اسرائیل امروز فقط از نوعی مهندسی “اطلاعات فراملی” فقط در برابر دشمنان رسمی خود استفاده نمی کند ، اما ساختارهای امنیتی همه کشورهای منطقه این نفوذ بالقوه را هدف قرار داده اند تا حدی که هیچ کشوری از تهدیدهای سایه رژیم مصون نیست. در جایی که ، با اجرای عملیاتی مانند ترور از طریق سلولهای نفوذ ، خرابکاری زیرساخت ها و حملات سایبری ، وی نشان داده است که مرزهای خصومت دیگر بر روی نقشه ها نیست و او به تمام امنیت اشاره می کند. در منطقه عملیاتی ، به آسمان (پهپادها) ، زیرزمینی (نفوذ اطلاعاتی) و صفحه کلید (جنگ سایبری) حمله می کند.
به نظر می رسد که برای جلوگیری از این تهدید نامتقارن اما جهانی “ساختارهای امنیتی منطقه ای باید جدی گرفته شوند زیرا امروز از همان ابزار مورد استفاده در لبنان دیروز علیه ایران استفاده شده است ، و بدیهی است که فردا در جاهای دیگر در برابر سایر دولت ها مورد استفاده قرار می گیرد ، به طوری که کشورهایی مانند عمان ، کویت و قطر اسرائیل در دیروز که دارای ترمیم و ترمیم و صمیمیت است. واقعیت است ، و فردا به مهمترین بحران امنیتی منطقه ای تبدیل می شود.
هیچ امنیت دیگری نه یک قلمرو و نه نظامی صرف نیست بلکه ترکیبی از حافظه اطلاعاتی ، اعتماد سیاسی و مشارکت منطقه ای است و در جهان که قدرتها از ابزارهای امنیتی برای تشکیل نظم منطقه ای استفاده می کنند ، مهمترین راه برای حفظ ثبات ، کنار گذاشتن نابرابری ها و شروع مذاکرات امنیتی است.
در شرایط فعلی ، با جنگ سرد جدید در منطقه (اما نه بین ارتش ، بلکه در بین شبکه های اطلاعاتی ، الگوریتم ها و سلولهای ترور ناشناس و پنهان) ، به نظر می رسد زمان آن زمان برای کشورهای خاورمیانه است که سرانجام در زیست توده پیچیده جدید خود قدم در مسیر بلوغ امنیتی بردارند ، اما تهدید نمی شوند.
این در مورد ایران صادقانه تر از بقیه کشورهای قدرتمند منطقه است و به نظر می رسد که ایران در قالب ائتلاف امنیتی به اقدامات جمعی ارتقا می یابد. ائتلاف نه با شعارها ، بلکه با داده ها ، تجزیه و تحلیل و واکنش سریع. امروز زمان آن فرا رسیده است که ایران بیاموزد که فقط به ابتکار طراحی امنیت احتیاج دارد و منطقه سرانجام می آموزد که به جای تنها ترس ، اعتماد می تواند یک سلاح بقا باشد.
اگرچه تاریخ بی اعتمادی بین ایران و برخی از همسایگان ریشه های تاریخی و عمیقی دارد ، اما این تهدید مشترک است که امروز (تأثیر امنیتی ، جاسوسی سازمان یافته و خرابکاری اطلاعات اسرائیل) تهدیدی است که مرز را به حدی نمی داند که هیچ کس به وضوح نمی تواند “ایمن” باشد.
در چنین شرایطی ، ایران می تواند “یک مرکز اطلاعات منطقه ای” را تشکیل دهد. این مرکز مکانی برای تبادل سریع داده های امنیتی ، آموزش نفوذ اطلاعات و طراحی پروتکل های دفاعی مشترک سایبر و همچنین همکاری هایی برای نظارت بر شبکه های نفوذ ، تجزیه و تحلیل عملیات خرابکارانه و پاسخ هماهنگ است.
بدون شک ، در آینده ، لازم است در مورد ابعاد این پیشنهاد و ضمانت آن بحث شود زیرا موانع زیادی برای این نقش جدید وجود خواهد داشت: از “تنهایی استراتژیک ایران” گرفته تا بی اعتمادی ساختاری به ایران در منطقه ، درک متناقض کشورهای منطقه ای از مفهوم و ابعاد پیچیده “تهدیدات” ، اکثر ساختارهای منطقه ای.
اما سؤال در مورد این طرح امنیتی جدید و پاسخ جامع همه کارشناسان این است که با توجه به تمام موانع فوق الذکر ، “یک ایرانی که عضو هر بلوک منطقه ای فعال (مانند شورای همکاری خلیج فارس) نیست) و همچنین یک اتحادیه امنیتی بین المللی (مانند ناتو یا ناتو) ندارم. به یک سوال کلیدی پاسخ دهید.
