بعدی- به تازگی اکران فیلم سینمایی «بورسیه» به کارگردانی برزو نیک نژاد در سینماهای کشور آغاز شده است. اثری که جواد عزتی و امیر جعفری دو بازیگر باتجربه کمدی را در کنار هم قرار داده است.
بر اساس گزارش فردا، حضور این دو بازیگر در یک فیلم می تواند برگ برنده ای برای جذب مخاطب باشد، اما آیا «بورسیه» توانسته از این ترکیب برای ساخت یک کمدی موفق استفاده کند؟
جواد عزتی در سال های اخیر نشان داده است که علاوه بر بازی در آثار جدی و متفاوت، در کمدی نیز توانایی قابل توجهی دارد. او کار خود را با نقش های طنز آغاز کرد و به تدریج جایگاه خود را در هر دو ژانر تثبیت کرد. امیر جعفری نیز از جمله بازیگرانی است که تجربه موفقی در کارهای کمدی دارد.
با این حال، مشکل اصلی «بورسیه» از جایی شروع می شود که فیلم نمی تواند پتانسیل این بازیگران را به موقعیت های کمیک موثر تبدیل کند. نتیجه اثری است که بیشتر بر تعدد وقایع و صحنه های شلوغ تکیه دارد تا بر روابط شخصیت ها و شکل گیری جوک ها.
کمدی پرمشغله که مجالی برای نفس کشیدن ندارد
سکانس های آغازین «بورسیه» با طراحی صحنه و استفاده از جلوه های ویژه از جمله نمایش خودروی معلق سعی در ایجاد فضایی شبیه به یک کمدی اکشن دارد. این شروع می تواند توقع تماشای اثری متفاوت را در ذهن مخاطب ایجاد کند، اما فیلم همچنان به سمت یک کمدی شلوغ و پرحادثه پیش می رود.
همه چیز یکی پس از دیگری اتفاق می‌افتد، بدون اینکه فرصت کافی برای ایجاد موقعیت‌های طنز یا پرداختن به روابط شخصیت‌ها وجود داشته باشد. تعدد وقایع در چنین آثاری به جذابیت زمانی کمک می کند که هر رویدادی زیربنای رویداد بعدی باشد، اما در «بورسیا» بسیاری از موقعیت ها بدون پیش زمینه کافی کنار هم قرار می گیرند.
مشکل دیگر به منطق روابط بین شخصیت ها مربوط می شود. مخاطب واقعا نمی فهمد پسری که بورسیه گرفته و برای رفتن به خارج به پول نیاز دارد، چگونه با شخصیت های دیگر رابطه دارد و چرا اینقدر برای کمک به او تلاش می کنند. وقتی انگیزه شخصیت ها مشخص نیست، پیگیری داستان اصلی سخت می شود.
ترکیبی که تبدیل به زوج کمدی نمی شود
یکی از جذابیت های اولیه «بورسیا» حضور همزمان جواد عزتی و امیر جعفری است. هر دو بازیگر تجربه قابل توجهی در کمدی دارند و می توانند موقعیت های کمیک را به تنهایی تحمل کنند. با این حال، توانایی فردی بازیگران لزوما به معنای تشکیل یک زوج کمدی موفق نیست.
ساخت یک زوج در آثار کمدی اکشن سابقه طولانی دارد، زوج امیر جعفری و جواد عزتی پیش از این در آثاری چون «زاپاس» و «اکسیدان» کار کرده بودند، اما در «بورسیا» آنطور که انتظار می رود تعامل آنها به یک رابطه هماهنگ و جذاب تبدیل نمی شود.
مشکل فقط نوع بازی این دو نفر نیست، فیلمنامه فرصت کافی برای رویارویی، تفاوت های رفتاری و شکل گیری شوخی های رایج را در اختیار آنها قرار نمی دهد. در نتیجه حضور دو بازیگر توانا در یک قاب به تنهایی نمی تواند خلأهای کمدی فیلم را جبران کند.
شخصیت های فرعی نیز با وجود حضور بازیگرانی چون پانته آ پناهی ها و عباس جمشیدی فر شانس چندانی برای تاثیرگذاری ندارند. در این میان استفاده بهتر از ظرفیت این بازیگران می توانست به تنوع در موقعیت های کمیک و گسترش روابط داستانی کمک کند.
پرهیز از شوخی های جنسی در میان ضعف فیلمنامه
با وجود مشکلات فیلمنامه، «بورسی» از یک جهت با برخی کمدی های تجاری فاصله دارد. این فیلم به جای تکیه بر تمهیدات جنسی، سعی می کند کمدی خود را بر موقعیت های طنز بنا کند.
این انتخاب را می توان یکی از امتیازات فیلم دانست زیرا در بسیاری از لحظات سعی می کند مرز کمدی و حماقت را حفظ کند. البته اجتناب از شوخی های جنسی به تنهایی نمی تواند کیفیت یک فیلم کمدی را تضمین کند. مخاطب همچنان به داستانی منسجم، شخصیت های باورپذیر و موقعیت هایی نیاز دارد که او را بخنداند.
در نهایت «بورسی» بیش از آنکه تجربه ای جدید در کارنامه برزو نیک نژاد باشد، تلاشی برای ساخت یک سرگرمی پرمخاطب بر اساس بازیگران سرشناس است. این فیلم نشان می دهد که جواد عزتی و امیر جعفری ظرفیت حضور در یک زوج کمدی جذاب را دارند اما این ظرفیت بدون فیلمنامه ای که روابط و تفاوت های شخصیتی آنها را برجسته کند به درد نمی خورد. مشکل «بورسیر» کمبود بازیگران کمدی نیست، نبود موقعیت هایی است که می تواند این بازیگران را کمدی کند.
