بازیگران «صبحانه با زرافه‌ها» همه منفعت طلب هستند

اولین قسمت این برنامه به نقد و بررسی فیلم «صبحانه با زرافه ها» ساخته سروش صحت با حضور رضا منتظری منتقد سینما اختصاص داشت.

به گزارش خبرآنلاین، وی ابتدا اظهار داشت: «صبحانه با زرافه ها» در مقایسه با سایر کمدی های جشنواره تاکنون سرزنده تری دارد و ظاهر بهتری دارد. این فیلم سروش صحت بر اساس دنیای خودش ساخته شده و فضای فیلم هم مثل «رقص با دنیا» مختص خودش است.

رضا منتظری درباره محتوای اثر گفت: در «صبحانه زرافه ها» پنج مرد با پنج سطح اجتماعی و تحصیلی متفاوت را می بینیم که با هم دوست هستند. اما همه این افراد مواد مخدر مصرف می کنند. این پنج مرد فوق العاده سطحی و خودخواه هستند و هیچ کدام به هم کمک نمی کنند. اگر بخواهیم این را به جامعه مردان تعمیم دهیم، بسیار انتقادی و دور از ذهن است.

این منتقد درباره مضمون فیلم گفت: مضمون «صبحانه با زرافه ها» گذشت و بی توجهی مردم به دوست داشتن است. بی دقتی افراد در این فیلم باورپذیرتر است و بخشش در فیلم اصلا با حال و هوای آن سازگار نیست و در فرم و محتوا مردود است. دیشب هنگام تماشای فیلم از خودم پرسیدم آیا سینما به این راحتی شده است؟ ما نمی توانیم از هر تصویری که در ذهن داریم فیلم بسازیم و به معتبرترین رویداد سینمایی کشور بفرستیم. سینما تعریفی دارد و باید با قوانین و اصول خاصی فیلم ساخت.

امیررضا مافی مجری برنامه درباره «صبحانه با زرافه ها» گفت: دنیای ذهنی سروش صحت چه در «جان با من برکش» و چه در سریالی که ساخته، دنیای فانتزی و شوخی با هر پدیده ای است. اما به نظر من این یک طنز علیه طبقه متوسط ​​جامعه است. او مدعی است که فیلم دوستی ساخته است اما به نظر من رفاقت جلد این فیلم است و مشکل اصلی این فیلم طنز طبقه متوسط ​​است. در نهایت به موضوع مرگ می پردازد که در همه آثارش دیده می شود. من به اندازه شما با او مخالف نیستم، فیلم قابل بهبود است. اما در کل این فیلم ادامه راهی است که سروش صحت می رود و به نظر من پشت سر «رقص با دنیا» است. ذهن سروش صحت بسیار خلاق و منسجم است، فکر می کنم ایده محوری او جلوتر از کاری است که ساخته است. در نهایت فکر می کنم مخاطبان آثار سروش صحت با این فیلم ارتباط برقرار کنند.

منتظری ادامه داد: همچنین فکر می کنم فیلم در گیشه بفروشد و علاوه بر طرفدارانش، مخاطب عام را نیز جذب کند. متاسفانه در اکثر فیلم های کمدی پدیده ای رایج شده است و آن شوخی های جنسی بی پروا است و این از قداست سینما و هنر می کاهد. در سینما هم فیلم های کمدی آبرومندی داریم که «اجاره نشین ها» ساخته داریوش مهرجویی نمونه آن است. نمی دانم چرا کمدی از آن فضای سالم فاصله گرفته است و چرا فیلمسازی مثل سروش صحت که مطالعات زیادی دارد و تفاوت اساسی با دیگر کارگردانان کمدی دارد به این نقطه ضعف اشاره می کند و شوخی های بی پروا جنسی و تکراری را در فیلمش تکرار می کند.

مافی درباره این موضوع افزود: شوخی های جنسی را به این شدت ندیده ام و این گونه شوخی ها بیشتر در اثری مثل «تمساح خونین» دیده می شد. ما نمی توانیم به گذشته برگردیم، اما باید تحلیل شود که چرا باید به این سمت برویم تا مخاطب را بخندانیم.

مافی در پایان این بخش درباره خبری که شب گذشته با عنوان عذرخواهی وزیر فرهنگ اسلامی از این بازیگر منتشر شد، گفت: وقتی این خبر را دیدم بسیار تعجب کردم که چرا مقام عالی وزارت باید از او عذرخواهی کند. یک بازیگر. اما بعدا متوجه شدم که این یک شیطنت رسانه ای بوده و اصل خبر اینطور نبوده است. شاید خوب نباشد اگر به دنبال موج خبری برای افزایش هیاهو ادامه دهیم.

قسمت بعدی برنامه «بررسی سینما» به نقد و بررسی «گمشدگان» اختصاص داشت که با حضور انسیه شاهحسینی کارگردان و سید سعید سیدزاده تهیه کننده برگزار شد.

انسیه شاهحسینی در ابتدا اظهار داشت: مقام معظم رهبری تاکید زیادی برای ساخت فیلمی با این موضوع داشتند. به یاد دارم که در زمان ریاست جمهوری به دیدن آن زنان می رفت. با توجه به عکس های آن دوره می بینید که چقدر این خانم ها برای او عزیز بوده اند. از آنجایی که من خودم آن سال ها آنجا حضور داشتم، این دغدغه من بود. بنابراین فیلم را ساختم.

سید سعید سیدزاده گفت: خانم انسیه شاهحسینی پنج سال پیش این خاطرات را برای من تعریف کردند و قرار بود روی این موضوع کار کنیم، اما همانطور که گفتید همین دغدغه آقا و اصرار ایشان ما را مجبور کرد به آب بزنیم و دست به کار شویم. تولد این فیلم حاصل ماه رمضان افطار تا سحر است و خداوند به ما فرصت ساخت آن را داد.

انسیه شاهحسینی درباره عدم اقتباس این فیلم برای کتاب «استخر خون» گفت: این کتاب پس از تولید فیلمنامه ما منتشر شد. «استخر خون» بیشتر در زمینه بیوگرافی کار کرده است. با نویسنده این کتاب که خانم جوانی است صحبت کردم و او به من گفت چقدر خوب است که می خواهم در این زمینه فیلم بسازم چون کتابش آنطور که باید دیده نشده است.

وی ادامه داد: فیلمی که ساختم بر اساس خاطرات من است، چون در آن دوره حضور داشتم. البته من از آن دسته افرادی نبودم که لباس می شستم، لباس ها را سوزاندم و برایم دردناک تر بود. لباس هایی که سوزاندیم پر از ترکش بود. گاهی شیشه های عطر را در جیب آنها پیدا می کردم و چیزی که مرا جذب می کرد ترکیب لباس های سوزان و بوی خون و عطر آنها بود که حال عجیبی ایجاد می کرد.

سیدزاده تصریح کرد: حضرت آقا فرموده اند که میدان جنگ و دفاع مقدس اقیانوسی است که ما توانسته ایم از آن ملاقه بگیریم. اگر بتوانیم این مفاهیم را به درستی درک کنیم، می توانیم جامعه امروز خود را سیراب کنیم. از داشته هایمان غافل شدیم. در واقع برخی از افرادی که مسئولیت انتقال مفاهیم به نسل های بعدی را بر عهده داشته اند، کوتاهی کرده اند; شاید من یکی از آنها باشم.

قسمت بعدی «نقد سینما» به بحث درباره فیلم سینمایی «میرو» با حضور حسین ریگی کارگردان و سعید الهی تهیه کننده اختصاص داشت.

حسین ریگی کارگردان این فیلم ابتدا بیان کرد: به واسطه مستند با سوژه ها و شخصیت های مختلف آشنا می شدم. در همین راستا بود که با شخصیتی به نام میرو آشنا شدم و خواستم روزی درباره او فیلمی بسازم. زمانی که بنیاد شهیدان به من پیشنهاد کار داد، دوباره آن شخصیت به ذهنم خطور کرد و درباره آن درام ساختم.

سعید الهی تهیه کننده این فیلم گفت: سینمای ایران نیازمند پیشینه مطالعاتی و پژوهشی قوی است. من تهیه کننده را رسانه ای برای جذب مالی نمی دانم، تهیه کننده ناظر، محافظ و تعیین کننده استراتژی فیلم است و باید با کمک کارگردان به چارچوب نظری فیلم برسد.

ریگی در ادامه بیان کرد: سینما مدیون سیستان و بلوچستان است که البته عمدی نبوده است. اما این به زیرساخت های استان آسیب می زند. ما گروه هایی مثل فارابی، حوزه هنری و… از فیلم های کودک، نوجوان و محلی حمایت می کنیم، اما برخی دیگر این ژانر سینما را نمی پسندند. این فیلم ها در همه جای دنیا فروخته نمی شوند، اما ساختن آن ها ضروری است. ما حدود 11 میلیون دانش آموز داریم و باید زنگ سینما در مدارسمان داشته باشیم.

وی تاکید کرد: «میرو» را دوست دارم و به نظرم از فیلم های قبلی ام جلوتر است.

الهی درباره فیلمسازی در منطقه سیستان و بلوچستان گفت: این کار اراده جمعی می خواهد زیرا زیرساخت های فیلمسازی در استان ها فراهم نیست.

امیررضامفی در قسمت بعدی «برنامه نقد سینما» میزبان مهرداد کوروش نیا و سجاد نجفی فیلمنامه نویسان «آغوش باز» به کارگردانی بهروز شعیبی بود تا با آنها درباره این فیلم گفتگو کند.

سجاد نجفی درباره ایده «آغوش باز» گفت: در ابتدا داستانی در مورد چند جوان مطرح شد که می خواستند کنسرت برگزار کنند و قصدشان مهاجرت بود. پس از چند ماه تغییراتی در محتوای ایده ایجاد شد تا به این نقطه رسید.

مهرداد کوروش نیا گفت: بهترین راه برای نوشتن فیلمنامه اقتباس از رمان یا داستان است زیرا بستر آن فراهم است. «آغوش باز» هم همین طور بود. بهروز شعیبی و سجاد نجفی سه ماه روی پلان اولیه کار کرده بودند و بستر برای من آماده شد و با همکاری آنها فیلمنامه را تدوین کردم. البته باید بگویم که فیلمنامه عریض تر از آن چیزی بود که در نهایت روی اکران دیده شد.

در قسمت پایانی «نقد سینما»، سید محمد حسینی و محمدرضا مجداسیان به این برنامه پیوستند تا به داستان و فیلمنامه بپردازند.

سید محمد حسینی در ابتدا اظهار داشت: یکی از مسائلی که در تولید آثار وجود دارد، سندروم نظارت است به این معنا که نهادهای ناظر بر تولید آثار سینمایی آنقدر زیاد می شوند که به نوعی احتیاط و احتیاط می رسد. پرچین می کند و از هنرمند اجازه خلاقیت می گیرد و نوعی فیلمساز نمی تواند فردیت خود را بیان کند. این جریان نیاز به یک ترتیب دارد. حتی با مراجعه به قرآن هم می توان دریافت که چند مدیریتی فساد می آورد. جریان دولت ما به آن بلوغ نرسیده است که حرف حضرت آقا را که سینما رمز پیشرفت است بفهمد.

محمدرضا مجداسیان ادامه داد: وقتی صحبت از مدیریت یا نظارت می شود، در واقع از یک موضوع فرعی صحبت می کنیم. مدیریت و نظارت نسبت به نقطه مشکل در درجه دوم اهمیت قرار دارد. در حال حاضر مدیران و سرمایه گذارانی هستند که دغدغه سینما دارند و ایده های خوبی دارند اما نتیجه همیشه مطلوب نیست. سوال این است که چه چیزی را می خواهیم مدیریت و نظارت کنیم؟ اگر در مرحله کشف مسئله، درک دقیقی از موضوع داشته باشیم، ناخودآگاه و ناگزیر در راه مدیریت و نظارت خود را نشان می دهد.

وی ادامه داد: به عنوان مثال وقتی در حوزه سینمای راهبردی کار می کنیم، اهداف مشخصی مانند خانواده، هویت ملی و… وجود دارد؛ به طوری که در حوزه سینمای راهبردی و راهبردی فعالیت می کنیم. اما اینها به عنوان سرفصل باقی می مانند. در حال حاضر مشکل ضعف استدلال و دانش است.

حسینی درباره این موضوع گفت: آنقدر بی توجهی در فضای مدیریتی وجود دارد که مدیران فکر می کنند با ایده و سلیقه خود می توانند همه چیز را شبیه سازی و ماشین سازی کنند؛ در حالی که در فضای مدیریتی می توان همه چیز را شبیه سازی و ماشین کاری کرد. این رویداد رنگ و بوی اثر هنری را به خود می گیرد. در واقع سخت‌ترین، پیچیده‌ترین و انسانی‌ترین جنبه مدیریت، مدیریت فرهنگی است که تمامی جنبه‌های دیگر مدیریت را تحت تأثیر قرار می‌دهد. اما اتفاقی که می افتد این است که افراد درمانده عرصه اقتصاد و بازماندگان عرصه سیاسی که ربطی به فرهنگ ندارند، در این عرصه فعالیت می کنند و پست می گیرند. بدترین فاجعه این است که مردم اطراف خود را نیز وارد این عرصه می کنند. این را هم باید گفت که در حال حاضر تعداد جشنواره هایی که در یک سال برگزار می کنیم بیشتر از تعداد فیلم هایی است که تولید می کنیم، زیرا کارگردان ها می خواهند در چارچوب جشنواره دیده شوند.

مجداسیان در ادامه بیان کرد: به هر حال کارگردانان باید تولید این تعداد فیلم که با بیت المال ساخته می شود را توجیه کنند.

حسینی تصریح کرد: وقتی فردی مدیر شرکت می شود باید دارایی های مادی و معنوی خود را بشناسد. دارایی های فکری یک شرکت، برند و شخصیت آن است. در دل شخصیت های فیلم به قهرمان می رسیم. سینمای ما پرشور و پویا است و شخصیت های جذابی را به وجود می آورد که اجازه تخریب آنها را نداریم.

مقدسیان ادامه داد: همه چیزهایی که الان می گوییم فرعی است. نکته اصلی شناسایی مشکل است. برای کسی که موضوع را می داند، حفظ برند امری بدیهی است. حالا صحبت از مضرات بی مشکل بودن است. بدیهی است که رسانه های تصویری پیشرو دنیا هستند، اما این فقط گفته می شود و ما مدام در حال الگوبرداری هستیم و به بافت آن توجه نمی کنیم.

حسینی تصریح کرد: معتقدم مشکل سینمای ایران مدیریت است و سینمای امروز هم مولد و هم پویا است. همچنین اگر فیلمسازان ما از هالیوود جلوتر نیستند، عقب نیستند.

مجداسیان تصریح کرد: من با این گفته مخالفم زیرا اگر فیلمسازی پیدا شود که بتواند هویت بسازد، این فقط یک تصادف و توانایی فردی است. در غیر این صورت فرآیند مدیریت و تربیت نیروی انسانی چنین زایشی ایجاد نمی کند و هر دو گروه فیلمساز و مدیران مقصر هستند.

حسینی در پایان تصریح کرد: آمریکا در سینما متولد شد نه سینما در آمریکا. همین اتفاق در حال حاضر در کره و ترکیه در حال وقوع است. اشتباه ما این است که سینما را مکانیکی می دانیم.

مجداسیان در پایان خاطرنشان کرد: من ماشینی شدن را ناشی از ناآگاهی و عدم درک مسئله می دانم. مدیران و سازندگان مقصر این موضوع هستند.