راه درمان و اصول مراقبت از افراد مبتلا به اختلال اوتیسم چیست؟

به گزارش خبرگزاری به گزارش میهن تجارتاوتیسم یک اختلال عصبی است که افراد از هر جنسیت، نژاد و قومیت ممکن است اختلال طیف اوتیسم را تجربه کنند. این اختلال بر نحوه تعامل فرد با دیگران، برقراری ارتباط، یادگیری و رفتار تأثیر می گذارد، اگرچه این بیماری در هر سنی قابل تشخیص است، اما معمولاً علائم آن در دو سال اول زندگی ظاهر می شود، به همین دلیل به عنوان یک A رشدی محسوب می شود. اختلال توصیف شده است.

داشتن احساسات فیزیکی مختلف مانند کم هوشی و حساسیت بیش از حد از علائم شایع در افراد مبتلا به این اختلال است، به عنوان مثال، کودکان مبتلا به حساسیت لامسه ممکن است هنگام رفتن به دستشویی قطرات آب مانند سوزن های تیز و دردناک را روی پوست خود احساس کنند یا صداهای زیادی را احساس کنند. به کوچکی شیپور برای درک صدای بلند و گوش شکن. همچنین افرادی که کم حساسیت هستند ممکن است دستشان روی بخاری باشد و تا بوی سوختگی را حس نکنند، گرما و سوزش را احساس نکنند.

از دیگر نشانه ها و سایر علائم بارز در افراد مبتلا به اوتیسم، تاخیر در رشد گفتار و درک سخنان دیگران نسبت به سن و بروز حرکات کلیشه ای و تکراری مانند تکان دادن دست دادن جلوی صورت یا حرکت مداوم سر و گردن. مشکل در برقراری ارتباط با دیگران، عدم برقراری تماس چشمی هنگام صحبت کردن، و تعامل سخت با افراد دیگر از دیگر علائم اوتیسم است.

لازم به ذکر است در سال های اخیر به طور متوسط ​​از هر 60 کودک یک کودک در طیف اوتیسم قرار دارد که آمار قابل توجهی است. با این حال علت این اختلال به طور کامل مشخص نیست، اما با توجه به تحقیقات عوامل ژنتیکی، سن بالای والدین در دوران بارداری، وزن کم نوزاد در بدو تولد و عوامل محیطی و مصرف برخی داروها و مواد شیمیایی از مهمترین عوامل هستند. اختلال اوتیسم

در حال حاضر درمان قطعی برای اوتیسم وجود ندارد، اما روش‌های زیادی برای کاهش علائم و افزایش توانایی‌های فرد مبتلا وجود دارد. به نظر می رسد تشخیص زودهنگام بیماری و شروع روش های درمانی اثرات مثبت بیشتری در بهبود سریعتر وضعیت فرد داشته باشد.

شیوع اختلال اوتیسم در پسران بیشتر از دختران است

معصومه یزدانی پور پژوهشگر حوزه کودکان با نیازهای ویژه و مدرس دانشگاه وی در گفت و گو با خبرنگار به گزارش میهن تجارت با بیان اینکه اختلال طیف اوتیسم اختلالی در حال افزایش است که هر روز شیوع بیشتری پیدا می کند، اظهار کرد: با بررسی های انجام شده متوجه شدیم که در گذشته اختلالاتی مانند عقب ماندگی ذهنی، ناشنوایی و اختلالات بینایی وجود داشته است. شایع تر بودند، اما در حال حاضر شاهد افزایش اختلالات طیف اوتیسم نسبت به سایر اختلالات هستیم.

وی در خصوص علت ابتلا به اوتیسم می افزاید: معمولاً شیوع اختلال اوتیسم در پسران بیشتر از دختران است و نسبت آن چهار به یک است، یعنی از هر چهار پسر دارای طیف اوتیسم، یک دختر به این اختلال مبتلا می شود. یکی از دلایل شناسایی بیشتر افراد مبتلا نسبت به گذشته، تشخیص دقیق این اختلال است که باعث می‌شود افرادی که در گذشته شناسایی نشده‌اند، شناسایی و درمان شوند.

این مدرس دانشگاه با بیان اینکه افراد جامعه شناخت دقیقی از اختلال اوتیسم ندارند و گاهی آن را با عقب ماندگی ذهنی و سندرم اشتباه می گیرند، بیان کرد: پایین آنها مساوی هستند، بیان می کند: بین اوتیسم و ​​اختلالاتی مانند عقب ماندگی ذهنی تفاوت هایی وجود دارد و ممکن است فرد مبتلا به اوتیسم باشد، اما عقب ماندگی ذهنی نداشته باشد. با این حال، هر اختلالی علائم خاص خود را دارد که با شناخت آنها می توان آنها را از یکدیگر تشخیص داد.

وی به دو ویژگی اصلی افراد اوتیستیک اشاره می کند: افراد دارای طیف اوتیسم در برقراری ارتباط با دیگران مشکل دارند و نمی توانند تعامل اجتماعی خوبی با دیگران داشته باشند، به عبارتی با دیگران ارتباط چشمی برقرار نمی کنند و هنگام صحبت به چشمان افراد نگاه می کنند. ظاهری ندارند، در دوست یابی ضعیف عمل می کنند، زبان ساده ای برای مکالمه دارند.

یزدانی پور می گوید: افراد طیف اوتیسم گاهی در حین صحبت از کلماتی استفاده می کنند یا رفتارهایی از خود نشان می دهند که مناسب آن موقعیت نیست، مثلاً در مراسم عزاداری شروع به خندیدن می کنند و ممکن است در زمینه زبان و گفتار نیز اختلالاتی داشته باشند. و به همین دلیل، برقراری ارتباط با دیگران برای آنها بسیار دشوار است; این افراد نمی توانند حالات چهره و احساسات دیگران را به خوبی درک کنند.

وی ادامه می دهد: یکی دیگر از ویژگی های افراد مبتلا به اوتیسم این است که علایق و رفتارهای کلیشه ای و محدود دارند و برخی کارها را به طور مکرر انجام می دهند، حرکات بدنی تکراری مانند حرکت مداوم دست یا حرکت مداوم به این طرف و آن طرف دارند و حتی می خواهند. تا محیط اطراف خود را تغییر دهند. همیشه یکنواخت و بدون تغییر است، علایق خاص آنها گاهی باعث می شود این افراد روی برخی مسائل تمرکز زیادی داشته باشند، مثلا مجموعه ای از اقلام را در قالب یک مجموعه جمع آوری و نگهداری می کنند.

یک محقق در حوزه کودکان با نیازهای ویژه بیان می کند: بیش از حد تحریک پذیری و کم تحریک پذیری از دیگر علائم شایع افراد مبتلا به اوتیسم است، به عنوان مثال وقتی یک فرد عادی دوش می گیرد، احساس خاصی نمی کند، اما اگر فرد اوتیسمی در چنین حالتی قرار گیرد. در یک موقعیت، برخورد قطرات آب با بدن او با درد همراه است، همچنین یک فرد اوتیستیک ممکن است دست خود را بریده، بسوزاند یا زخمی کند، اما متوجه نشود. به همین دلیل باید به ایمنی این افراد توجه ویژه ای شود تا آگاهانه یا ناخودآگاه به خود آسیب نرسانند.

وی با بیان اینکه اختلال اوتیسم علت خاصی ندارد، می افزاید: علت، دلیل روشنی برای بیان شرایط خاص است، اما برای اختلال اوتیسم نمی توان درباره علت آن صحبت کرد، اما می توان از مجموعه عواملی صحبت کرد که در نهایت باعث این امر می شود. اختلال رخ دهد مهم‌ترین عامل ژنتیکی است، در واقع کروموزوم‌ها در افراد مبتلا به اختلال اوتیسم نقش دارند و معمولاً ردپایی از این اختلال در سوابق خانوادگی افراد دیده می‌شود. برخی افراد به نقش عوامل محیطی در بروز اوتیسم اشاره می کنند، اما این عوامل را نمی توان به طور قطعی تایید و پذیرفت.

یزدانی پور در خصوص انواع اختلالات اوتیسم می افزاید: در سال های گذشته طبقه بندی خاصی برای انواع اوتیسم معرفی شد و به طیف اوتیسم معروف بود و معتقد بودند فردی که علائم اوتیسم را دارد ممکن است علائم و نشانه هایی داشته باشد. علائم این اختلال به صورت ضعیف یا شدید و در مقادیر مختلف در فرد بروز می کند، به همین دلیل طیفی از اختلالات معرفی شد، اما امروزه با بررسی بیشتر افراد اوتیستیک می توان گفت که این افراد به طور کلی نه از دو حالت افراد اوتیستیک با عملکرد بالا و عملکرد پایین.

برخی از افراد مبتلا به اوتیسم جزایر هوشی هستند

وی ادامه می دهد: گروهی از مبتلایان به اوتیسم علاوه بر نداشتن مهارت های انطباقی مانند رفتار مناسب در تعاملات اجتماعی، از هوش خوبی برخوردارند و به آنها افراد اوتیستیک با عملکرد بالا گفته می شود، در حالی که گروهی دیگر علاوه بر داشتن مهارت های سازگاری و آنها سازگاری ضعیفی دارند و نمی توانند انتظارات جامعه را برآورده کنند، هوش کمتری نسبت به حالت عادی دارند و بنابراین این گروه از افراد اوتیسمی با عملکرد پایین هستند.

این مدرس دانشگاه با بیان اینکه افراد اوتیستیک رفتارهای متفاوتی از خود نشان می دهند، درباره ویژگی های رفتاری و اخلاقی افراد مبتلا به این اختلال می گوید: پدیده ای که در افراد اوتیستیک مشاهده می کنیم این است که این افراد معمولا در بسیاری از زمینه ها مانند زبان رشد، رشد شناختی، ذهنی ضعیف عمل می کنند. عملکرد و روابط اجتماعی، اما گاهی اوقات افرادی را می بینیم که محاسبات ریاضی خوبی دارند یا در ساخت پازل و بازی شطرنج مهارت زیادی دارند.

وی می افزاید: به اصطلاح اینگونه افراد جزیره هوش هستند یعنی در یک زمینه خاص مهارت های خوب و چشمگیری دارند و این جزیره هوش باعث گسترش تفکر غلط در بین افرادی می شود که فکر می کنند برخی از افراد مبتلا به اوتیسم هستند. نابغه های فکری اما باید توجه داشت که همه افراد اوتیستیک باهوش نیستند.

یزدانی پور در خصوص روش های تشخیص و غربالگری اختلال اوتیسم خاطرنشان می کند: روش ها و ابزارهای مختلفی برای شناسایی اوتیسم وجود دارد که برخی از آنها مربوط به دوران شیرخوارگی است و چند سالی است که در ایران مورد استفاده قرار می گیرد، اما به طور کلی فرآیندی شناسایی این اختلال وجود دارد که شامل مشاهده کودک، مصاحبه با خانواده، تست های عملکرد ذهنی و هوش و تست های مربوط به کارکردهای سازش اجتماعی برای کودکان می باشد.

وی می افزاید: زمانی که فردی مشکوک به اختلال اوتیسم است، ابتدا باید با والدینش صحبت کرد و از علائم و رفتارهای موجود او مطلع شد. همچنین، اگر فرد مبتلا همچنان رنج می برد، باید در یک آزمون شناختی برای بررسی عملکردهای ذهنی و هوش شرکت کند. اگر اختلال شناسایی نشد، می‌توانیم از ابزارهای غربالگری دیگر استفاده کنیم یا او را برای شناسایی علائم بیماری به مراکز ویژه اختلال اوتیسم معرفی کنیم.

یک پژوهشگر حوزه کودکان با نیازهای ویژه در خصوص درمان اختلال اوتیسم بیان می کند: اوتیسم نوعی اختلال است نه بیماری که نیاز به درمان قطعی داشته باشد. اختلالات درمان قطعی ندارند، اما با انجام برخی تمرینات و فعالیت ها می توان مهارت های افراد را تقویت کرد. در اختلال اوتیسم، ما همچنین سعی می کنیم علائم را کنترل کنیم و به افراد مبتلا کمک کنیم تا مهارت های خود را برای برقراری ارتباط موثر با دیگران و استفاده بهتر از حافظه خود بهبود بخشند.

وی با بیان اینکه درمان اختلال اوتیسم با مصرف قرص و دارو امکان پذیر نیست، ادامه می دهد: درمان افراد اوتیستیک در قالب آموزش و توانبخشی است و مبتلایان به این اختلال تحت گفتار درمانی، بازی درمانی، موسیقی درمانی، کارآموزی قرار می گیرند. جلسات درمانی و توانبخشی شناختی برای تقویت عملکرد ذهنی و حافظه در مدارس استثنایی شرکت و آموزش های ویژه می بینند تا بتوانند از شدت علائم اختلال بکاهند.

مداخله زودهنگام، کلید کاهش شدت علائم در اوتیسم

شهرزاد دوستانی، روانشناس و کودک درمانگر وی در گفت و گو با خبرنگار به گزارش میهن تجارت اظهار کرد: اوتیسم که به دلیل وجود نقص در ارتباطات اجتماعی، تماس چشمی، مناسبت های اجتماعی و خود جذبی است، در معنای لغوی خود جذبی نیز شناخته می شود و متعلق به گروهی از اختلالات عصبی رشدی دارد، زیرا بر رشد عصبی و عملکرد مغز تأثیر می گذارد و از ابتدای دوره رشد کودک شروع می شود و تا پایان عمر ادامه می یابد.

وی با بیان اینکه داروی خاصی برای درمان این اختلال وجود ندارد و تنها مداخلات آموزشی و رفتاری طولانی مدت می تواند از شدت علائم آن بکاهد. اما با انجام مداخلات چندوجهی مانند رفتار درمانی، کاردرمانی و آموزش های ویژه می توانند از تشدید علائم آن که مداخله زودهنگام نامیده می شود، جلوگیری کنند.

این روانشناس و کودک درمانگر تصریح می کند: افرادی که در طیف بالای این اختلال قرار دارند و علائم و شدت اختلال بیشتری دارند و عملکرد اجتماعی و فردی آنها به شدت مختل شده است باید در مراکز ویژه این اختلال که هم اکنون در اکثر شهرها هستند، باید نگهداری و آموزش داده شوند، اما افرادی که در طیف پایین و قابل آموزش تر هستند، می توانند در مدارس عادی و در بهترین حالت با معلم سیار آموزش ببینند.

وی ادامه می دهد: از جمله فواید آموزش افراد مبتلا به اوتیسم در محیط آموزشی افراد عادی افزایش آگاهی کودکان و بزرگسالان نسبت به این اختلال، عدم برچسب زدن، پذیرش و برخورد صحیح با آنهاست، اما با این حال بهترین و موثرترین است. روش برای این افراد قبل از سه سالگی از علائم این اختلال آگاه شده و مداخله زودهنگام را آغاز می کنند.

درمان اوتیسم باید در اسرع وقت پس از تشخیص شروع شود. مراقبت و ارائه خدمات مناسب و به موقع باعث کاهش مشکلات کودکان و افراد آسیب دیده و کمک به یادگیری مهارت های جدید و تقویت نقاط قوت آنها می شود و با مداخله به موقع و تشخیص به موقع اختلال می توان در اسرع وقت روش های درمانی را آغاز کرد. و آموزش افراد مبتلا به اختلال اوتیسم را برای داشتن یک زندگی عادی در میان عموم مردم آماده کرد.