خسرو دهقان در همشهری آنلاین نوشت: 1. و اما قضاوت. داوری امری حساس و خطرناک است که پرداختن به آن و تحلیل آن دشوار است. نزدیک شدن و قضاوت درباره قضاوت مشکل است. در مورد کار داوری نمی توان قضاوت کرد. داوری مقوله ای نیست که بتوان وارد آن شد و در عین حال همه را راضی کرد. خوب یا بد را قضاوت نمی کنیم. ما قضاوت زیاد یا کم نداریم. داوری حکمیت است و طبیعتاً عده ای را راضی و عده ای را ناخوشایند می کند. برخی متوسط هستند و برخی اظهار نظر نمی کنند. عده ای می گویند بعداً نظر می دهیم و عده ای با سیاست می گذرند.
2. تجربه خودم را در مورد داوری جشنواره فجر می گویم تا ببینید چقدر لطیف و لطیف است و چقدر راحت و ممتنع است و خلاصه داستان چیست و چرا نمی شود همه را راضی کرد. . در جلسه ای بودیم و بعد از اتمام صحبت و اظهار نظر و این قبیل حرف ها، پای راه پله برقی بودم تا به طبقه بالا و قسمتی که برای بقیه داوران در نظر گرفته شده بود بروم. می خواستم کمی استراحت کنم و چای بنوشم و در حین قضاوت کمی استراحت کنم. قبل از اینکه پایم را روی پله برقی بگذارم، یکی از دوستانم – یکی از شاگردان قدیمی ام – به سراغم آمد و گفت: “استاد، این یک قضاوت در مورد فلان شخص و فلان فیلم است و من انتظار آن را نداشتم. همه، و خلاصه، این یک قضاوت ناعادلانه و ناعادلانه بود.» با احترام سرم را تکان دادم و خداحافظی کردم و در این لحظه وارد پله برقی شدم و با آن فرد خداحافظی کردم. چند لحظه بعد پله برقی به انتهای مسیر رسید.
چند قدمی رفتم و وارد اتاق شدم. یه بنده خدایی برامون چای آورد و یه بنده خدایی شبیه اونی که پایین ایستاده بود (دوست یا همکار) با نوک انگشتش از من اجازه خواست که بیام جلو و در مورد همون فیلم صحبت کنیم. و همین انتخاب مامان به قدری هیجان زده بود که می خواست من را در آغوش بگیرد و گفت: “دلت، عالی، چقدر مناسب، چقدر متفکر” و من هم به چای پیشنهاد دادم و البته او ننشست و دست داد و تشکر کرد و رفت. همه اینها در کمتر از 5 دقیقه اتفاق افتاد. یعنی 2 تا آدم دوست داشتنی که هنوز خیلی بهشون احترام میذارم 2 تا کامنت عکس در مورد یه فیلم به فاصله 5 دقیقه گذاشتن. الان باید چیکار کنیم؟
3. به نظر من داور باید کار خودش را انجام دهد. به دلایلی درست یا نادرست، خوب یا بد، درست یا نادرست او را انتخاب کرده اند و حالا باید وظیفه ای را که بر عهده گرفته انجام دهد.
نظر داور همیشه محترم است، اما محبوب شدن داور و جلب رضایت همه امکان پذیر نخواهد بود. در مورد قضاوت فقط یک نکته وجود دارد که می تواند به وجدانش، به نیتش، به خواسته های درونی اش پاسخ مثبت بدهد و بتواند سرش را روی بالش بگذارد و شب بخوابد و مطمئن باشید که وجود دارد. بدون لکه، و این رای که داده رای دلش است. و با توجه به سواد و امکانات و تخصص و …. قضاوت مقوله سختی است. دسته تندی است. خلاصه عسل نیست. شیرین و مناسب نیست. داوری حکمیت است. هیچ کاری نمی شود کرد. متاسفم که بگویم همین است که هست.
