وفاق شعاری دیگر کافی نیست

به گفته Business News ، استاندارد اطلاعات نوشت: اگر شعار اجماع در ابتدای دولت پزشک یک شعار پیشرو و امیدوار کننده برای اکثریت بود ، پس از جنگ و مقاومت 6 روزه ، باید به یک سیاست و فضا جدید برسد و برنامه جدیدی را راه اندازی کند.

نمی توان اجماع را با مشت افراطی به عنوان یک شعار مترقی با همان سیاست ها به جامعه ای که در شرایط نیمه جنگ در آستانه بی آب بودن و سایر کاستی ها است ، بفروشد. به ویژه ، آنها خود عامل و پیمانکار این بلایای طبیعی بوده اند و تمام غیرانسانی ها در مقیاس های کج خود به ملت و میهن تحویل داده شده اند.

نیازی به مثال نیست ؛ همه می دانند که در کدام جریان و کدام مدعیان صحبت می کنیم. به عنوان مثال ، کسانی که یک بار با پله یک ریال از قیمت بنزین مخالفت کردند و فریاد زدند ، اما اجازه داده شدند محصولات نفتی را برای ارائه منافع خود ، داماد ، عروس و نوه ها توزیع و صادر کنند ، اما امروز آنها پاسخگو نبودند. در عوض ، آنها معتبر و پنهان در پشت شعارهای شدید متعصبانه و مقدس هستند. این نمونه ها به حدی تکرار شده اند که نه توجه را به خود جلب می کند و نه شوخی می کند. بنابراین بیایید به اصل وضعیت خاص و بحرانی دولت برگردیم.
دولت پزشکی به امید تغییرات اساسی در زندگی مردم و نوبت برخی از سیاست های کلیدی به امید کامل رسید. به طور طبیعی ، در سال اول ، او با امید عمومی روبرو شد و از طرف دیگر ، وی با مقاومت توتالیتر و فداکاری تحریم های گذشته و ذینفعان روبرو شد. اما جنگ 6 روزه و مقاومت ملی اوضاع را تغییر داده و شعار اجماع دیگر کافی نیست. نمی توان گدایی را برای شروع یک شبکه اجتماعی یا کمی ، با کمی لذت برای ترغیب فشار مردم یا اقلیت ها ، یا اس ام اس ناشناس یا الیگارشی ، با درخواست و التماس التماس کرد.

دولت باید از تمام قدرت ملی برای بازگرداندن حق ملت و بازگرداندن آن به صاحبان اصلی استفاده کند. در حالی که برای جلوگیری از حکم خلاف منافع ملی ، شورای عالی امنیت ملی با عاقلانه رای داده شد تا کشور دیگر در فاجعه سال و شاید بحران بیشتر قرار نگیرد. پزشکان مسعود باید تصمیمات سختی بگیرند و این تصمیمات را نمی توان بیشتر به تعویق انداخت. مانند بحران آب که اگر به آن فکر نشود ، جامعه خراب می شود. البته ، ما امیدواریم که واقعاً در مورد آن فکر شود و برنامه ریزی آن مطلع شود.
آب یک درس است. انرژی یک درس است. تصور نکنید که چیزهای دیگر در آینده دور به ما خواهد رسید. همه در آستانه و شاید اکنون در مقابل ما قرار دارد. اگر برای روابط روانی ، اخلاقی ، انسانی ، ساخت و ساز سالم ، مسکن و اتومبیل استاندارد ، دهانه های سیاسی ، حتی مذاکرات خارجی ، نه به درستی و دقیق ، و هیچ اراده ای واضح و سریع وجود ندارد ، فردا ، مانند امروز ، تهران و سایر شهرهای بزرگ و کوچک در آب آنها خواهند بود. اگر زمان و عدم تحرک باشد ، نور امید و باغ زندگی شوره سر خواهد بود.

نباید منتظر وقایع باشید. زندگی و وقایع باید پیش بینی و مدیریت شود. از ترس کسانی که گفتند آب ایران برای دویست میلیون نفر کافی است ، گفت که ایران وارد یک سال صد ساله شده است ، ایران می تواند دو آب دریا را به هم وصل کند ، ایران با رودخانه های تحت هیمالیا و زاگرس و آبهای عمیق دیگر نیازی به آب ندارند. ترس از دروغگوها ، بازرگانان حریص و حریص که تا به امروز منافع خود را نشان داده اند ، سیاست های قراردادی و اعتباری را برای از بین بردن آب و هوا و آنچه اتفاق افتاده است دنبال کرده اند. از گوساله های ساماری ترس داشته باشید!
مسئله مهم دیگر این است که دولت مردم باید با مردم در تماس باشد و بدون در نظر گرفتن دولت مستقل سیما و صدای نامناسب آن ، در این زمینه شبکه ایجاد کند و شنیدن و پاسخ دادن به درد و مشکلات و صدای واقعیت از مردم باشد.
مسئله با گذشت زمان است. اگر به درستی کار نکنیم و برنامه ریزی نکنیم ، ممکن است سیاستی مانند تابستان و پاییز سال گذشته سیاستی را انجام دهیم ، و به عنوان این امر به مقاومت در جامعه و طبقه بندی اجتماعی و سیاسی حساب می شود. از آنجا که تکامل آب و هوا و کاهش بارندگی و منابع باعث شده است که این حکم و تبدیل خط زرد و نارنجی به یک خط قرمز ، در مذاکرات ما نیز ممکن است در سایر موضوعات دوباره به خط خونین برسیم.
بهتر است دولت در مورد این آستانه تصمیمات سختی بگیرد. در غیر این صورت ، اجتناب ناپذیر خواهد بود. و دولتی که به شدت ناامید و یا سیاستی مورد سؤال قرار می گیرد ، احترام و اعتبار آن مورد سؤال قرار می گیرد و اقتدار نخواهد داشت.

منبع: روزنامه اطلاعات