بدهی جهانی رکورد زد

براساس Business News ، فصل مؤسسه بین المللی مالی (IIF) نشان داد که بدهی جهانی در پایان سه ماهه دوم به دلیل تسهیل شرایط مالی جهانی ، دلار ضعیف تر و موضع تسهیل کننده بانکهای بزرگ مرکزی ، به رکورد 1.5 تریلیون دلار در پایان سه ماهه دوم رسیده است.

چین ، فرانسه ، ایالات متحده ، آلمان ، انگلستان و ژاپن بالاترین سطح بدهی را بر اساس دلار آمریکا ثبت کردند ، اگرچه بخشی از این افزایش به دلیل استهلاک دلار بود. ارز ایالات متحده از ابتدای سال جاری توسط سبد شرکای تجاری بزرگ تضعیف شده است.

افزایش بدهی جهانی با افزایش بدهی افزایش یافته است

موسسه مالی بین المللی مالی (IIF) گفت: “مقیاس این افزایش با افزایش بدهی جهانی در نیمه دوم سال قابل مقایسه است ، هنگامی که واکنش های سیاسی مرتبط با اپیدمی منجر به افزایش بی سابقه بدهی جهانی شده است.”

با نگاهی به بدهی به تولید ناخالص داخلی – نشانگر توانایی بازپرداخت بدهی در مقایسه با آنچه تولید می شود – کانادا ، چین ، عربستان سعودی و لهستان شدیدترین افزایش را به ثبت رساندند. نتایج نشان می دهد که این نسبت در ایرلند ، ژاپن و نروژ کاهش یافته است.

نسبت بدهی به تولید جهانی به آرامی پایین می آید و کمی بالاتر از 5 ٪ است و در بازارهای نوظهور به 4.9 درصد رسیده است ، از زمان بررسی نزولی ماه مه ، رکورد جدیدی است.

کل بدهی در بازارهای نوظهور در سه ماهه دوم به 1.5 تریلیون دلار افزایش یافت و به رکورد بیش از 5 تریلیون دلار رسید.

فشارهای بازار اوراق بهادار

موسسه مالی بین المللی اعلام کرد که بازارهای نوظهور امسال بیش از 1.5 تریلیون دلار اوراق قرضه و وام روبرو خواهند شد و هشدار می دهد که فشار مالی می تواند در کشورهایی مانند ژاپن ، آلمان و فرانسه تشدید شود و خواستار احتیاط در مورد “مهاجمان” SO -CALLED است.

در حالی که نسبت بدهی دولت در نیمه اول سال در بازارهای نوظهور ، به ویژه در شیلی و چین ، واکنش بازار در بازارهای بالغ قوی تر بوده است.

موسسه بین المللی مالی هشدار می دهد افزایش وام کوتاه مدت

این گزارش همچنین نگرانی های مربوط به بدهی ایالات متحده را نشان می دهد ، که اکنون حدود 2 ٪ از بدهی های دولت ایالات متحده و تقریباً 5 ٪ از صدور اوراق بهادار خزانه داری را تشکیل می دهد.

به گزارش رویترز ، افزایش اعتماد به بدهی کوتاه مدت می تواند فشار سیاسی را بر بانکهای مرکزی افزایش دهد تا نرخ بهره را پایین نگه دارد و به طور بالقوه استقلال سیاست پولی را تهدید کند.

منبع: isna