استعدادیابی؛ معماری مسیری برای آرامش و موفقیت

استعداد به معنای کشف توانایی های درونی است که می توان با پرورش رشد کرد و این روند نه تنها مسیر آموزشی و شغلی را روشن می کند ، بلکه به فرد نیز کمک می کند تا خودش را بهتر بشناسد ، انتخاب های آگاهانه تری و حس زندگی و احساس زندگی داشته باشد.

دوران کودکی دوره ای است که ذهن انسان بالاترین ظرفیت را برای یادگیری و انعطاف پذیری دارد و اگر استعدادهای کودک در این مرحله مشخص شود ، می توان آن را با آموزش هدفمند و محیط حمایتی آسفالت کرد. کودکانی که استعدادهای آنها به رسمیت شناخته شده و تقویت شده است ، به طور معمول با اعتماد به نفس ، با انگیزه تر تر هستند و کمتر احتمال دارد در آینده هویت یا بحران تجزیه داشته باشند و غفلت از این مرحله ممکن است فرصت های طلایی را برای رشد از بین ببرد.

خانواده و سیستم آموزشی نقش اساسی در کشف و پرورش استعدادها دارند. والدینی که به علایق و ویژگی های فرزندان خود توجه می کنند ، فرصت های تجربه ، گفتگو و تشویق را تجربه می کنند و مدارس باید از رویکردهای مبتنی بر نمره سنتی فاصله بگیرند و از روشهای مختلفی برای شناسایی و تقویت استعدادهای مختلف دانش آموزان استفاده کنند.

وقتی شخصی استعداد خود را می شناسد و مسیر رشد را طی می کند ، به تدریج حس توانمندسازی و کنترل زندگی می شود و این عقیده که “من می توانم” یکسان است. خودکارآمدی و این مفهوم در روانشناسی نقش مهمی در موفقیت ، تاب آوری و سلامت روان دارد و استعداد به شما کمک می کند تا با اعتماد به نفس بیشتر در چالش ها ، تصمیمات مؤثرتر و مضر تر از شکست ها روبرو شود.

هر کودک استعداد منحصر به فرد خود را دارد و نمی توان انتظار داشت که در همه زمینه ها استعداد داشته باشد

محسن دهقانی ، روانشناس خانواده و مشاور وی با بیان اینکه برخی از خانواده ها ممکن است از استعداد فرزندان خود چشم پوشی کنند و وارد استعدادهای کودکان نشوند ، وی به خبرنگار IMNA می گوید: در طول تاریخ ، نمونه های بسیار برجسته ای از کشف افراد موفق وجود داشته است که به اهمیت استعداد مردم توجه می کنند.

وی افزود: استعداد و شناسایی استعدادهای کودکان یک مسئله بسیار مهم است که باید در این زمینه انجام شود: هر کودک استعداد منحصر به فرد خود را دارد و نمی توان انتظار داشت کودک در همه زمینه ها استعداد داشته باشد و مسیر استعداد از بین می رود.

روانشناس و مشاور خانواده اظهار داشت: از آنجا که انتظار می رود مسیر استعداد توانایی های پنهان در هر شخص را شناسایی کند ، وی اظهار می دارد: کودک ممکن است قادر به موسیقی باشد ، دیگری در مسائل فنی و دیگری در مسائل ورزشی ، هرچند ممکن است یک نفر دو یا چند زمینه داشته باشد.

چگونه استعداد فرزند ما را شناسایی کنیم؟

دهقانی همچنان می گوید که والدین باید آنچه را که فرزندشان یک ویژگی ویژه دارد تشخیص دهند: والدین باید استعدادهای فرزندان خود را کشف و شناسایی کنند ، و سپس کودک را در مسیر توانمندسازی قرار دهند و از آنها حمایت کنند و در واقع استعداد شناخت صلاحیت پیشرفت در یک کار خاص است.

او می گوید که تکنیک ها و تست های علمی برای استعدادها وجود دارد که برخی از آنها سنتی و برخی دیگر هستند و می گویند: “برخی از روش ها همچنین توصیه می شود که والدین بتوانند استعداد فرزندان خود را کشف و شناسایی کنند ؛ به عنوان مثال ، در دوران نوجوانی ، توانایی ادبی را می توان در کودکان شناسایی کرد و داشتن واژگان گسترده ، بیشتر به نوشتن و نوشتن شعر نشانه ای از توانایی کودک در اندازه گیری سود ادبی است.

این روانشناس و مشاور خانواده گفتند که وقتی والدین توانایی فرزند خود را در یک زمینه خاص احساس می کنند ، می توانند با یک متخصص با یک متخصص سر و کار داشته باشند و این توانایی را فعال کنند: در هوش هنری ، تمایل کودکان در سن سه تا پنج سال می تواند استعداد هنری کودک باشد.

حمایت و توجه شدید به کودکان از رشد و شکوفایی استعدادهای خود جلوگیری می کند

حمید ناصیری ، خانواده و روانشناس ، عضو انجمن روانپزشکی ایران و عضو انجمن روانشناسی بالینی ایران او با بیان اینکه برخلاف سایر موجودات ، قادر به مراقبت از خود نیستند و باید بیشتر مراقب باشند ، او به IMNA می گوید: مهم نیست که والدین چقدر کودک را فراهم می کنند تا کودک بتواند از نظر عاطفی احساس کند. خودکارآمدی برای داشتن ، عزت نفس کودک تقویت می شود و وقتی مردم بهترین کار را می کنند ، آنها به این کار تسلط می یابند و کودکان حتی زیر یک سال ، توانایی خودکارآمدی آنها دارند

او با افزایش و تقویت گفت خودکارآمدی این امکان وجود دارد که دو یا سه ساله امکان پذیر باشد ، با این نسبت که والدین از فرزندان خود بسیار حمایت می کنند. خودکارآمدی و احساس مفید بودن و توانایی انجام کارها از کودک گرفته می شود و عزت نفس او تحت تأثیر قرار می گیرد و احساس نمی کند فعالیت خود را انجام دهد.

مشاور خانواده و روانشناس ، عضو انجمن روانپزشکی ایران و عضو انجمن روانشناسی بالینی ایران ، با بیان اینکه یکی از مضرات کودکان حمایت و توجه کودکان است ، که مانع رشد کودک و شکوفایی استعدادهای آنها می شود: تا حدی که مردم می توانند بر سختی ها و مشکلات غلبه کنند.

ضرورت ارتقاء خودکارآمدی در افراد / اعتماد به کودکان

ناصیری همچنان می گوید وقتی مردم احساس می کنند می توانند مشکلی را حل کنند ، استعدادها استعدادهای خود را در چنین شرایطی نشان می دهند: اگر والدین اجازه ندهند فرزندشان مسئول باشد ، احساس می کنند. خودکارآمدی او رشد نخواهد کرد و اولین کار والدین این است که به کودکان فرصت بدهد.

او می گوید که کودکان باید طبق توانایی خود برخی کارها را انجام دهند و می گویند: “حتی اگر این کار اشتباه یا ناقص انجام شود ، باعث تقویت عزت نفس و عزت نفس شما می شود.” خودکارآمدی او به روز شده است. خودکارآمدی از نزدیک با موفقیت همراه است و اگر سطح باشد خودکارآمدی در افراد بالا ، آنها به راحتی می توانند مسئولیت های خود را به خوبی انجام دهند.

مشاور خانواده و روانشناس ، عضو انجمن روانپزشکی ایران و عضو انجمن روانشناسی بالینی ایران. خودکارآمدی نزدیک به پیشگیری از افسردگی ، اضطراب و سلامت روان است ، افزود: اگر والدین قصد دارند سلامت روانی فرزند خود را بهبود بخشند ، باید به تختخواب پرداخت شود. خودکارآمدی برای افزایش آنها که یکی از راه حل های ارتقاء است خودکارآمدی در کودکان این است که به آنها اعتماد کنید.

استعدادها دانه هایی هستند که با تمرین ، آموزش و تجربه به مهارت تبدیل می شوند و وقتی فرد استعداد خود را می داند ، می تواند با تمرکز و تلاش هدفمند خود گسترش یابد ، که ممکن است شامل مهارت های ارتباطی ، حل مسئله ، خلاقیت یا حتی مهارت های فنی و هنری باشد و پیشرفت مهارت ها را تقویت کند.

نادیده گرفتن استعدادها می تواند منجر به سردرگمی ، بی حوصلگی و احساس ناکارآمدی شود. افراد ممکن است سالها در مسیرهایی بگذرانند که با توانایی ها و علایق آنها همزمان نباشد ، و این باعث فرسایش ذهنی و کاهش کیفیت زندگی می شود ، بسیاری از روابط ، آموزشی و حتی روابط بین رشته ای ریشه در دانستن استعدادها دارند و استعداد نوعی قطبیت داخلی است.

افرادی که در زمینه استعداد و علاقه کار می کنند ، معمولاً عملکرد بهتری دارند و از زندگی حرفه ای خود راضی تر هستند ، که نشان می دهد استعداد نه تنها یک روند روانشناختی بلکه یک سرمایه گذاری طولانی مدت و یک سرمایه گذاری طولانی مدت برای آینده است.

استعداد پلی بین آنچه در درون فرد وجود دارد و چه چیزی می تواند به دنیای خارج پاسخ دهد ، و با شناخت استعداد ، می توان مسیر رشد خود را آگاهانه تر انتخاب کرد ، مهارت های خود را هدفمند تر کرد و در جامعه اطمینان بیشتری داشت ، که پایه ای برای خودشناسی ، خودآگاهی و تحقق پتانسیل های انسانی است.