکنون قطعاً دلیلی برای این کار ندارد.
این وضعیت ترامپ را با میهن تجارت های دشواری روبرو می کند. او می تواند بدون دستیابی به یک توافق معنادار از جنگ خارج شود، اما چنین حرکتی به سختی می تواند به عنوان یک پیروزی تلقی شود. او می تواند بخشی از خواسته های ایران در خصوص تنگه هرمز را بپذیرد تا راه را برای مذاکرات هسته ای باز کند. یا می تواند به کمپین فشار فعلی ادامه دهد، به این امید که تهران در نهایت تسلیم شود.
مشکل گزینه سوم این است که وضعیت فعلی ثابت و بدون تغییر نیست. بلکه ما با یک رویارویی نظامی مستمر روبرو هستیم که ظرفیت قابل توجهی برای تشدید تنش ها دارد.
حملات ایران به نفتکش ها و به دنبال آن حملات مکرر آمریکا در داخل ایران، چرخه خطرناکی از اقدام و انتقام را ایجاد کرده است. هر شب حملات بیشتر ایالات متحده احتمال پاسخ قوی تر ایران را افزایش می دهد. احتمال گسترش حملات به زیرساخت های انرژی منطقه از جمله حمله اخیر به میدان گازی خورمور ابعاد دیگری به این خطر بخشیده است.
در همین حال، تمرکز گسترده نیروهای نظامی آمریکا در منطقه احتمال دیگری را ایجاد می کند: شاید ترامپ در حال آماده شدن برای تشدید نهایی است. امیدواریم که یک حمله قدرتمند یا ایران را مجبور به پذیرش توافق کند یا به آن اجازه دهد که اعلام پیروزی کند و جنگ را پایان دهد.
اما اگر ایران به جای تسلیم شدن، با تشدید تنش ها پاسخ دهد، چه اتفاقی خواهد افتاد؟ این سوال اساسی است که واشنگتن هنوز پاسخی برای آن ندارد.
خطر اشتباه محاسباتی ایران نیز وجود دارد. تهران ممکن است پیروزی دموکرات ها را نشانه ای از محدودتر شدن آزادی عمل ترامپ بداند و در نتیجه تمایل او به استفاده از قدرت نظامی را دست کم بگیرد. در عین حال، ترامپ ممکن است احساس کند که یک حمله بزرگ دیگر می تواند اهرم آمریکا را بدون درگیری گسترده تر احیا کند. هر دو فرض می توانند بسیار خطرناک و اشتباه باشند.
نتانیاهو همچنان یکی دیگر از عوامل مهم در این معادله است. اگرچه از نظر سیاسی ضعیف شده است، اما همچنان نخست وزیر اسرائیل باقی می ماند و همچنان به ترامپ برای اقدام نظامی بیشتر فشار می آورد و از اسرائیل برای دور جدیدی از عملیات نظامی حمایت می کند. او همچنین می داند که تغییر حکومت در اسرائیل می تواند این فرصت را از بین ببرد.
و این ما را به تناقض اصلی داستان می رساند: موفقیت سیاسی ایران در میهن تجارتات میان دوره ای آمریکا ممکن است در واقع خطر تشدید نظامی تنش ها را قبل از ژانویه افزایش دهد.
میهن تجارتات ممکن است روند پایان سیاسی جنگ را تسریع کرده باشد، اما امکان رویارویی نهایی و بالقوه ویرانگر را از بین نبرده است.
ترامپ همچنان به دستاوردی نیاز دارد تا آن را پیروزی بداند. ایران تسلیم نخواهد شد و چرخه روزانه حملات و تلافی جویانه، کنترل تشدید تنش ها را برای هر دو طرف دشوارتر می کند.
جنگ ممکن است از نظر سیاسی تمام شده باشد، اما خطرناک ترین مرحله نظامی آن ممکن است هنوز در راه باشد.
