فیلم سینمایی «اگر پا داشتم میزدمت»/ پرتره‌ای فرو ریخته از یک مادر

بعدی- اکران فیلم “If Had Legs I’d Kich You” به زودی در سینماهای جهان آغاز می شود.

بر اساس گزارش فردا، در روزگاری که فیلم ها درگیر فضای بصری جذاب و ریتم تند هستند، «اگر پا داشتم لگدت می کردم» برخلاف این مسیر پیش می رود، اثری تلخ و عمیق با نگاهی انسانی که پرتره دردناکی از مادرانی را نشان می دهد که کم کم زیر فشار فرو می روند.

داستان درباره مادری خسته و درمانده به نام «لیندا» است که با مشکلات زیادی از جمله بیماری دخترش و ریزش ناگهانی سقف خانه اش دست و پنجه نرم می کند. او مدام به درمانگر و همسرش می گوید که باید تنها باشد، اما هیچکس اهمیتی نمی دهد. همچنین همسرش مدام تصمیم می گیرد به «لیندا» یادآوری کند که او در انجام وظایفش کوتاهی می کند. با این حال، ورود همسایه پر سر و صدا همه چیز را به هم می زند. در عین حال او یک روان درمانگر حرفه ای است که به دلیل مشکلاتش به تدریج توانایی خود را در درمان دیگران از دست می دهد. داستان از جایی شروع می شود که یکی از بیمارانش در جلسه درمان از اتاق خارج می شود و نوزاد را جلوی خود می گذارد. این نوزاد به آینه ای تبدیل می شود که لیندا آینده خود را در آن می بیند.

مادری فراموش شده در جامعه امروزی

در طول فیلم، موسیقی نقش خود را به عنوان یک عنصر حیاتی به درستی ایفا می کند. موسیقی تپنده و وهم انگیز مخاطب را به فکر سرنوشت «لیندا» می اندازد. در عین حال، اگر بیننده چشمان خود را ببندد، از طریق آهنگ ها و صداها به آشفتگی شخصیت ها پی می برد. سوراخ سقف خانه نمادی از فضای داخلی لیندا است، فضایی که نماد قسمت تاریک و ترسناک او است که به بیرون نشت کرده است. در سکوت شب که همه در خواب هستند، او با خود واقعی خود ملاقات می کند و سفری را به سمت سیاهچاله درونش آغاز می کند. سفری که هرگز تمام نمی شود.

این فیلم باعث می شود که مخاطب از خود بپرسد بدترین اتفاقی که برای شما افتاده چیست؟ در واقع «اگر پا داشتم تو را می زدم» بیننده را به بازنگری در تعریف درد و چگونگی زنده ماندن در میان دردهای زندگی دعوت می کند. در عین حال، این فیلم نشان می دهد که چگونه یک مادر می تواند در مقابل ناملایمات مقاومت کند در حالی که به شدت آسیب پذیر است. مادری که تبدیل به نقشی کلیشه ای، پیش پا افتاده و بی اهمیت در جامعه شده است.

در واقع «اگر پا داشتم لگدت می کردم» قبل از اینکه فیلمی جذاب باشد، نقدی است به رفتار جامعه با زنان به ویژه مادران. این فیلم نشان می‌دهد که چگونه زنان حتی از سوی نزدیک‌ترین افراد نادیده گرفته می‌شوند و در لحظات سخت زندگی با هم همراه نیستند. در عین حال، مسئولیت های سنگین مادری که بدون حمایت می ماند، به تدریج روان انسان را تخریب می کند و ممکن است باعث جنون و خشونت شود. در نهایت، «اگر پا داشتم، تو را می زدم» روایتی صادقانه و گاه وحشتناک از فشار بر زنان در جامعه است.