گاهی اوقات بازدم عمیق نه تنها از نظر روحی رضایت بخش است، بلکه از نظر جسمی نیز نیروبخش است. شواهد جدید نشان می دهد که آه کشیدن در واقع راهی برای کمک به تنظیم مجدد بدن و به ویژه مایعی است که ریه های ما را پوشانده است.
به گزارش ایسنا، سورفکتانت های ریوی گروه خاصی از فسفولیپیدها و پروتئین ها هستند که سطح خارجی اندام های تنفسی را می پوشانند. آنها اساساً با کاهش کشش سطحی ریه ها در طول تنفس به عنوان روان کننده عمل می کنند. آنها همچنین برای سلامتی حیاتی هستند. بیش از نیمی از نوزادان نارس که قبل از هفته 28 بارداری به دنیا می آیند، مایع کافی ندارند، که باعث می شود برخی از آلوئول ها در ریه های آنها فرو بریزد. در اواخر دهه 1980، محققان دریافتند که این بیماری اغلب کشنده را می توان با استخراج سورفکتانت های مشابه از ریه های حیوانات و تزریق آنها به ریه های نوزاد نارس کاهش داد.
به گزارش PS، یان ورمونت، محقق و یکی از نویسندگان این مطالعه در موسسه فدرال فناوری زوریخ، می گوید: «این روش در نوزادان بسیار خوب عمل می کند. این مایع تمام سطح را می پوشاند و ریه ها را انعطاف پذیرتر یا به عبارت فنی تر، سازگارتر می کند.
با این حال، کووید-19 وضعیت را پیچیده کرد. ورمونت و همکارانش به حدود 3000 بزرگسال اشاره کردند که در طول همه گیری به سندرم دیسترس تنفسی حاد مبتلا شدند. در این موارد، روش انتقال مایع مورد استفاده برای نوزادان نارس مؤثر نبود.
ورمونت توضیح می دهد که این نشان می دهد که موضوع فقط کاهش کشش سطحی نیست. ما معتقدیم که تنش های مکانیکی در سیال نیز نقش مهمی ایفا می کنند.
از آن زمان، او و یک گروه بینالمللی از محققان تنفس عمیق و طبیعی را در آزمایشگاه شبیهسازی کردند و سپس کشش سطحی سورفکتانتهای ریه را اندازهگیری کردند. آنها دریافتند که کشش سطحی روی ریهها پس از نفسهای عمیق به میزان قابل توجهی کاهش مییابد، که توضیحی فیزیکی برای تسکین آن که اغلب با یک آه طولانی همراه است، نشان میدهد. اینکه چرا این کار مفید است بستگی به درک سورفکتانت های ریه نه به عنوان یک لایه مایع، بلکه به عنوان چندین لایه دارد.
ماریا نوس سیلوا، یکی از نویسندگان این مطالعه توضیح داد: «مستقیماً در مرز با هوا، یک لایه سطحی کمی سفتتر وجود دارد. در زیر آن چندین لایه وجود دارد که باید نرمتر از لایه سطحی باشند.
این لایه ها زمانی بهترین عملکرد را دارند که با یکدیگر در تعادل باشند، اما گاهی اوقات از تعادل خارج می شوند. هنگامی که آنها به این شکل از تعادل خارج می شوند، بهترین راه برای تنظیم لایه ها این است که یک نفس عمیق بکشید. با وادار کردن سورفکتانت ها به کشش و انقباض شدیدتر، مایع ریه اساساً لایه بیرونی خود را مجدداً مرتب می کند.
ورمونت می گوید این حالتی خارج از مرزهای تعادل ترمودینامیکی است که فقط از طریق کار مکانیکی حفظ می شود. او همچنین به تحقیقات بالینی قبلی اشاره کرد که نشان میداد اگرچه سازگاری ریه به طور اجتنابناپذیری در طول زمان تغییر میکند، اما با تنفس کم عمق مداوم تشدید میشود.
تیم ورمونت امیدوار است یافته های آنها بتواند به بهبود درمان نارسایی ریه در بزرگسالان منجر شود. یک راه رو به جلو حتی می تواند ساخت سورفکتانت های مصنوعی با شناسایی اجزای سازنده هر لایه سیال باشد. در عین حال، اکنون زمان مناسبی برای مکث و کشیدن یک نفس شفابخش عمیق است.
