سیاست مستلزم اختلال و اختلال در دستور پلیس است که در این نبرد برابری است. از این منظر ، تنها جوامع و افرادی که به عنوان قدرت یک نفر دیگر ، قدرت یکدیگر ظاهر می شوند ، قادر به تغییر چنین توزیع ملموس هستند.
محمد رضا تاجیک ، نظریه پرداز و استاد دانشگاه ، در یادداشتی نوشت:
بوها
در سیستم جهانی فعلی ، چیز ملموس به شکلی توزیع شده است که صداهای مخالف را به سر و صدا تبدیل می کند. Ransir توزیع چیز ملموس را تعریف می کند: سیستمی از امور ملموس که همزمان وجود مشترک (عمومی) و تقسیم آن را نشان می دهد. بخش هایی که مکان ها و قطعات آنها را تعریف می کنند. از این منظر ، نظم سیاسی امروز در دنیای امروز به یک وضعیت “طبیعی و پیشین و پیشین” برای دولت ها و مردم تبدیل شده است.
این زمینه از وجود قبلی ، برخی از اقتدار را می دهد و برخی دیگر بر دیگران تسلط دارند ، دیگران را “متمدن و مسالمت آمیز” تعریف می کنند ، و برخی دیگر “شر و جنگ” ، برخی از خشونت ها ، و خشونت دیگران و دیگران ، صحبت کردن ، و صحبت کردن ، و صحبت کردن با دیگران ، صحبت کردن و صحبت کردن با دیگران. او خود را ممنوع و محروم می کند ، جنگ های صلح و برخی از صلح به عنوان جنگ ، و آن را طبیعی می کند. این زمینه طبیعی ارائه شده است ، “سخنرانی” خاصی برای بسیاری از جوامع ، مانند زندانیانی که می توانند به جای زندان از غذای زندان صحبت کنند ، و به این ترتیب صدای آنها را به یک انگل تبدیل می کنند: انگل که بیان اعتراض را نشان می دهد ، اما این دیگر صدا نیست.
دو
در داستان فانتزی در شهر ل مانس ، ما می خوانیم: گروهی از افراد بیکار تصمیم می گیرند یک حزب سیاسی برقرار کنند. در میان این جمعیت ، ویکتور برای رهبری انتخاب شده است. وی قرار است سیاست سیاسی خود را برای رفقای در جلسه آینده روشن کند. ویکتور ، که هیچ ایده سیاسی ندارد ، برای جمع آوری افکار خود در هنگام قدم به پارک می رود. او در پارک جلوی یک مرد بی خانمان نشسته است. از تصادف خوب ، مرد بی خانمان پر از ایده های سیاسی است. او از ویکتور می خواهد که زندانی را که زندانیان در آن قرار دارند تصور کند. آنها هیچ کاری بد نکرده اند. قرار است در زندان و بقیه زندگی آنها در آنجا بگذرد.
در حبس ، این یک نتیجه حادثه است: برخی از افراد در زندان به دنیا می آیند و برخی دیگر خارج از زندان هستند. روزی زندانیان از این کار خسته می شوند و اعتراض می کنند. در این میان ، ذخیره مواد غذایی زندان نیز به پایان رسیده است. در این شرایط استثنایی ، غذای زندانیان باید در اسرع وقت فکر شود ، در غیر این صورت همه آنها جان خود را از گرسنگی از دست می دهند.
در این شرایط ، به زندانیان حق تعیین نماینده داده می شود. دموکراسی در زندان تأسیس شده است. در مرحله اول ، آنها شخصی را با گرایش چپ به عنوان نماینده انتخاب می کنند. از نظر وی ، کمبود غذا نوعی بی عدالتی است و ابتدا باید عدالت انجام شود. اما زمان به نماینده نمی رود و مشکل غذا باقی مانده است. بنابراین او برکنار شده و یک نماینده را با تمایلات درست خود جایگزین می کند. این نماینده راه حل های دیگری برای رفع مشکل مواد غذایی ارائه می دهد.
سه
طنز تلخ این پرونده نشان داده شده است که توزیع چیز ملموس که باعث می شود وضعیت ناعادلانه جهان و روابط نابرابر و نابرابر نیروها به طور طبیعی باعث شود مردم توسط کالیبریان خاجر طولانی شوند ، که می دانند که آنها به قدرت و قدرت تبدیل شده اند. درست مانند زندانیان آن شهر فانتزی که به راست یا چپ نماینده اهمیتی نمی دهند ، اما تنها چیزی که برای آنها مهم است از بین بردن کمبود غذای زندان است. با توزیع امور ملموس به طور خاص ، زندانی توانسته است کمبود مواد غذایی را به مهمترین مسئله زندان تبدیل کند و نگرانی های روزانه زندانیان را قرار دهد. تنها چیزی که فکر می کنند غذا است. در این شرایط ، حتی اگر مشکل غذا ، چه به راست و چه چپ ، حل شود ، شرایط عمومی مانند گذشته دست نخورده باقی مانده است: زندانیان ممکن است غذای کافی پیدا کنند ، اما آنها در زندان خواهند ماند. موضوع و هدف سیاست یا توزیع کمبود غذا نیست ، بلکه طبیعی سازی خود زندان است.
چهار
آیا جوامع امروز در چنین شرایطی قرار نمی گیرند؟ آیا جوامع امروز جایگاه خود را در نظم سیاسی سلف قند پیدا می کنند و آن را طبیعی نمی دانند؟ نظم جهانی امروز توسط بخش های فضاپیما (تقسیم بندی ملموس) تقسیم شده است که اصل اساسی آن اشباع است (عدم وجود خلاء و عدم وجود مکمل). از دیدگاه پلیس جهانی ، جامعه بین المللی از کشورهایی تشکیل می شود که عملکرد و عملکرد عملی خود را (تعریف شده) دارند ، دارای سرزمین ها و مکان های خاصی برای انجام چنین اقداماتی هستند و روش خاصی برای انجام این کار دارند.
به عنوان مثال ، در بعضی از مناطق ، فقط می توان سر و صدا ایجاد کرد و در برخی دیگر باید کارهای خاص توسط کشورهای خاص انجام شود ، فضاهای جهانی برای رفتارهای مسالمت آمیز ، به طور عادی طراحی شده اند و رفتارهای غیر طبیعی وحشی و شر نیستند. Global Gendarm (یا پلیس) همه فعالیتهایی است که با توزیع مکان ها ، نام ها و کارکردها سفارش می دهند. پلیس ، بیشتر از همه ، راه نظم و انضباط و ذهن جوامع است: نظمی که روش عمل ، روش زندگی و نحوه صحبت و روابط را تعیین می کند ، نظمی که نام ، مکان و وظیفه خود را برای هر کشور اختصاص می دهد. در حقیقت ، پلیس همان ترتیب امور و کلمات قابل مشاهده است ، نظمی که اجازه می دهد چنین فعالیتی قابل رویت باشد و دیگری ، این کلمه به شکل گفتار و دیگری در قالب سر و صدا نیست.
پنج
در این شرایط ، تنها یک راه برای جوامع غیر عمدی یا ضعیف وجود دارد: راه شرم آور بودن ، اما ظاهراً رو به شهر ، باغ و باغ. هر راه دیگر روشی غیر عمدی است که هیچ کس به جز دریای هول هیل و عصبانیت طوفان و طوفان ها هدایت نمی شود. بنابراین ، اگر اینگونه باشد ، انتخاب بین شرم و نام نیست ، بلکه یک انتخاب است – انتخابی که قبلاً انتخاب و طبیعی شده است و هیچ کس قادر به نقض آن نیست. در این دیدگاه ، جوامع ، در حالی که محدود به “انتخاب” منتخب هستند ، فقط می توانند در مورد موضوعاتی که در این زمینه و دامنه انتخاب فعلی هستند صحبت کنند. به عبارت دیگر ، این “دنیای زندان” موضوع موضوع متروکه نیست ، بلکه زیستگاه موضوع است. این دنیایی است که مرد خوبی است که خوب و بهترین های خود را می فهمد و می داند.
شش
در چنین نظم نظامی ، امکان سیاست مقاومت در جایی آغاز می شود که مؤلفه ها و مکان آنها به چالش کشیده می شود و این ترتیب و ترکیب ملتهب می شود. التهاب با افزودن بخشی از قسمت به اجزای قبلی و تحولات کل آغاز می شود و برش به ترتیب پلیس جهان شکل می گیرد و ترتیب طبیعی سلطه با استقرار/تأسیس جزئی تهی شکسته می شود.
Ransir در “ده پایان نامه سیاست” می نویسد: “سیاست ورزش قدرت نیست. وحدت سیاست با اعمال قدرت و مخالف بودن با فتح قدرت ، در حقیقت فرار از سیاست است. اگر ما سیاست را به عنوان ایده قدرت یا بازتاب در زمینه مشروعیت قدرت درک می کنیم ، در حقیقت ، ما واقعاً از این مسئله که سیاست را از بین می برد ، سیاست های سیاست را کاهش داده ایم. دستور پلیس ، که در این نبرد برابری است. از این منظر ، تنها جوامع و افرادی که به عنوان قدرت یک نفر دیگر ، قدرت یکدیگر ظاهر می شوند ، قادر به تغییر چنین توزیع ملموس هستند.
