اجلاس عرب -اسلامی که به میزبانی قطر در دوحه به میزبانی قطر برگزار شد ، پیام واضحی به ایالات متحده دارد: نیاز به محافظت از اسرائیل پس از حمله هوایی این کشور به دوحه. اگرچه این جلسه می تواند صرفاً یک جنبه چشمگیر باشد ، اما عواقب عملی برای اسرائیل نیز خواهد داشت.
با توجه به سرویس میهن تجارت بین المللی ، برای سومین بار در دو سال گذشته ، یک جلسه “ویژه” در پایتخت قطر برگزار می شود. جلسهای که به عنوان نمادی از همبستگی منطقه ای با قطر شناخته شده است – متحد ایالات متحده که مورد حمله اسرائیل قرار گرفته است. مسئله غزه نیز در این جلسه مطرح خواهد شد ، اما بیشتر در حاشیه ، زیرا هدف اصلی واشنگتن جلوگیری از تهدید اسرائیل است. به گفته شرکت کنندگان ، حمله اسرائیل به قطر نشان داد که توافق نامه گروگان ، نبرد با حماس و اشغال نوار غزه ، تهدید مستقیمی برای کشورهای منطقه ایجاد کرده است ، حتی اگر متحدین ایالات متحده امنیت آنها را تضمین نکنند. جلسات قبلی در ماه نوامبر و یک سال بعد پر از اظهارات بلندپروازانه بود ، اما تولید عملی کمی داشت.
در جلسات مقدماتی با رسانه های عرب ، به ویژه توسط مقامات قطری و مصری ، مراحل “عملی” دوباره مورد بحث قرار گرفت: قطع روابط با اسرائیل یا کاهش نمایندگی دیپلماتیک کشورهایی که با تل آویو ، تحمیل تحریم های اقتصادی و شکل گیری “کمیته اقدام ویژه” برای سطوح دیپلماتیک و قانونی. حتی ایده احیای نیروی چند ملیتی عرب برای دفاع از مرزها و حاکمیت کشورهای منطقه ای در برابر حملات خارجی – اسرائیل – دوباره معرفی شد.
ظاهراً این جلسه چیزی غیر از یک سری سخنان سخت علیه اسرائیل و همبستگی با “خواهر” قطر نیست ، اما چنین تجمع هایی گاهی اوقات عملکرد عملی دارند. به عنوان مثال ، اجلاس سال گذشته منجر به یک زیرمجموعه محدود سعودی سعودی شد که توانست ابتکار بین المللی به رسمیت شناختن دولت فلسطین را پیش ببرد. این روند هفته گذشته با تصویب قطعنامه تعیین کننده در مجمع عمومی سازمان ملل برای حمایت از راه حل دو کشور و ایجاد دولت فلسطین به اوج خود رسید. با این حال ، اسرائیل هنوز هم می تواند حق وتو ایالات متحده را در شورای امنیت در نظر بگیرد تا از تصویب چنین تصمیمی جلوگیری کند.
با این حال ، بر خلاف گذشته ، این بار نمی توانیم تغییر جو بین المللی را نادیده بگیریم. قطعنامه اخیر مجمع عمومی نه تنها یک حرکت نمادین است ، بلکه یک برنامه عملی برای پایان جنگ غزه ، پیشگیری از اشغال غزه و ساحل غربی اسرائیل و همچنین محدود کردن دامنه عملیات نظامی تل آویو در منطقه است. این روند ادامه اقدامات عملی کشورهای غربی علیه سیاست های اسرائیل است: از تحریم های رسمی آلمانی ، نروژی ، اسپانیا و انگلیس تا قطع روابط تجاری با ترکیه و تحریم “خاکستری” اسرائیل.
پارادوکس این است که در حالی که کشورهای غربی علیه اسرائیل اقدامات عملی را انجام داده اند ، معاهدات صلح با اسرائیل از ایجاد شکاف جدی در روابط شکننده خودداری کرده است. مصر هنوز سفیر جدیدی را به اسرائیل ارسال نکرده است و اعتبار سفیر پیشنهادی اسرائیل را قبول نکرده است ، اما او نه از قطع روابط و نه لغو اردوگاه صحبت می کند. در مقابل ، بنیامین نتانیاهو است که تهدید کرده است که معامله عظیم گاز با مصر را تجدید نظر می کند ، اگرچه منابع اسرائیلی و مصری اصرار دارند که هماهنگی نظامی بین دو کشور ادامه یابد و هر تحرک در سینا هماهنگ است. نگرانی اصلی قاهره پاسخ نظامی علیه اسرائیل نیست ، بلکه احتمال صدها هزار فلسطینی که به صحرای سینا حمله می کنند.
امارات متحده عربی ، مانند مصر ، از تهدید برای رفع توافق های صلح یا تحریم های اقتصادی جلوگیری می کند. توجیه ابوظبی این است که روابط با اسرائیل این کار را برای کمک های بشردوستانه به غزه امکان پذیر کرده است. امارات متحده عربی ، حتی با اجازه اسرائیلی ، خط لوله آب را در سینا به منطقه Mawasi غزه کشیده است تا بخشی از بحران آب آواره شده مردم را کاهش دهد. تنها تهدید بالقوه امارات متحده عربی علیه روابط با اسرائیل توسط تل آویو است. موضوعی که در سال 2 معرفی شد دلیل اصلی امضای پیمان صلح بود.
در همین حال ، کشورهای خلیج فارس تلاش های دیپلماتیک برای ترامپ انجام داده اند. کسی که معتقد است تنها اهرم واقعی برای پایان دادن به جنگ و جلوگیری از اشغال غزه است. این فشار پیش از این ایده انتقال جمعیت و ساخت “ریویرا غزه” ترامپ را رها کرده است ، اما حمله اسرائیل به قطر مسئله دیگری است. قطر ، بر خلاف سوریه ، لبنان ، عراق یا ایران ، متحد اصلی در خارج از ناتو برای ایالات متحده است.
اگرچه همسایگان آن آن را به عنوان یک رقیب می دانند ، اما نقض قطر از حاکمیت کلیه کشورهای شورای همکاری خلیج فارس.
این کشورها قصد مبارزه با اسرائیل را ندارند و هیچ کس – حتی قطر – به فکر اعمال فشار اقتصادی یا لغو سرمایه گذاری های بزرگ در ایالات متحده نیست. نمایش این هفته مربوط به غزه نیست. در عوض ، این یک پیام تیز برای واشنگتن است: آمریکا باید برای اطمینان از امنیت متحدین خود علیه اسرائیل ، از تعهد خود پیروی کند. متعال که علی رغم امضای پیمان صلح با برخی از آنها ، همچنان خصمانه است.
