لوریس چکناواریان (آهنگساز و رهبر ارکستر) درباره فعالیت های این روزهای خود می گوید: در این مدت مرتب آثار می نوشتم. تا اینکه تعداد آثارم به 110 اثر موسیقایی و بیش از 15 هزار صفحه رسید. اخیراً درباره داستانهای ادبی مانند نمایشنامه شکسپیر، آثار فرانتس کافکا (نویسنده)، فردریش شیلر (نمایشنامهنویس و فیلسوف)، صادق هدایت و… آثاری نوشتهام. موسیقی «سیاوشنامه» و «گیلگمش» را هم به پایان رساندم.
به گزارش ایسنا، از این آهنگساز هم می پرسیم که آیا برنامه ای برای ضبط آثارش دارد؟ که می گوید: ضبط نیاز به اسپانسر دارد که متاسفانه ندارم. آخرین اسپانسر من بانک سامان بود که چند سال پیش به ما کمک کرد تا «کوروش کبیر» را ضبط کنیم، اما برای کارهایی مثل «سوئیت تختی» یا «سوئیت مولانا» اسپانسر ندارم که به من کمک کند تا آثارم را با ارکسترهای معتبر ضبط کنم. . البته حداقل با صدای کامپیوتر می توان نتیجه این کارها را شنید، اما این صدای واقعی آثار من نیست و باید آثارم را با ارکسترهای معتبر اروپایی ضبط کنم. چون ارکسترهای داخل ایران این توانایی را ندارند.
این هنرمند همچنین با اشاره به ساخت «تراژدی میرزاخانی» توضیح می دهد: به عنوان یک ایرانی همیشه به داشتن هموطنی در این سطح جهانی افتخار می کردم. چند وقت پیش قصد داشتم اخبار را بررسی کنم که عکس او روی صفحه موبایلم ظاهر شد. در این لحظه احساس عجیبی به من دست داد و با او ارتباط عجیبی برقرار کردم و تحت تاثیر همین حس این اثر را نوشتم.
وی ادامه می دهد: این اثر دارای چهار قسمت است که قسمت اول و آخر آن احتجاجات، قسمت دوم دوران جوانی میرزاخانی و قسمت سوم فوت و دفن وی است. از آنجایی که موسیقی خود علم است، این اثر را کاملاً بر اساس مبانی علمی نوشتم. من موسیقی ننوشتم که مردم از ملودی آن لذت ببرند، به هر حال، این موسیقی پاپ نیست. این اثر 17 دقیقه است.
