انجمن بین المللی گروه بحران در تجزیه و تحلیل نوشت: اسنپبک (بازگشت خودکار تحریم ها) مقررات شش قطعنامه شورای امنیت سازمان ملل را که بین سالهای 1 تا 2 اتخاذ شده است ، دوباره برقرار می کند.
با توجه به سرویس بین المللی “میهن تجارت” ، این روند با قطعنامه 2 (1) آغاز شد ، که از ایران خواسته بود “تمام فعالیت های مربوط به غنی سازی و تفریح را به حالت تعلیق درآورد”. ایران در آن زمان ، همانطور که امروز ، تأکید کرد که حق غنی سازی را دارد و چون بن بست دیپلماتیک فعالیت های هسته ای خود را عمیق تر می کرد ، مجموعه ای از تحریم ها را تصویب کرد. این تحریم ها توسط کمیته ای که در سال 2 تأسیس شده بود و یک هیئت از هشت متخصص که چهار سال بعد مأمور شدند ، مورد بررسی قرار گرفت.
چارچوب قطعنامه های سازمان ملل دامنه گسترده ای داشت. تهران از خرید فن آوری های مرتبط با هسته ای ممنوع شد و افراد و مؤسسات مربوط به برنامه هسته ای در معرض تحریم بودند. ایران همچنین با محدودیت های قابل توجهی در واردات سلاح های معمولی و توسعه موشک های بالستیک روبرو شد ، که در واقع منجر به تحریم اسلحه در مورد وسایل از تانک ها تا هواپیما شد. افراد و نهادهای وابسته به سپاه گارد انقلابی اسلامی در لیست تحریم ها قرار گرفتند. قطعنامه های تحریم ها از کشورهای عضو خواست تا کشتی های ایرانی را برای کشف محموله های قاچاق بازرسی کنند. همچنین تصمیم گرفته شد كه شركتهای حمل و نقل ایران در فهرست قرار بگیرند ، بخش مالی ایران شدیدتر خواهد بود و مسدود كردن دارایی یا ممنوعیت سفر علیه ده ها نفر از افراد و شركت های ایرانی.
به محض اینکه تحریم ها دوباره تحمیل شوند ، آنها از قوانین بین المللی الزام آور خواهند بود. در عمل ، برخی از کشورها ممکن است از الزامات اجرای خود غافل باشند ، اما برخی دیگر مطمئناً به طور جدی اجرا می شوند. کشورهای اروپایی به ویژه برای اجرای دقیق امکان پذیر هستند ، زیرا مواضع منطقه ای نسبت به تهران نه تنها به دلیل پرونده هسته ای ، بلکه به دلیل سلاح های ایران برای روسیه ، دستگیری چندین اتباع اروپایی و نگرانی در مورد برنامه های خارج از کشور ، دشوارتر شده است. بلند کردن این تحریم ها در سطح سازمان ملل غیرممکن خواهد بود تا زمانی که یکی از کشورهای دائمی شورای امنیت (P5) ، که از تحریم ها پشتیبانی می کند ، آماده است تا این قطعنامه را برای لغو این اقدامات وتو کند.
