امروز ، طیف گسترده ای از مخاطبان عادی محصولات فرهنگی و هنری به جز سرگرمی هیچ نگرانی ندارند و ترجیح می دهند ضمن تماشای خانواده خود ، در حالی که مطابق با نیازهای خود هستند ، از اعتقادات شخصی و عقاید خود محافظت کنند. این طیف فقط همان طیف است که می تواند […]
امروز ، طیف گسترده ای از مخاطبان عادی محصولات فرهنگی و هنری به جز سرگرمی هیچ نگرانی ندارند و ترجیح می دهند ضمن تماشای خانواده خود ، در حالی که مطابق با نیازهای خود هستند ، از اعتقادات شخصی و عقاید خود محافظت کنند.
این طیف فقط طیف است که می توان مخاطبان بالقوه شبکه سینمای خانگی نامید. مخاطبی که از مدیریت تلویزیون رسمی این کشور ناامید شده است اما هنوز هم قلب هنرمندان داخلی را دارد و از آلوده کردن محصولات مصرف کننده و مبتذل دیگران امتناع می ورزد. گروه بزرگی از هنرمندان و سرمایه گذاران فعال در زمینه شبکه خانگی ، با دانش و دانش درست از این مختصات ، اکنون به پرچمدار تولید برنامه ها و سریال ها تبدیل شده اند و آنقدر از نظر کمی و کیفی ساخته شده اند که آنها مدیران شنوایی و بصری را به انحصار تبدیل کرده اند. تولد یک پدیده ناقص به نام Satra تلاشی برای بهبودی این نگرانی است. این پدیده ادعا می شود که در بازار تولید خانه تنظیم شده است و در عمل به بزرگترین دست انداز در زندگی طبیعی فعالان شبکه خانگی تبدیل شده است. این یک خط برای “Tasian” است و نگران انتشار “سوشون” است. فرقی نمی کند امضای هنرمند کدام باشد ، می خواهد این بازار جدید را مختل کند. از Adel Ferdowsi فقیر تا Mehran Modi و Soroush Sahat ، از تینا پاکراوان و Narges Abyar گرفته تا رضا عطران … همه تیغه تیغ و محرومیت.
به طرز عجیبی ، حتی یک نفر در اتاق تفکر آنها به آنها یادآوری نمی کند ، زیرا آنها به ترکستان می روند! اختلال در فرآیند تولید و تهیه محصولات خانگی نتیجه ای دارد ، نتیجه بازگشت مخاطب به تلویزیون. در زمانی که جعفر پاندی فیلمی از هرگونه مجوز و مقررات تهیه می کند و به بالاترین سطح جشنواره های جهان می رود ، مدعیان نظارت و حسابرسی هنوز نمی خواهند به دوره خود اعتقاد داشته باشند. مخاطبی که از بین بردن و سانسور سریال های داخلی و برنامه های سرگرمی می دانستند بیشتر در محصولاتی مانند “عشق ابدی” خدمت می کنند ، که بدون هیچ اصولی فقط حراج است و طعمه و آماده برای میلیون ها مخاطبان سرگرمی است.
منبع: پارسینه
