تحلیل آتلانتیک: چرا پیروزی مخالفان جنگ در میهن تجارتات آمریکا به معنای پایان مناقشه نیست؟ / درس‌های جنگ عراق برای ایران

تحلیل آتلانتیک: چرا پیروزی مخالفان جنگ در انتخابات آمریکا به معنای پایان مناقشه نیست؟ / درس‌های جنگ عراق برای ایران
پایگاه خبری تحلیلی میهن تجارت (mihantejarat.com):

آتلانتیک نوشت: هفته گذشته دموکرات ها در میهن تجارتات پیروز شدند. در شرایطی که دونالد ترامپ، رئیس جمهور جمهوری خواه که دوران سیاسی اش رو به پایان است، جنگی غیرمردمی را در ایران به راه انداخته بود. جنگی که او آغاز کرد و اکثریت آمریکایی ها خواهان پایان آن هستند.

به گزارش «میهن تجارت»؛ این مقاله ادامه می دهد: به شباهت های این وضعیت با 20 سال پیش توجه کنید: در سال 2006، دموکرات ها در میهن تجارتات میان دوره ای پیروز شدند. در حالی که جورج دبلیو بوش، رئیس جمهور جمهوری خواه که دوره ریاست جمهوری اش رو به پایان بود، جنگی غیرمردمی را در عراق رهبری می کرد. جنگی که او آغاز کرده بود و اکثریت آمریکایی‌ها می‌خواستند به پایان برسد.

در آن زمان، با به دست گرفتن کنترل هر دو مجلس کنگره توسط دموکرات ها برای اولین بار در 12 سال، روزنامه آتلانتیک از 44 کارشناس سیاست خارجی درباره خروج نیروهای آمریکایی از عراق نظرسنجی کرد.

اکثر کارشناسانی که در یک مقاله در سال 2007 مورد نظرسنجی قرار گرفتند، پیش‌بینی کردند که سیاست آمریکا به سمتی خواهد رفت که رای دهندگان می‌خواهند. یعنی پایان دادن به جنگ.

در آن زمان حدود 130 تا 150 هزار نیروی آمریکایی در عراق مستقر بودند. 73 درصد از پاسخ دهندگان پیش بینی کردند که پنج سال بعد، ایالات متحده دیگر حضور نظامی قابل توجهی در عراق نخواهد داشت. حضوری که در این نظرسنجی به عنوان اعزام حداقل 50000 سرباز تعریف شده بود.

این پیش بینی به حقیقت پیوست. با این حال، این اتفاقات بعدی را بیش از حد ساده می کند.

مرور آنچه در عراق اتفاق افتاد یادآوری مفیدی است که برنده شدن در میهن تجارتات با شعار مخالفت با جنگ بسیار آسان تر از پایان دادن به آن درگیری است.

در ژانویه 2007، تنها چند روز پس از روی کار آمدن در کنگره با اکثریت دموکرات، بوش دقیقا برعکس آنچه ائتلاف ضد جنگ می خواست انجام داد. او به مردم اعلام کرد که عملیات موسوم به «سرج» را آغاز کرده است. طرحی که تعداد نیروهای آمریکایی در عراق را به حدود 170 هزار نفر برساند.

دموکرات ها در مجلس نمایندگان قطعنامه ای غیرالزام آور علیه این سیاست تصویب کردند.

نزدیک به دو ماه بعد، آنها لایحه ای را برای تخصیص 124 میلیارد دلار بودجه اضطراری برای جنگ های عراق و افغانستان تصویب کردند که در آن دولت آمریکا موظف بود ظرف چند ماه روند خروج نیروهای خود از عراق را آغاز کند.

اما بوش این لایحه را وتو کرد و استدلال کرد که «تعیین ضرب الاجل برای خروج به معنای تعیین تاریخ شکست است» و آمریکا نباید برنامه های خود را با دشمنانش در میان بگذارد.

در دسامبر همان سال، کنگره تحت فشار برای حمایت از ارتش موافقت کرد که 70 میلیارد دلار بودجه اضافی برای جنگ در عراق و افغانستان اختصاص دهد.

سال بعد، با بهبود اوضاع در عراق، بوش روند کاهش حضور نظامی آمریکا و واگذاری مسئولیت مسائل امنیتی به عراقی ها را آغاز کرد.

باراک اوباما که با وعده پایان دادن به “جنگ احمقانه” وارد کاخ سفید شد، به کاهش فعالیت های نظامی آمریکا ادامه داد.

تا سال 2012، تقریباً تمام نیروهای ایالات متحده عراق را ترک کردند. اما این وضعیت دوام نیاورد.

سرانجام در سال 2014، اوباما در واکنش به ظهور دولت اسلامی (داعش)، نیروهای آمریکایی را به عراق بازگرداند.

دونالد ترامپ که در مبارزات میهن تجارتاتی 2016 از جنگ عراق انتقاد کرد، سربازان آمریکایی را برای ادامه مبارزه با داعش در این کشور نگه داشت.

تنها در دوره دوم ریاست جمهوری ترامپ در اوایل سال جاری بود که آخرین نیروهای آمریکایی از عراق خارج شدند.

به طور کلی، حضور نظامی آمریکا در عراق سال‌ها و در دوره چندین کنگره و چندین رئیس جمهور ادامه یافت. همان سیاستمدارانی که با جلب حمایت رای دهندگانی که خواهان پایان جنگ بودند، در میهن تجارتات پیروز شده بودند.

در سال 2007، آتلانتیک از کارشناسان سیاست خارجی سوال دیگری پرسید: آمریکا چگونه باید عراق را ترک کند؟

محبوب ترین پاسخ که 46 درصد آرا را به دست آورد، خواستار خروج تدریجی نیروها برای به حداقل رساندن هرج و مرج بود.

کمترین میزان حمایت یعنی تنها 5 درصد به گزینه «خروج فوری و کامل» نیروهای آمریکایی اختصاص یافت.

حتی امروز، اکثر آمریکایی ها خواهان پایان جنگ ایران هستند، اما در مورد چگونگی پایان این جنگ اتفاق نظر کمتری وجود دارد.

در اینجا مقایسه با خروج آمریکا از عراق دیگر دقیق نیست. زیرا به نظر می رسد آمریکا توانایی کمتری در تعیین مسیر تحولات ایران دارد.

دلیل این امر این است که جنگ کنونی علیه یک نظام سیاسی مستقر در جریان است، نه علیه شورشیان که پس از پیروزی نظامی با آن مواجه شدند.

علاوه بر این، توانایی ایران برای به چالش کشیدن منافع آمریکا – با بستن تنگه هرمز، حمله به پایگاه‌های نظامی آمریکا و هدف قرار دادن متحدان واشنگتن در منطقه – می‌تواند برنامه‌های آمریکا را پیچیده کند.

همچنین دشمنان آمریکا در عراق در سال 2006 توانایی دستیابی به سلاح هسته ای را نداشتند.

اما در مورد توانایی ایران در دستیابی به سلاح هسته ای اختلاف نظر وجود دارد. ترامپ در مصاحبه با برنامه «60 دقیقه» آخر هفته گذشته گفت که اگر ایران در دوران ریاست جمهوری او به «سلاح هسته ای» دست یابد، چندین برابر بیشتر از آنچه تاکنون اتفاق افتاده، مورد انتقاد قرار خواهد گرفت.

شاید حق با او باشد.

اگرچه آمریکایی ها به طور قاطع خواهان پایان جنگ هستند، اکثریت قاطع نیز معتقدند که ایران نباید به سلاح هسته ای دست یابد.

اما اظهارات ترامپ این واقعیت را نادیده می گیرد که سال گذشته او با اطمینان ادعا کرد که حملات موشکی توانایی های هسته ای ایران را از بین برده است. موضوعی که اکنون اعتبار استدلال عمومی او برای شروع جنگ را زیر سوال می برد.

در ماه ژانویه، آمریکا بار دیگر با وضعیتی روبرو خواهد شد که در آن یک رئیس جمهور جمهوریخواه همچنان اصرار دارد که حق با او در جنگ بود، در حالی که اکثریت کنگره برای پایان دادن به جنگ تحت فشار هستند.

اگر ترامپ به جنگ ادامه دهد، با علم به اینکه دیگر هرگز با رای دهندگان روبرو نخواهد شد، کنگره می تواند با کاهش بودجه عملیات نظامی علیه ایران، جلوی او را بگیرد.

اما آیا دموکرات ها برای چنین اقدامی رای کافی دارند؟ و آیا حاضرند عواقب آن را بپذیرند؟

مانند سال 2006، قانونگذاران اغلب در صورت پیش بینی خطرات سیاسی بالقوه در اقدامی تردید می کنند. در این صورت نگرانی آنها این است که در صورت شکست آمریکا یا هسته ای شدن ایران، مسئولیت بر دوش آنها گذاشته شود.

در عوض، قانونگذاران ممکن است وسوسه شوند که به چیزی کمتر از مجبور کردن ترامپ برای تغییر موضع خود رضایت دهند.

کنگره آن زمان که اکثریت آن جمهوری‌خواهان بود، پیش از این در ژوئن قطعنامه‌ای دو حزبی را تصویب کرده بود که بر اساس آن ترامپ باید موافقت کنگره را برای ادامه جنگ یا خروج نیروهای نظامی آمریکا از ایران دریافت کند.

اما وقتی ترامپ این قطعنامه را نادیده گرفت، قانونگذاران به او اجازه دادند که جنگ را بدون عواقب ادامه دهد.

ترامپ از آن زمان اعتراف کرده است که جنگ به دموکرات ها کمک کرد تا در میهن تجارتات مجلس نمایندگان و سنا پیروز شوند و گفت که انتظار دارد این درگیری به زودی پایان یابد.

اما به نظر می رسد ترامپ امروز ایده راه حل دیپلماتیک را کنار گذاشته و اعلام کرد که معاون رئیس جمهور جی دی ونس، منتقد جنگ با ایران، دیگر در مذاکرات شرکت نخواهد کرد.

وی در شبکه اجتماعی “حقیقت اجتماعی” نوشت: ما نیازی به توافق با ایران نداریم، ما پول آنها را داریم، صدها میلیارد دلار و تنگه آنها را کنترل می کنیم!

به نظر می‌رسد که آمریکایی‌ها سال‌ها بر سر سیاست ایران با هم اختلاف خواهند داشت.

تاریخ جنگ عراق نشان می دهد که حتی زمانی که رای دهندگان خواهان صلح هستند، پایان دادن به جنگ هایی که رئیس جمهور از آنها حمایت می کند بسیار دشوارتر از شروع آن است.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *