معماری نوین جنگ دریایی / آیا پهپادها پایان دوران ناوشکن‌ها را رقم می‌زنند؟

“چند هواپیمای بدون سرنشین نیاز به جایگزینی یک ناوشکن در مجله Defense One ، لورن ویلیامز ، ویراستار ارشد دارد؟” این سؤالی است که نیروهای ویژه نیروی دریایی ایالات متحده در حال تحقیق هستند. این واحد که یک شرکت تابعه از ششمین ناوگان مدیترانه است ، در حال آزمایش مفهومی به نام “ناوشکن شکست” است. مفهومی که دارای رنگ و بوی پسامدرن است. فرمانده پروژه ، مایکل متیوز ، آن را راهنمایی می کند.

هواپیماهای بدون سرنشین دریایی جایگزین ناوشکن ها می شوند؟

متیوز فرضیه ای را ارائه می دهد: یک اسکادرون متشکل از بیست و عروق سطحی (USV) از انواع مختلف و انواع ناهمگن می تواند همان مأموریت های یک ناوشکن آرلی را انجام دهد. او می گوید مزیت بزرگ این طرح هزینه آن است. وی به دولت ملی گفت: “ما فکر می کنیم می توانیم این کار را با هزینه صد انجام دهیم.” هر ناوشکن کلاس Burke حدود 1.5 میلیارد دلار هزینه دارد. محاسبه ساده نشان می دهد که خانواده ای از کشتی های بدون سرنشین می توانند ارزش یک ناوشکن را با هزینه کل 5 میلیون دلار تولید کنند: “قدرت جنگی ارزان. چه کسی از آن متنفر است؟”

کاپیتان وین هیوز ، یک نظریه پرداز برجسته تاکتیک های نیروی دریایی ایالات متحده ، سرنخ هایی به ما می دهد. از نظر وی ، سه تعیین کننده در تاکتیک ها عبارتند از: دامنه سلاح ها ، توانایی شناسایی دشمن و محدود کردن توانایی دشمن در شناسایی نیروها و تاکتیک های خود. عنصر سوم به فرمان و کنترل کارآمد نیاز دارد. بدون آن ، هارمونی امکان پذیر نیست.

To completely replace a destroyer, drone skines must have features, including: speed of more than 2 sea nodes, cruise board over 2 non-refueling seafood, refueling and re-weapons during operations, advanced communication system for coordination with manner, and drone, and aircraft And clashes with aircraft, missiles and ships, sonar and processing equipment for submarine hunting equivalent to 4 vertical launches for surface, anti -aircraft and anti مأموریت های Submarine ، دفاع موشکی کوتاه و حملات هوایی و توپ های اصلی 5 اینچی برای ماموریت های سطحی.

ردپاهای هوش مصنوعی در حوزه نظامی!

این لیست طولانی حتی برای بیست کشتی بدون سرنشین بسیار دشوار است و تصور هماهنگی آنها آسان نیست. بنابراین ، این کار به احتمال زیاد به هوش مصنوعی داده می شود. اگر نیروی هوایی بتواند یک جنگنده F-16 را با هوش مصنوعی برای ایستادن در برابر خلبانان باتجربه تجهیز کند ، نیروی دریایی ممکن است این کار را برای “ناوشکن متلاشی” انجام دهد.

مزایای این رویکرد چشمگیر است. ایده “عملیات توزیع شده” مدتهاست که مورد بحث قرار گرفته است ، اما فناوری برای مدت طولانی در این زمینه پیشرفت نکرده است. منطق ساده است: ناپدید شدن یک ناوشکن به معنای از بین بردن کامل قدرت آن است ، اما از دست دادن یک هواپیمای بدون سرنشین فقط ظرفیت کل را 5 ٪ کاهش می دهد. 2 درصد باقیمانده همچنان به جنگ ادامه می دهند. این رویکرد مقاومت ناوگان را به شما می دهد. اگر طراحی صحیح باشد ، ناوگان می تواند به حدی برسد که نسیم نیکلاس طالب آن را “ضد سمیون” می نامد: سیستمی که نه تنها در برابر آن مقاومت می کند ، بلکه از آسیب نیز سود می برد.

همچنین از نظر ظرفیت صنعتی مزایایی نیز وجود دارد. ایالات متحده در ساخت ناوشکن ها کند است و هر سال حدود دو هواپیما را تحویل می دهد. اما ده ها کشتی ساز کوچکتر می توانند کشتی 2 تا 5 فوت بسازند. اینجاست که ناوگان می تواند هواپیماهای بدون سرنشین دریایی را سریعتر به دریا بفرستد.

ناوگان همچنین بسته به منطقه می تواند قابلیت ها را تنظیم کند. به عنوان مثال ، در خلیج فارس ، ترکیب متفاوتی نسبت به مدیترانه تشکیل شده است یا به اطلاعات و آتش سوزی بیشتر در غرب اقیانوس آرام نیاز دارد. این انعطاف پذیری یک مزیت بزرگ است.

البته خطرات وجود دارد. با تنوع زیادی از تأمین کنندگان ، مشکل هماهنگی و سازگاری بین سیستم ها قابل پیش بینی است. مهمتر از همه ، چین دارای استراتژی به نام “جنگ تخریب سیستم ها” است که دقیقاً برای تجزیه سیستم های توزیع شده طراحی شده است. یک ناوشکن با خدمه انسانی سخت تر هدف قرار گرفته است ، اما گروهی از هواپیماهای بدون سرنشین متصل به ارتباطات ماهواره ای می توانند توسط چین مختل شوند.

با این حال ، گسترش استفاده از هواپیماهای بدون سرنشین دریایی یک آزمایش امیدوار کننده است. این می تواند نقاط ضعف ساختاری ناوگان ایالات متحده را جبران کند و به سرعت قدرت جنگی را تقویت کند.