چرا قهوه پدری مهران مدیری موفق نیست؟

مهران مدیری پس از تهیه کنندگی و اجرای مسابقاتی چون «دورهمی» و «گل یا پوچ» و رئالیتی شو «اسکار» مدتی است که با «قهوه پدر» به سریال سازی بازگشته است. اما قهوه پدرش طعم خوشایندی ندارد.

قهوه پدر

به گزارش همشهری آنلاین، پس از تبلیغات و شایعات پیرامون نام سریالی که ابتدا قهوه پدر نام داشت، اکنون شش قسمت از قهوه پدری گذشته و آنچه مشخص است این سریال نتوانسته نظر مخاطبان خود را جلب کند. یا منتقدان این سریال درباره خانواده ای است که با مشکلات مالی روبرو هستند. پدر (سام درخشانی) کتابفروشی ورشکسته ای است که مغازه اش را فروخته و مادر (ژاله صامتی) معاون بانک است. آنها به پیشنهاد فردی به نام «آن» با بازی مهران مدیری برای واردات قهوه 4 میلیارد وام می گیرند.

چون به زودی قیمتش بالا میره اما برعکس، قیمت قهوه به شدت کاهش می یابد و وضعیت خانواده بدتر از آنچه بود، می شود. در آخرین راه برای پس گرفتن پول، تصمیم می گیرند از بانکی که آن زن معاون رئیس جمهور است، سرقت کنند.

این داستان می توانست مبنای یک کمدی جذاب باشد، اما قهوه پدر جوابگوی آن نبود. اولین مشکل شخصیت های کلیشه ای است که با لحن و لهجه و حالات چهره سعی در خنده دارند. الگویی که مدت هاست در کمدی منقضی شده است. علاوه بر این، این الگوی صحبت کردن و تیک تاک کردن همیشه ادامه دارد. جواد رضویان لحنی را که پیش از این در این سریال در حاشیه داشت، با کمی تغییر انتخاب کرد و انتظار داشت به دلیل نامفهوم بودن حرف هایش، مخاطب بخندد.

اما نکته اینجاست که این لحن آنقدر تکرار می شود که فقط می تواند آزاردهنده باشد تا خنده دار، بیتا سحرخیز با لحنی مصنوعی و عصبی نقش زنی قدرتمند را بازی می کند که مخاطب را آزار می دهد و مهمتر از همه مهران خود مدیر است که مدام با آبنبات چوبی در دهان حرف می زند (به سبک شخصیت های وسترن با خلال دندان) که بعد از یکی دو صحنه واقعا آزاردهنده است و جدا از این هیچ چیز دیگری برای جذابیت شخصیت وجود ندارد و هیچ خنده ای وجود ندارد. اساساً به نظر می رسد یک مدیر تنها با تکیه بر کاریزمای شخصی خود و آنچه که مخاطب از قبل در مورد او می داند، نیازی به افزودن چیزی به این شخصیت ندیده است.

یکی دیگر از مواردی که قهوه دادی را نه جذاب کرده و نه خنده دار، شوخی های آن است که فقط کلامی است و تمام بار کمدی بر دوش بازیگران و شخصیت هایی است که واقعاً همانطور که گفته شد ظرفیت آن را ندارند. هیچ موقعیت خنده‌داری وجود ندارد و هر چه بیشتر پیش برود، بیشتر می‌توانید مطمئن باشید که این اتفاق نخواهد افتاد.

از نظر کارگردانی هیچ چیز کارگردانی تر از کارهای قبلی نیست و حتی ضعیف تر است. به سکانس آغازین قسمت اول که سام درخشانی و ژاله صامتی با هم صحبت می کنند نگاه کنید. سکانس با اینکه شوخی دارد اما بسیار طولانی است و شامل یک مرور کلی می شود و بعد از آن برای حدود 5 دقیقه مدام از این رو به روی دیگر برای گفتن دیالوگ بریده می شود. با این اوصاف، به نظر می رسد مهران مدیری در نمایش های رئالیتی و اجراهایش موفق تر از سریال سازی است.

از دست دادن کیفیت با شخصیت های سطحی

از آنچه منتقدان در روزنامه ها و سایت های مختلف درباره این سریال نوشته اند، به سختی می توان نکته مثبتی را پیدا کرد. جز اشاره به کمبود کتابخوان در جامعه و ورشکستگی کتابفروشی و تبدیل آن به قلیان فروشی. و البته بازی خوب ژاله صامتی و سام درخشانی. اما نکات منفی زیادی وجود دارد. یکی از منتقدان نوشت: یک کارگردان با تغییر فضای کارگردان و تغییر تیم نویسنده و حتی تیم اجرایی او یک اثر فانتزی اجتماعی خلق کرده است که در همه ابعاد دیده می شود.

منتقد دیگری درباره شخصیت های این سریال نوشته است: «شخصیت های این سریال یا سطحی و گمنام هستند یا تکراری و کسل کننده، جواد رضویان که معمولاً یکی از برگ های برنده یک کارگردان در کارهای کمدی اش به شمار می رفت، تیپی تهیه کرده است. برای نقش او در اینجا، که به شدت تکراری و اغراق آمیز است.” برخی به عدم حضور پیمان و مهراب قاسم خانی به عنوان نویسنده در این سریال اشاره کرده اند که باعث شده فیلمنامه فاقد طنز و چارچوب مناسب باشد.

سریالی کمدی که حتی در پشت صحنه خنده دار هم نیست

البته برخی از مخاطبان به طور سنتی هر چیزی که نام مهران مدیری روی آن باشد را دوست دارند. آنها هم نظر مثبتی نسبت به این سریال دارند و معتقدند اگر سریال هنوز با پخش 6 قسمت شروع نشده باید بیشتر منتظر بمانند. چون اصولا کارهای مدیریتی بعد از چند قسمت شکل می گیرد. از طرفی خیلی ها آن را اثری ضعیف دانسته اند. حتی برخی به انتشار پشت صحنه سریال که در پایان هر قسمت پخش می شود اشاره کرده اند و نوشته اند چون خود سریال خنده دار نیست، می خواهید با این پشت صحنه ها ما را بخندانید؟ برخی افراد حتی این پشت صحنه را جالب و خنده دار نمی دانستند.