نیویورک تایمز نوشت: دو نویسنده، اریک روزنبک و کریس لی، اشاره می کنند که روابط بین ایالات متحده و چین وارد مرحله بسیار خطرناکی شده است، به طوری که یک درگیری نظامی تصادفی بین دو قدرت بیش از هر زمان دیگری محتمل به نظر می رسد.
به گزارش سرویس بین الملل «میهن تجارت»، در ادامه این مقاله آمده است: آنها در مقاله مشترکی در نیویورک تایمز توضیح میدهند که تنشها در دریای چین جنوبی و تنگه تایوان در حال افزایش است و در سالهای اخیر موارد متعددی از رهگیری هوایی و دریایی بین نیروهای آمریکایی و چینی رخ داده است و هر اشتباه کوچکی میتواند جرقهای درگیری بزرگی را ایجاد کند.
برخوردهای خطرناک
آنها به یاد می آورند که در می 2023، یک جنگنده چینی به طرز خطرناکی به یک هواپیمای شناسایی آمریکایی بر فراز دریای چین جنوبی نزدیک شد. در یک حادثه دیگر، یک هواپیمای آمریکایی مجبور شد مسیر خود را تغییر دهد زیرا یک جت جنگنده چینی در فاصله 20 فوتی آن قرار گرفته بود.
همچنین پکن اخیرا ویدئویی را منتشر کرده که در آن رویارویی هلیکوپترهای آمریکایی و چینی بر فراز تنگه تایوان را نشان می دهد و استرالیا نیز اعلام کرده است که یک جت جنگنده چینی شعله های گرما را در نزدیکی یک هواپیمای نیروی هوایی استرالیا منتشر کرده است.
فقدان کانال های ارتباطی
به گفته نویسندگان، خطر اصلی نه تنها در این حوادث، بلکه در فقدان کانال های ارتباطی قابل اعتماد بین ارتش ایالات متحده و ارتش چین برای جلوگیری از بحران نهفته است – بر خلاف زمان جنگ سرد بین واشنگتن و مسکو، زمانی که مکانیسم های ارتباطی و تضمین های امنیتی برای جلوگیری از درگیری مستقیم وجود داشت.
از سوی دیگر، دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا که خود را برای دیدار با شی جین پینگ در کره جنوبی آماده می کند، توافق تجاری با چین را در اولویت قرار داده است. اما نویسندگان تاکید می کنند که “کسب و کار بدون ثبات نمی تواند شکوفا شود.”
به همین دلیل می گویند ایجاد یک سیستم دائمی برای مدیریت بحران با چین گامی استراتژیک است که می تواند تضمین کننده صلح باشد و میراث تاریخی برای ترامپ به جا بگذارد. به عنوان رهبری که جهان را از آستانه یک جنگ جهانی جدید نجات داد.
هشدارهای تاریخ
روزن بک و لی خاطرنشان می کنند که تاریخ هشدارهای واضحی دارد. در جریان بحران موشکی کوبا در سال 1962، افزایش تنش بین ایالات متحده و اتحاد جماهیر شوروی تقریباً به یک رویارویی هسته ای منجر شد.
همچنین روابط واشنگتن و پکن پیش از این نیز حادثه مشابهی را تجربه کرده بود: در سال 2001، یک هواپیمای جاسوسی آمریکایی با یک جنگنده چینی بر فراز دریای چین جنوبی برخورد کرد. در آن حادثه خلبان چینی کشته و خدمه آمریکایی در جزیره هاینان بازداشت شدند. بحران پس از 10 روز مذاکرات حساس دیپلماتیک به پایان رسید، اما نویسندگان تردید دارند که چنین راه حلی امروز، در فضای ناسیونالیسم افراطی و افزایش تنش های نظامی متقابل امکان پذیر باشد.
آنها اشاره میکنند که در طول جنگ سرد، واشنگتن و مسکو قبل از پرتاب موشک با یکدیگر ارتباط برقرار کردند و سیستمهای شفافیتی را ایجاد کردند که بین تمرینهای نظامی و حملات واقعی تمایز قائل میشد – چیزی که از فاجعه جلوگیری میکرد.
تجربه سوریه
نویسندگان همچنین خاطرنشان می کنند که در سال 2015، بازگشایی کانال های ارتباطی نظامی بین ایالات متحده و روسیه در سوریه از بروز هرگونه درگیری تصادفی جلوگیری کرد.
اما با چین، ارتباطات همیشه محدود و پراکنده بوده است. پکن مکرراً مذاکرات نظامی را به حالت تعلیق درآورده است – آخرین بار در سال 2022، پس از سفر نانسی پلوسی، رئیس پیشین مجلس نمایندگان، به تایوان.
اگرچه جو بایدن و شی جین پینگ برای از سرگیری ارتباطات در سال 2023 توافق کردند، اما این توافق هرگز به یک سیستم مؤثر و دائمی تبدیل نشد. تماس ها محدود به چند گفت و گو و جلسات پراکنده بود که در مواقع بحران موثر نیست.
تفاوت جنگ و صلح
ماه گذشته، وزیر دفاع پیت هیگست با همتای چینی خود دونگجون تماس تلفنی برقرار کرد – اقدامی نمادین برای اصلاح وضعیت. اما نویسندگان می گویند تماس های گاه به گاه کافی نیست. چرا که در گذشته بارها تماس های آمریکایی ها «در اتاق خالی زنگ زد» و از چین پاسخی دریافت نکردند.
با این حال، چین نشانه هایی از آمادگی بیشتر برای گفتگو نشان داده است. سخنگوی ارتش چین اعلام کرد که کشورش برای تقویت روابط نظامی با هدف افزایش ثبات آماده است.
در پایان، نویسندگان به این نتیجه رسیدند که ترامپ باید از این فرصت برای ایجاد یک رابط نظامی دائمی بین دو کشور استفاده کند، زیرا این اقدام می تواند به معنای تفاوت بین جنگ و صلح باشد.
