فرسودگی زیرساخت های شبکه انتقال برق، تهدید پایداری برق – میهن تجارت

در حالی که مدیران صنعت برق ظرفیت تولید اسمی را پیشنهاد می کنند ، نه تنها توسعه متناسب با مصرف و طرح های صنعتی ، بلکه شبکه فعلی حتی بخش بزرگی از برق تولید شده را نیز ندارد. سن خطوط ، ضعف در اتصال استانی و تأخیر در اتصال پروژه های جدید گاز و نیروگاه به شبکه ، عامل اصلی بحران فعلی است.

زیرساخت انتقال ، شبکه برق “آشیل”

قابل توجه است که رشد متمرکز نیروگاه ها در اطراف منطقه جغرافیایی خاص و عدم وجود خطوط انتقال مدرن ملی ، آینه ای از نقاط ضعف سیاست گذاری و سرمایه گذاری در صنعت برق است. بنابراین ، انتقال از غرب و جنوب (محل نیروگاه های جدید حرارتی و گازی) به مراکز مصرف کننده بارهای شدید و پیش بینی نشده ای را بر روی خطوط تحمیل کرده و تلفات شبکه را به بیش از 5 ٪ افزایش داده است.

زندگی خطوط فوق ؛ بمب ساعت در قلب شبکه

از طرف دیگر ، طبق گفته وزارت انرژی ، بیش از 5 ٪ از خطوط انتقال قدرت کشور و پست های پر فشار بیش از 5 سال سن دارند. این بدان معنی است که بخش قابل توجهی از ستون فقرات کشور فرسوده ، ناکارآمد و مستعد آسیب است. این زیرساخت های قدیمی که با ظرفیت بسیار کمتری در زمان خود طراحی شده اند ، باید به افزایش روز افزون مصرف در کشور پاسخ دهند. مصرف که هر سال با رشد جمعیت ، افزایش استفاده از منابع خنک کننده و توسعه صنعت افزایش می یابد.

در چنین شرایطی ، این زیرساخت ها مانند ساعت بمب ها عمل می کنند زیرا گرما افزایش می یابد و در همان زمان خانه و مصرف صنعتی افزایش می یابد. به سادگی دما را کمی بالا ببرید یا به طور ناگهانی در یک منطقه خاص مصرف کنید تا یکی از این تجهیزات از مدار خارج شود. این خروج ناگهانی به سرعت تأثیر دومینو را در سایر قسمتهای شبکه ایجاد می کند و زنجیره ای از خاموشی های منطقه ای ، قطع برق در مراکز حیاتی و حتی اختلال در تولید صنعتی را فراهم می کند.

این بحران به دلیل کمبود گاز یا ظرفیت تولید برق نیست – زیرا کشور در هر دو زمینه به میزان قابل توجهی رشد کرده است – بلکه نتیجه ده ها سال غفلت از نوسازی شبکه انتقال و توزیع و عدم وجود سرمایه گذاری مؤثر در زیرساخت های حیاتی است. بدون نوسازی هدفمند و فوری این شبکه فرسوده ، تکرار خاموشی های تابستان به یک استثنا تبدیل نمی شود بلکه یک قانون دائمی است.

همچنین در سالهای اخیر ، سهم ساخت و ساز و نوسازی خطوط انتقال از سبد بودجه وزارت انرژی به شدت کاهش یافته است. ده ها پروژه انتقال کلیدی (شمال شرقی ، جنوب شرقی ، استان آبرز ، فارس -بوشر) درگیر عدم اعتبار و اشاره به وعده های ناپایدار بوده اند. نتیجه ضعف “اتصال حلقه” شبکه و افزایش خطر خاموش شدن در مناطق صنعتی و سرمایه است.

در این میان ، افزایش ظرفیت تولید اسمی – به ویژه نیروگاه های گاز جدید و چرخه های هیبریدی – اغلب هیچ تاثیری در کاهش کسری برق به دلیل عدم تکمیل یا به موقع اتصال به شبکه انتقال نداشته است. صنعت برق بارها و بارها پروژه های نهایی را اعلام کرده است ، اما در واقع ، این ظرفیت ها هنوز در پشت گلو انتقال کامل و غیر همزمان بودن قرار دارند.

همه اینها جمع شده اند تا از خطوط انتقال جهان فراتر از استانداردهای جهانی و منطقه ای فراتر رود. سهم 5 ٪ از تولید کل – معادل چندین نیروگاه متوسط ​​- در واقع قبل از رسیدن به نقطه مصرف ، بخش اعظم تولید گاز و برق جدید را هدر می دهد. عدم به روزرسانی تجهیزات محافظتی و ضعف خطوط فشار خون بالا باعث نوسانات ولتاژ ، کابل های داغ و قطع مکرر صنایع می شود.

قربانی غفلت از توسعه شبکه

مناطق صنعتی و شهرکهای بزرگ اغلب از محور اصلی شبکه انتقال فاصله دارند. به همین دلیل ، در صورت اولین گرمای تابستانی یا هر حادثه فنی ، برق این مناطق به سرعت قطع می شود و بخش های اقتصادی حیاتی عملاً بدون پشتیبانی هستند. این فقط به دلیل رشد مصرف نیست ، بلکه نتیجه مستقیم بی اعتنایی طولانی مدت به صنعت برق به توسعه شبکه متعادل است.

سعید موساوی ، یک متخصص ارشد در شبکه انتقال الکتریکی ، می گوید افزایش تولید به این معنی است که شبکه انتقال و پست های ملی می توانند این ظرفیت را منتقل کنند. ما در حال حاضر با یک شبکه فرسوده روبرو هستیم و قادر به انتقال کل بار تولید نیستیم. مهم نیست که چقدر ظرفیت اسمی نیروگاه ها بالا می رود ، تنگنای واقعی شبکه انتقال است. درست مانند رگه های محاصره که اجازه نمی دهند خون خون بدن کامل شود.

در پاسخ به این سؤال ، مهمترین عوامل ضعف شبکه انتقال و به تعویق انداختن پروژه ها چیست؟ او می گوید عدم تأمین بودجه و دیدگاه سیاسی تبلیغات در مورد پروژه ها دلایل اصلی است. اعتبار کمتری به بخش انتقال ، ضرب نیروگاه برای نوسازی خطوط و سهل انگاری در توسعه فن آوری های محافظ ، شبکه را در معرض خطر قرار داده است. پروژه های حیاتی تکرار می شوند ، اما تکمیل نمی شوند.

وی خاطرنشان کرد: میانگین تلفات انتقال در سراسر جهان زیر 5 ٪ است ، در حالی که ایران 2-5 ٪ تلفات دارد. مجموع این ضرر در سال معادل ظرفیت چندین نیروگاه متوسط ​​است که فقط به دلیل ضعف فرسودگی و مدیریت از بین می روند. این تلفات تأثیر مستقیمی بر هزینه نهایی تولید برق و منابع مالی صنعت دارد.

متخصص انرژی در پاسخ به این سؤال که آیا افزایش تولید گاز به تنهایی می تواند منجر به کاهش خاموشی شود ، می گوید: نه ، به طوری که شبکه انتقال و توزیع ریشه ندارد ، حتی اگر ظرفیت نیروگاه و سوخت گاز را دو برابر کنیم ، حجم زیادی از برق تولید شده یا به مقصد می رسد یا به عنوان تلفات بیان می شود. زیرساخت های نمادین صنعت برق در حقیقت شریان حیاتی توسعه این کشور است که سالها قربانی عدم محبوبیت بوده است.

موسوی خاطرنشان می کند: هر پریز برق یا نوسان باعث چند صد میلیارد دلار در ماه می شود. از کاهش تولید صنعتی تا آسیب تجهیزات. شرکت های صنعتی این کشور هیچ انگیزه ای برای سرمایه گذاری در توسعه شبکه ندارند ، بنابراین دولت باید بلافاصله بودجه لازم را برای نوسازی تأمین کند.

به گفته موسوی ، راه صرفه جویی در شبکه برق ، تزریق منابع کم نیست بلکه تخصیص بودجه کافی ، معرفی فناوری نظارت مدرن و ایجاد ساختارهای نظارت برای جلوگیری از انحراف پروژه است. همه چیز با نوسازی شبکه انتقال شروع می شود ، در غیر این صورت سایر سیاستها مسکن کوتاه مدت هستند.

اگرچه مقامات صنعت برق با تمرکز بر افزایش تولید و بهره وری نیروگاه ها ، فنی بحران و محدود به ظرفیت تولید را نشان می دهند ، واقعیت بحران کسری برق کشور ، خرابی تاریخی و مدیریت در زمینه انتقال و نوسازی شبکه های “فشار بالا” است. عادت راه حل های کوتاه مدت و غفلت برای امنیت انرژی طولانی مدت کشور اکنون صنعت برق را به حد اعتبار و اعتماد اجتماعی رسانده است.

منبع: مهر و موم