بررسی عملکرد یک‌ساله دولت در حوزه‌های اشتغال و رفاه

نگاهی به عملکرد چهاردهمین دولت در سال اول خود نشان می دهد که وضعیت بازار کار نامطلوب تر شده است. در تابستان سال گذشته ، همزمان با شروع دولت ، میزان مشارکت اقتصادی 4.9 درصد بود. براساس آخرین آماری که در بهار امسال منتشر شده است ، این نرخ به 4.9 درصد رسیده است. البته مشکلی که باید در نظر بگیرید این است که میزان مشارکت اقتصادی معمولاً در تابستان بیشتر از سایر فصول است. جمعیت بیش از 5000 نفر در سن 6000 نفر افزایش یافته است ، در حالی که حدود 6000 نفر در جمعیت این کشور کاهش یافته اند. بنابراین ، کاهش نرخ بیکاری از تابستان گذشته (4.9 ٪) به بهار امسال (4.9 ٪) نه تنها نشان دهنده بهبود وضعیت بازار کار است ، بلکه منعکس کننده ناامیدی متقاضیان کار و پیوستن به جمعیت غیرفعال است.

قابل توجه است که آخرین آمار رسمی بازار کار در بهار امسال است و پس از جنگ 6 روزه تحمیل شده در ماه ژوئیه ، تأثیرات تعدیل گسترده را منعکس نکرده است. بنابراین می توان انتظار داشت که نرخ بیکاری در آمار تابستان به میزان قابل توجهی افزایش یابد. به طور کلی ، افزایش خطرات سیاسی و اقتصادی کشور طی یک سال گذشته به وضوح منجر به وخامت بازار کار کشور شده است و دولت نتوانسته است عملکرد خوبی داشته باشد. علاوه بر وضعیت بازار کار ، نگاهی به وضعیت رفاه در کشور نشان می دهد که تمام عوامل فقر در کشور ، از جمله رشد اقتصادی پایین ، افزایش خطرات سیاسی و اقتصادی ، تورم زیاد و مزمن و سهم کم کار همه فعال بودند. به همین دلیل می توان انتظار داشت که نرخ و شکاف فقر از آغاز دولت چهاردهم در روند سابق خود بوده است.

پایین ترین نرخ مشارکت پس از افغانستان

دولت چهاردهم کار خود را در تابستان سال 2008 آغاز کرد. این فصل میزان مشارکت اقتصادی این کشور 4.9 درصد بود. میزان مشارکت اقتصادی درصدی از جمعیت سن کار (در ایران 5 سال و بالاتر) است ، چه کار می کند یا به طور فعال به دنبال شغل هایی است که در رده بیکاران قرار دارند. این تعداد میزان تأمین نیروی کار در یک کشور را نشان می دهد و نشان دهنده سلامت بازار سلامت در یک کشور و همچنین بهره وری بالقوه اقتصاد است. میزان مشارکت اقتصادی در کشورهای توسعه یافته معمولاً بیش از 2 ٪ است و طبق استانداردهای جهانی ، نرخ مشارکت اقتصادی کمتر از 2 ٪ و کمتر از 5 ٪ هوشیار است. براساس آخرین نسخه بهار ، میزان مشارکت اقتصادی به 4.9 درصد رسیده است. با این حال ، نرخ مشارکت اقتصادی ایران در پاییز سال 4.9 درصد بود و بازار کار پس از پایان همه گیر نتوانسته است خود را احیا کند. با این وجود قابل توجه است که میزان مشارکت اقتصادی تابستان (صرف نظر از تأثیرات تحولات مانند جنگ) معمولاً بالاتر از سایر فصول است.

با این حال ، در پاسخ به اینکه چرا نرخ مشارکت اقتصادی کاهش می یابد ، می توان گفت که مردم معمولاً به دلیل کمبود فرصت های شغلی ، بی ثباتی اقتصادی و دستمزدهای پایین ، وارد بازار کار نمی شوند. وجود کارمندان فقیر در کشور نیز به خوبی نشان می دهد که کار با خانواده ها دیگر معیار فقیر بودن نیست. به همین دلیل ، انگیزه ورود به بازار کار به دلیل سطح دستمزد پایین (که نشان دهنده سطح پایین بهره وری در اقتصاد) و همچنین تورم بالا است ، کاهش می یابد. نگاهی به آمار بانک جهانی همچنین نشان می دهد که ایران در سال پس از افغانستان کمترین میزان مشارکت اقتصادی را در بین کشورهای همسایه و منطقه داشته است. امسال نرخ مشارکت اقتصادی ایران 4.9 درصد و در عربستان سعودی حدود 2 درصد بود.

کاهش فریبنده بیکاری

یکی از مهمترین شاخص های بازار کار در همه کشورها نرخ بیکاری است. در تابستان سال گذشته ، با شروع دولت چهاردهم ، نرخ بیکاری 4.9 درصد بود. در بهار امسال ، نرخ بیکاری به 4.9 درصد رسید. بنابراین ، در نگاه اول ، نرخ بیکاری روند نزولی در طول زمان دارد و این می تواند یک خبر مثبت در مورد تحولات بازار کار باشد. با این حال ، کاهش نرخ بیکاری خبر خوبی برای بازار کار برای افزایش “نسبت اشتغال” و “نرخ مشارکت اقتصادی” است. طبق تعاریف بازار کار ، نرخ بیکاری درصدی از افرادی که به دنبال شغل هستند (فعال هستند) را نشان می دهد اما شغل خود را پیدا نکرده اند.

نسبت اشتغال همچنین درصد افراد شاغل از کل جمعیت کار را نشان می دهد. بنابراین اگر وضعیت اقتصادی به گونه ای باشد که افراد بیکار از یافتن شغل خود ناامید شوند و دیگر به دنبال شغل نباشند ، دیگر بیکار نخواهند بود و به جمعیت غیرفعال می پیوندند. نگاهی به آمار نشان می دهد که نسبت اشتغال 4.9 درصد در تابستان سال 5.5 درصد در بهار امسال بود. در فصل اول سال جاری ، جمعیت بیش از 6000 نفر به 6 میلیون و 6000 نفر افزایش یافته است. با این حال ، در عین حال ، حدود 6000 نفر از جمعیت کشور کاهش یافته اند.

نکته قابل توجه این است که آخرین آمار رسمی بازار کار کشور در بهار امسال بوده است و تأثیرات جنگ 6 روزه تحمیل شده را منعکس نکرده است. پس از اعلام آتش بس در تاریخ 3 ژوئیه ، بسیاری از فعالیت های اقتصادی قبل از جنگ نیز تنظیم شدند. از آنجا که تعدیل گسترده در ماه ژوئیه اتفاق افتاد ، حتی اگر نرخ مشارکت اقتصادی کاهش نیافته باشد ، بیکاری افزایش یافته است.

در ماه مه امسال ، وزیر کار احمد میانه پنج برنامه دولت برای ایجاد اشتغال پایدار و کاهش بیکاری اعلام کرد. سیاست های دولت برای دستیابی به این اهداف مبتنی بر “سرمایه گذاری متناسب با ظرفیت هر منطقه” ، “افزایش تسهیلات خرد و خانگی” و در نهایت “توسعه آموزش مهارت” بود. با این حال ، نگاهی به تحولات بازار کار کشور نشان می دهد که دولت نتوانسته است فرصت های جدیدی را ایجاد کند و با توجه به افزایش عدم اطمینان سیاسی و اقتصادی و همچنین چالش های ساختاری مانند بحران انرژی ، وضعیت بازار کار منفی تر شده است.

محرک فعال

اگرچه میزان فقر سال 6 هنوز به طور رسمی منتشر نشده است ، با این حال ، با بررسی عواملی که منجر به کاهش یا تشدید فقر در کشور می شود ، می توان مسیرهای فقر در کشور را تصور کرد.

طبق آمار رسمی ، میزان فقر مطلق در 2 ٪ در سال تثبیت می شود. به طور کلی ، عوامل اصلی ، یعنی رشد اقتصادی پایین و توزیع نابرابر منابع در کشور منجر به فقر می شود. براساس محاسبات مرکز تحقیقات Majlis ، رشد اقتصادی در سال 4.9 درصد و 4.9 درصد بود ، به استثنای نفت. براساس برآوردهای این موسسه ، رشد اقتصادی در ژوئن سال جاری به 4.9 درصد رسیده است و در اولین فصل امسال تا 5 سال گذشته. بنابراین ، روند نزولی رشد اقتصادی به عنوان یکی از ریشه های اصلی فقر در کشور از سال 6 فعال بوده است. سهم کم کار از تولید نیز یکی از عوامل مهمی است که منجر به تشدید فقر در ایران می شود. تخمین ها نشان می دهد که سهم نیروی کار در کشور ما حدود 2 ٪ است.

در حالی که دارایی قابل توجه جمعیت کشور نیروی کار است ، سهم کم تولید در شرایط تورم زیاد و مزمن از دیگر عواملی است که در سال گذشته به عنوان محرک فقر در جامعه فعال بوده است. طبق آخرین آمار رسمی ، نرخ تورم نقطه به نقطه در ژوئیه امسال 4.9 درصد بود.

در بیشتر سالهای گذشته ، افزایش دستمزدها نیز از تورم پایین تر بوده است که منجر به کاهش قدرت اقتصادی ایران و افزایش فقر شده است. تحریم ها و خطرات سیاسی از جمله عواملی است که منجر به افزایش شکاف درآمد و گسترش فقر می شود. به عنوان مثال ، در دهه 1980 ، به ویژه در سنین 1 تا 2 ، حدود 2 ٪ به نرخ فقر در ایران اضافه شد که علت اصلی آن تشدید تحریم ها و عقب نشینی ایالات متحده بود. با توجه به تشدید خطرات سیاسی از تابستان گذشته ، این عامل نیز به عنوان محرک فقر نقش عمده ای داشته است. به عنوان مثال ، شروع ریاست جمهوری ترامپ در زمستان منجر به افزایش خطر سیاسی و نوسانات ارز شد.

علاوه بر این ، آغاز جنگ دو روزه در ژوئن سال جاری ، خطر سیاسی اقتصاد ایران را به حداکثر رساند. همچنین می توان گفت که سیاست های پشتیبانی دولت از جمله عوامل مؤثر بر میزان فقر در کشوری است که می تواند منجر به کاهش فقر در یک کشور شود. اما سیاست های پشتیبانی دولت در سالهای اخیر غالباً رویکردی غیر هدفمند را در پیش گرفته است ، که باعث شده است تا اعتبار اعتبار پشتیبانی در کاهش فقر نقش زیادی نداشته باشد. سرانجام ، می توان گفت که از اوت سال گذشته ، تمام عوامل فقر در کشور فعال بوده است ، بنابراین انتظار نمی رود که رکورد چهاردهمین دولت در زمینه رفاه درخشان باشد.

منبع: دنیای اقتصاد