جنگ فعلی بین هند و پاکستان نشان می دهد که آیا سلاح های هسته ای از اهداف بالقوه و منافع ملی استفاده می کنند یا خیر. یا آیا این یک سنگ بزرگ خواهد بود؟
به گفته به گزارش میهن تجارت ، بمب هسته ای اول و دوم که در سال 6 منفجر شد ، از جهان شگفت زده شد و سوال جدی در مورد آینده مطرح شد. این دو بمب ، نسل اول بمب هسته ای ، هرکدام توانستند یک شهر را نابود کنند ، بنابراین قدرت ویرانگر بمب های بعدی چه خواهد بود؟
سوال مهمتر این بود که اگر انحصار بمب ایالات متحده خارج از ایالات متحده باشد ، چه اتفاقی می افتد؟
چهار سال بعد ، در سال 6 ، اتحاد جماهیر شوروی اولین بمب خود را آزمایش کرد و جهان وارد رقابت هسته ای شد. انگلیس در همان زمان در 2 ، چین در 1 ، چین در 2 ، هند در 2 ، اسرائیل در همان زمان ، هسته ای شد و در پایان پاکستان و بعداً کره شمالی وارد این باشگاه شد.
بمب های امروز گاهی اوقات 5 برابر انفجاری از اولین بمب اتمی دارند. ده ها هزار بمب در جهان وجود دارد که روسیه و ایالات متحده بالاترین آنهاست.
یک جنبش ضد اجتماعی نیز در جهان ایجاد شد. زیرا این مرگ و جنون خالص بود. البته بمب هسته ای نکته ای قدرتمند داشت. این بمب یک مانع جدی برای جنگ جهانی جدید است. مانند ضرب المثل معروف که گفت: “سنگ بزرگ نشانه ای نیست.”
اما پس اگر قرار نیست ما باشیم ، پس چه چیزی داریم؟ برای امنیت؟ در اصل ، یکی از دلایل فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی ، رقابت سلاح هایی بود که باید به اندازه ایالات متحده و سایر درآمد ملی غربی هزینه کند ، چندین برابر اتحاد جماهیر شوروی بود ، بنابراین روس ها خیلی بیشتر از اقتصاد و اقتصاد و سعادت و سعادت خود صرف کردند.
آنها در ابتدا شلیک کردند. اولین سفر به دور زمین توسط اتحاد جماهیر شوروی با خلبان یوری گاگارین انجام شد. طولی نکشید که بازی همزمان بازی را از دست داد ، حتی وقت اضافی هم.
با این حال ، بمب هسته ای دستاوردی برای آنها داشت و اینکه آنها غرب و ناتو را تهدید نمی کنند زیرا بمبی داشتند ، اما مشکل خود را حل نکردند زیرا از درون فرو ریختند.
این فروپاشی در لهستان و آلمان آغاز شد و اکنون با اوکراین به جنگ رسیده است. اوکراینی ، که در قرون اخیر بخشی از قلمرو روسیه بوده است. جنگ اوکراین مرز روسیه و غرب بود. تصور می شد که اگر نبرد در میدان نبرد باشد ، سوم و انتهای جهان پایان جهان خواهد بود. اکنون بیش از دو سال است که می جنگد ، اما نه بمب اتمی دارد و نه حتی یک تهدید جدی برای انفجار آن.
معلوم شد که این بمب اثرات استراتژیک گذشته را ندارد. این نه برای اتحاد جماهیر شوروی و نه ایالات متحده در افغانستان مفید بود. بنابراین خطر و هزینه این امر چیست؟ هند و پاکستان که سالها پس از جنگ اوکراین از جنگ کلاسیک و متعارف اجتناب می کردند ، فهمیدند که می توانند بدون خطر بمب هسته ای با یکدیگر بجنگند و اکنون وارد جنگ شوند.
حتی اسرائیل جرات بیان و استفاده از بمب را ندارد که گویی در وضعیت خطرناک جنگ قرار دارد. اما به این موضوع متوسل نشد. بنابراین ، تجربه جنگ اوکراین و اخیراً هند و پاکستان تا حد زیادی یکی از مهمترین تحلیل استراتژیک بمب هسته ای را انجام داده است.
ظاهراً داشتن یک بمب هسته ای ظاهراً مانع از جنگ معمولی هر دو طرف و استفاده معقول آن در جنگ می شود. به نظر می رسد که به تدریج به یک سلاح اضافی و غیرقابل استفاده تبدیل می شود.
گرچه اظهار نظر تعیین کننده دشوار است. اما خرج کردن آن برای این مزیت چیزی جز ضرر روشن نیست. شاید این یکی از دلایل مشکلات پاکستان برای رقابت با هند باشد. در حالی که اقتصاد هند پنج برابر پاکستان است ، تعداد بمب های هسته ای و تجهیزات نظامی معمولی آنها باید برابر باشد تا از بازدارندگی جلوگیری کند.
بنابراین پاکستان باید هزینه نظامی تولید ناخالص داخلی خود را پنج برابر هند برای رسیدن به پاهای خود ایجاد کند ، این به معنای یک شکست قطعی است. جنگ فعلی بین هند و پاکستان نشان می دهد که آیا سلاح های هسته ای از اهداف بالقوه و منافع ملی استفاده می کنند یا خیر. یا آیا این یک سنگ بزرگ خواهد بود؟
منبع: میهن
