اهمیت و جایگاه خیرین سلامت در توسعه بهداشت و درمان کشور نقشی محوری و غیرقابل انکار است که فراتر از کمک های مالی صرف بوده و به عنوان ستون حمایتی نظام سلامت و درمان عمل می کند.
در شرایطی که دولت ها با محدودیت منابع مالی و نیازهای متعدد بخش های مختلف به ویژه در حوزه درمان، آموزش پزشکی و تجهیز و ساخت مراکز درمانی مواجه هستند، حضور فعال و آگاهانه خیرین شکاف بین امکانات دولتی و نیازهای روزافزون مردم را پر می کند. این نیکوکاران نه تنها با ساخت و تجهیز مراکز درمانی، بیمارستانها، کلینیکهای تخصصی و خانههای بهداشت در مناطق محروم، زیرساختهای فیزیکی لازم برای دسترسی عادلانه به درمان را فراهم میکنند، بلکه با ارائه تجهیزات پیشرفته پزشکی، بهروزرسانی فناوریهای مورد استفاده و حمایت از برنامههای پیشگیری و آموزش بهداشت، به ارتقای کیفیت خدمات درمانی کمک میکنند.
نقش اهداکنندگان به ساخت و ساز محدود نمی شود. بلکه در زمینههای نرمافزاری مانند حمایت از بیماران نیازمند، پرداخت هزینههای صعبالعلاج پزشکی، تهیه دارو و حمایت از تحقیقات پزشکی حیاتی است. این مشارکت گسترده اجتماعی، نظام سلامت را از یک نهاد صرفاً دولتی به جنبشی ملی تبدیل میکند که ریشه در مسئولیتپذیری اجتماعی دارد و مستقیماً شاخصهای سلامت عمومی و امید به زندگی را بهبود میبخشد، عدالت را در دسترسی به خدمات تقویت میکند و در نهایت به توسعه پایدار و ارتقای سلامت اجتماعی جامعه کمک میکند.
اما نقش آموزش در توسعه سلامت و سلامت عمومی جامعه را نباید نادیده گرفت. جایگاه خیرین در توسعه آموزش سلامت نقش اساسی و تحول آفرین در ارتقای سلامت جامعه دارد. در بسیاری از کشورها به ویژه در مناطق محروم کمبود منابع مالی و زیرساخت های آموزشی مانعی جدی در مسیر آموزش بهداشت عمومی است.
در این میان خیرین با مشارکت های داوطلبانه و هدفمند خود نه تنها در تامین مالی ساخت مراکز آموزشی و بهداشتی نقش دارند، بلکه با حمایت از برنامه های آگاهی بخشی به ارتقای فرهنگ سلامت کمک می کنند. با تامین هزینه های برگزاری کارگاه های آموزشی، تولید محتوای سلامت و حمایت از نیروهای متخصص بستر مناسبی را برای آموزش های پیشگیرانه فراهم می کنند.
این آموزش ها شامل موضوعاتی مانند تغذیه سالم، بهداشت فردی، سلامت روان، پیشگیری از بیماری های واگیر و غیرواگیر و ارتقای سواد سلامت می باشد. همچنین خیرین با ایجاد مراکز خیریه سلامت امکان دسترسی به خدمات آموزشی و مشاوره ای را برای مستضعفان فراهم می کنند که این امر در کاهش نابرابری های سلامت بسیار موثر است. مشارکت آنان در آموزش سلامت نه تنها بار درمان را بر دوش نظام سلامت کاهش می دهد، بلکه با افزایش آگاهی عمومی، رفتارهای سالم را در جامعه نهادینه می کند.
از سوی دیگر، فعالیت های خیریه در حوزه سلامت، الگویی از مسئولیت اجتماعی را به نمایش می گذارد که می تواند سایر نهادها و افراد را به مشارکت در توسعه آموزش سلامت تشویق کند. در نهایت، جایگاه خیرین در این زمینه، فراتر از کمک های مالی، به عنوان یک عامل ارتباطی بین مردم، نظام سلامت و مؤسسات آموزشی شناخته می شود که نقش آنها در تحقق سلامت پایدار و توسعه انسانی انکارناپذیر است.
