اکثر ایرانی هایی که به فوتبال ترکیه رفتند شرایط خوبی را تجربه نکردند.
سوپرلیگ ترکیه شاید از نظر فنی در سطح لیگ های بزرگ اروپایی نباشد، اما بدون شک از نظر هیجان، حساسیت و جو هواداری یکی از جذاب ترین رقابت های باشگاهی جهان است. البته این لیگ، مربیان و ستاره هایش به مراتب بالاتر از لیگ ایران و حتی لیگ های آسیایی دیگر هستند. دربی های داغ استانبول همواره مورد توجه میلیون ها بیننده بوده و این فضای پرشور سال ها مورد توجه بازیکنان ایرانی قرار گرفته است. اما مروری بر کارنامه لژیونرهای ایرانی در ترکیه نشان می دهد که حضور در این لیگ لزوماً به پیشرفت منجر نشده و بسیاری از آنها نتوانستند درخشش ماندگاری از خود به جای بگذارند.
از دهه 1970، بازیکنان مختلف فوتبال ایران شانس خود را در ترکیه امتحان کردند. از رضا شاهرودی در آلتای اسپور و محمد خاکپور در وانسپور تا سهراب بختیاری زاده در ارزروم اسپور اما تقریبا هیچ کدام دوران موفقی را تجربه نکردند. در دهه 80 کاویانپور شروع خوبی با کایسری اسپور داشت اما دوپینگ ناگهانی او راه او را به بن بست رساند. بعدها تجربه عجیب طارمی و رضاییان در ریزه اسپور با بحران سیاسی ترکیه و فسخ زودهنگام قراردادها به طرز عجیبی پایان یافت. اتفاقی که حتی باعث محرومیت و بسته شدن پنجره نقل و انتقالات پرسپولیس شد.
در سال های اخیر تنها چهره ای که توانست در فوتبال ترکیه به ثبات برسد، مجید حسینی بود. او پس از جام جهانی 2018 به ترابزون اسپور پیوست و در بیش از 130 بازی برای این تیم به میدان رفت، در جام حذفی و سوپرکاپ به ایفای نقش پرداخت و حتی تجربه بازی در لیگ اروپا را نیز به دست آورد. بدون شک او موفق ترین لژیونر ایرانی در ترکیه در چند دهه اخیر است. از طرفی هم تیمی سابقش وحید امیری عملکرد متوسطی داشت و خیلی زود به پرسپولیس بازگشت.
چهره هایی چون سجاد شهبازادا، پیام صادقیان، محمد نادری، میلاد محمدی و وحید امیری نیز تجربه کوتاه و بی تاثیری در تیم هایی چون آلانیا اسپور، عثمانلی اسپور، آلتای اسپور، آدانادمیر اسپور و ترابزون داشتند. الهیار صیادمنش با انتقال پر سر و صدایش به فنرباغچه نتوانست انتظارات را برآورده کند و فرصت بیشتری برای حضور در سایر تیم های اروپایی پیدا کرد.
در این میان شاید ناموفق ترین فرد علی کریمی باشد. بازیکنی که با وجود تجربه حضورش در کایسری اسپور نه به رشد فنی رسید و نه جایگاهش را در تیم ملی حفظ کرد. مصدومیت ها و انتخاب های نادرست او را از مسیر پیشرفت دور کرد و حضورش در ترکیه بیشتر از اینکه به نفعش باشد به قیمت فرصت ها تمام شد و حالا با فسخ قراردادش باید نیم فصل بنشیند. در مجموع تجربه دو دهه اخیر نشان می دهد که سوپرلیگ ترکیه بر خلاف ظاهر پر زرق و برق خود سکوی پرتابی برای بازیکنان ایرانی نیست و اکثر بازیکنان ایرانی تجربه تلخی از حضور در فوتبال ترکیه داشتند.
