یورونیوز: ماریا د لس آنجلس پوزو، مانند میلیون ها کوبایی دیگر، با حسرت به زمانی می اندیشد که جیره بندی دولتی تمام نیازهای غذایی خانواده اش، از همبرگر، ماهی و شیر گرفته تا شکلات و آبجو را تامین می کرد. با این کوپن ها حتی برای تولد و عروسی کیک می خریدند.
لیبرتا، سیستم جیرهبندی کوبا، در جولای 1963 راهاندازی شد و به ستون اصلی سیستم سوسیالیستی جزیره تبدیل شد و به مردم در بحرانهایی مانند کاهش کمکهای شوروی که منجر به محدودیتهای دهه 1990 معروف به دوره ویژه شد، کمک کرد.
اکنون این سیستم در یک بحران اقتصادی عمیق فرو رفته است که طی دو سال گذشته نزدیک به نیم میلیون کوبایی را به ایالات متحده و هزاران نفر دیگر را به اروپا سوق داده است. این بحران همچنین منجر به کاهش قابل توجه دسترسی به غذای جیرهبندی شده برای کسانی که قصد مهاجرت ندارند، شده است.
بسیاری از کوباییها احساس میکنند که فاقد مهارتها و دانش لازم برای بقا در کشور جدیدشان هستند، کشوری که با نابرابریهای زیادی مواجه است. این روحیه با گشایش بازارهای خصوصی کوچک و قیمت هایی مشابه قیمت های بین المللی بدتر شده است. این در حالی است که در کوبا تجارت غیردولتی تا دهه های اخیر ممنوع بود و درآمد آن همچنان بین 16 تا 23 دلار در ماه باقی مانده است.
پوزو، 57 ساله، یک کارگر مدرسه که با خواهر و پدر معلول خود در آپارتمانی در هاوانا زندگی می کند، گفت: “همه چیز با جیره های کوچک و با تاخیر عرضه می شود.” درآمد آنها با هم 10 دلار در ماه است.
کالاهای اساسی مانند یک کیلوگرم شیرخشک می تواند تا 8 دلار قیمت داشته باشد.
پوزو گفت: «ما دیگر کالاهایی را که به آن عادت کرده بودیم، نداریم. ما از محرومیت های شدید رنج می بریم».
این ماه در شهر شرقی سانتیاگو، معترضان با خاموشی تا هشت ساعت و کمبود مواد غذایی به خیابان ها آمدند. رسانههای دولتی اعتراضات در سانتیاگو را تأیید کردند و ویدئوهایی که نشان میدهد مردم شعار «قدرت و غذا» سر میدهند به سرعت توسط کوباییها در داخل و خارج جزیره در پلتفرمهایی مانند X و فیسبوک به اشتراک گذاشته شد. یک گروه غیر دولتی حقوق بشر که وضعیت کوبا را رصد می کند، گفت که حداقل سه نفر دستگیر شده اند.
با نرخ فعلی ارز، پوزو فقط 2 دلار در فروشگاه های دولتی یارانه ای پرداخت می کند تا آنچه را که نیاز دارد به دست آورد. او در بهمن ماه برای خانواده سه نفره خود چند کیلو برنج، لوبیا، مقداری شکر و نمک، روغن، گوشت فرآوری شده و صابون خرید.
پوزو می گوید که از بستگانش در خارج از کشور پولی دریافت نمی کند. البته طبق آمار حدود 70 درصد خانواده ها چنین پولی را از اقوام خارج از کشور دریافت می کنند و حتی همین مورد نیز نشانه اصلی اختلاف طبقاتی در کوبا است.
در حالی که هیچ آمار رسمی وجود ندارد، بسیاری از کارشناسان تخمین می زنند که کوبایی ها در خارج از کشور در سال 2019 3 میلیارد دلار به خانه فرستادند.
کوبا مدت هاست با کمبود تولید و کشاورزی دست و پنجه نرم می کند.
ریکاردو تورس، اقتصاددان دانشگاه آمریکایی در واشنگتن، می گوید: «فقدان ارز و تجهیزات مورد نیاز وضعیت را بدتر می کند، در حالی که نهاده های کشاورزی مانند حشره کش ها و کودها در دسترس نیستند.
کاماگوئی، یکی از مراکز اصلی دامداری کوبا، سال گذشته تنها توانست 42.8 میلیون لیتر شیر تولید کند، در حالی که تولیدکنندگان با فروش 81.3 میلیون لیتر شیر موافقت کرده بودند. تولیدکنندگان گلایه دارند که قیمت های دولتی کفاف هزینه های آنها را نمی دهد.
دولت کوبا آسیب های اقتصادی ناشی از کووید-19 را همراه با تحریم های ایالات متحده و تغییرات کلان اقتصادی در سال های اخیر که منجر به تورم شدید شده است، مقصر می داند.
کارلوس فرناندز دو کوزئو، معاون وزیر امور خارجه در این باره گفت: «امروز میتوانید فروشگاههای خصوصی را ببینید که همه محصولاتی را که میخواهید دارند: شیر، نان، شکر، هر آنچه که میخواهید، با قیمتهایی که برای اکثر مردم دور از دسترس است.» مصاحبه با آسوشیتدپرس وی همچنین گفت: دولت همچنان متعهد به تامین سهمیه برابر برای همه است.
آمارهای رسمی نشان می دهد که میانگین تورم سالانه کوبا در سه سال گذشته نزدیک به 50 درصد در سال بوده و تولید ناخالص داخلی 2 درصد کاهش یافته است.
با توجه به این سناریو، دولت کوبا در تلاش است تا 4 میلیون نفر را که از طریق سیستم جیرهبندی لیبرتا غذای یارانهای دریافت میکنند، کاهش دهد.
از دید اکثر مردم کوبا، دولت نتوانسته جدی ترین مشکل را حل کند: دستمزد خالص پایین ناشی از بهره وری پایین و تورم.
