هاآرتص نوشت: استیو بنن اصرار داشته است که اسرائیل تحت رهبری بنیامین نتانیاهو متحد ایالات متحده نیست، بلکه یک دولت واقعی وابسته است – موضعی که با پایگاه حامیان جنبش ماگا (MAGA) طنین انداز شده است. این یک مشکل بزرگ برای نخست وزیر اسرائیل است که مدت هاست تمام پل های ارتباطی خود با حزب دموکرات را سوزانده است.
به گزارش سرویس بین الملل «میهن تجارت»، این مقاله ادامه میدهد: بنیامین نتانیاهو، نخستوزیر اسرائیل، معمولاً هنگام صحبت در مورد روابط خارجی اسرائیل – به ویژه در مورد “مشارکت استراتژیک با ایالات متحده” از واژگان بسیار خاصی استفاده می کند. او کلماتی را ترجیح می دهد که نشان دهنده قدرت و استقلال باشد و در عین حال بر حمایت و منافع اسرائیل تاکید می کند – و البته طبق روایت شخصی نتانیاهو، همه این دستاوردها نتیجه رهبری و تصمیمات خودش است که به گفته او تنها دلیل هر اتفاق خوبی است که برای اسرائیل می افتد.
اما کلمه ای که در بیش از یک دهه از پوشش رسانه ای ام هرگز از او نشنیده بودم «حافظ» است. کلمه ای که این هفته در بیانیه دفتر نخست وزیری قبل از دیدار نتانیاهو با معاون رئیس جمهور ایالات متحده، جی دی جی دی ونس در اورشلیم ظاهر شد.
نتانیاهو گفت: ما تحت حمایت آمریکا نیستیم.
من سوابق او را بررسی کردم و فقط چند نمونه از نتانیاهو را یافتم که از این کلمه در زبان انگلیسی استفاده می کند و هیچ کدام شبیه به استفاده اخیر نیست.
او در سال 2013 درباره «کشورهای تحت حمایت ایران در خاورمیانه» صحبت کرد و در سال 2022، دولت یایر لاپید را متهم کرد که «مانند یک کشور تحت حمایت عمل میکند». هر دو بار در سخنرانی به زبان عبری. اما سابقه ای وجود ندارد که او قبلاً از کلمه “پشتیبانی” در زبان انگلیسی استفاده کرده باشد، و آن هم در زمینه روابط اسرائیل و ایالات متحده – به ویژه درست قبل از ملاقات مهم با معاون رئیس جمهور ایالات متحده.
سیاست داخلی و سایه ترامپ
چه شد که نتانیاهو در چنین مقطع حساسی از این کلمه استفاده کرد؟
یک احتمال، سیاست داخلی است. رسانههای اسرائیلی توافق آتشبس غزه را بهعنوان دستاورد دیپلماتیک دونالد ترامپ توصیف کردهاند – دستاوردی که رئیسجمهور آمریکا بر نتانیاهو و افراطگرایان دولتش تحمیل کرد.
اظهارات اخیر برخی از مقامات ارشد آمریکایی – به ویژه مصاحبه های برنامه “60 دقیقه” با استیو ویتکاف و جرد کوشنر، مشاوران نزدیک ترامپ – این تصور را تقویت کرده است. بر اساس نظرسنجی ها، اکثریت اسرائیلی ها نیز موافق هستند.
این وضعیت برای نتانیاهو مشکل ساز است. زیرا او در مقایسه با ترامپ ضعیف به نظر می رسد و از نظر مردم اسرائیل او پیرو ترامپ است نه رهبری کننده خودش.
علاوه بر این، موج سفرهای مقامات آمریکایی به اسرائیل در این هفته و تصور عمومی مبنی بر اینکه ونس، کوشنر، ویتکاف و مارکو روبیو (وزیر خارجه ایالات متحده) همگی به اسرائیل آمده اند تا بی بی را زیر نظر داشته باشند و دامنه اقدامات او در غزه را محدود کنند، اوضاع را بدتر کرده است.
این برداشت دو معنا دارد: اول اینکه آمریکایی ها به نتانیاهو اعتماد ندارند. و دوم – و برای او بدتر – این که آنها قدرت و نفوذی دارند که او را مجبور به تبعیت کنند. هر دو تصور در تضاد مستقیم با تصویری است که نتانیاهو در طول سال ها ایجاد کرده است: اینکه ترامپ کاملاً به او اعتماد دارد و اینکه می تواند به راحتی رئیس جمهور ایالات متحده را در جهت اهدافش راهنمایی کند.
چرخش ضد اسرائیلی در جناح راست آمریکایی
در پسزمینه، پدیدهای رو به رشد وجود دارد که نتانیاهو آن را تهدیدی برای قدرت خود میبیند: انتقاد فزاینده از او و اسرائیل بهعنوان کشوری در بخشهایی از راست آمریکا و جنبش «مگا».
این چرخش شدید علیه اسرائیل توسط شخصیتهای راستگرای با نفوذی مانند تاکر کارلسن – که اخیراً حتی به نظریههای توطئه ضد یهود مرتبط با کووید دامن زد – و استیو بنن رهبری میشود. فردی که میلیون ها فالوور دارد و رابطه شخصی نزدیکی با ترامپ داشته است.
ما قبلاً می دانستیم که نتانیاهو نگران این روند است، زیرا او به شیوه ای غیرعادی به تئوری توطئه پوچ و مضحک که ادعا می کرد “اسرائیل در ترور چارلی کرک دست داشته است” پاسخ داد.
این «نظریه» آنقدر بی اساس است که پاسخ به آن خود به معنای مشروعیت بخشیدن به آن است. اما نتانیاهو آن را به قدری مضر می دانست که شخصاً چندین بار در بیانیه ها و مصاحبه ها آن را رد کرد.
بنن و کلمه ای که دردناک بود
در 15 سال گذشته، نتانیاهو با تحقیر و توهین به دو رئیس جمهور دموکرات، بیگانه کردن اکثریت لیبرال یهودیان آمریکایی، و حتی تبدیل برخی از قانونگذاران مادام العمر طرفدار اسرائیل به منتقدان دائمی دولت افراطی خود، عملاً تمام پل های بین اسرائیل و حزب دموکرات را ویران کرده است.
او بیش از هر کس دیگری در تبدیل اسرائیل از کشوری با اجماع دو حزبی به موضوعی تفرقهانگیز مانند «حق حمل اسلحه» یا «سقط جنین» نقش داشته است. موضوعی که دو حزب آمریکا را از هم جدا می کند.
این همیشه یک قمار مخاطره آمیز بود – اما برای مدتی، حمایت یکپارچه جمهوری خواهان از اسرائیل به او اجازه داد تا استدلال کند که این خطر ارزشش را دارد، زیرا با روی کار آمدن نسل بعدی دموکرات ها، اسرائیل همچنان از حمایت کامل جمهوری خواهان برخوردار خواهد بود.
اما در ماههای اخیر، حتی این استراتژی نیز در حال فروپاشی بوده است، زیرا چهرههای با نفوذی مانند کارلسن، بنن و مت گیتس، نماینده سابق کنگره از پلتفرمهای خود برای ضربه زدن به نتانیاهو در جایی که بیشترین آسیب را میزند، استفاده کردهاند: در میان جمهوریخواهان و حامیان ترامپ.
بهطور خاص، به نظر میرسد که بنن با تکرار عبارت «سرپرست» – تصویری از اسرائیل بهعنوان یک «دولت وابسته به آمریکا»، نتانیاهو را به شدت تحت تأثیر قرار داده است.
او در ماه های اخیر بارها از این واژه در حملات خود به نتانیاهو استفاده کرده است، از جمله در انتقاد از «جنگ 12 روزه با ایران»، حمله اسرائیل به رهبران حماس در قطر و اکنون در توافق پایان جنگ غزه.
شعار معروف او درباره اسرائیل نتانیاهو این است: «این کشور متحد ما نیست، تحت الحمایه ماست».
چنین روایتی برای آینده روابط ویژه دو کشور خطرناک است – اگر آمریکاییهای بیشتری آن را باور کنند.
بن بست نتانیاهو
نتانیاهو تلاش می کند به این حملات پاسخ دهد، اما موقعیت او دشوار است. اگر او حمایت ترامپ و جنبش بزرگ را از دست بدهد، جایی برای رفتن ندارد.
حزب دموکرات امروز بین نیروهای جدیدی تقسیم شده است که عموماً دیدگاهی منفی نسبت به اسرائیل دارند و گروههای قدیمیتری که هنوز از اسرائیل حمایت میکنند اما نمیخواهند با نتانیاهو کاری داشته باشند.
نتانیاهو نمی تواند ذره ای از پایگاه جمهوری خواه خود را از دست بدهد، زیرا این تنها پایگاهی است که او باقی مانده است.
به همین دلیل است که استدلال بنن در مورد «سرپرست» بودن اسرائیل نتانیاهو را نگران کرده است – تا جایی که او تصمیم گرفته است مستقیماً با همان اصطلاح بنن به آن پاسخ دهد.
