آینده– چندی پیش فریبا نادری بازیگر سینما و تلویزیون در برنامه ای گفت و گو محور حضور یافت و صحبت هایی انجام داد که با واکنش های مختلفی مواجه شده است. اگر کسی صحبتهای این بازیگر را شنیده و دیده باشد، حالا میداند که او چه ماشینی میراند یا در کدام محله شهر تهران زندگی میکند و همچنین میداند شوهرش چه شغلی دارد و وضعیت مالی او با برخی از دوستانشان چگونه است!
بر اساس این گزارش; اصولا همین مسائل و برنامه هایشان بود که باعث شد خیلی زود بازخوردهای منفی به آنها داده شود. بنابراین در پاسخ به جنجال فریبا نادری می توان چهار انتقاد مهم را به این بازیگر وارد کرد.
اول اینکه هنرمندان در هر کشوری از جمله ایران زندگی هنری و محبوبیت خود را از مردم خود می گیرند. اساساً به همین دلیل است که گفته می شود هنرمندان واقعی در کنار مردم خود هستند و سعی می کنند آنچه را که می خواهند منعکس کنند. حال اگر از این زاویه به ماجرا نگاه کنیم، باید اذعان کنیم که مردم ایران در سال های گذشته و البته شرایط کنونی، از نظر اقتصادی و تامین نیازهای خود با مشکلات قابل توجهی مواجه بوده اند.
تورم و عدم تناسب دستمزدها با روند افزایشی در کشور باعث شده تا رفاه مردم تحت تأثیر منفی قرار گیرد و اساساً به همین دلیل است که می بینیم دولت هایی که در سال های گذشته در ایران روی کار آمده اند دغدغه اصلی خود را معطوف مشکلات اقتصادی و حل آن کرده اند. به هر حال هر چه هست شرایط معیشتی مردم سخت تر شده و مشکلات اقتصادی آنها هر سال بیشتر شده است.
حالا در چنین شرایطی آیا درست است که یک بازیگر در یک برنامه روی دارایی هایش مانور دهد و ثروتش را در چشم مردم نشان دهد؟ این نوع کنش چه ربطی به رسالتی که یک هنرمند در قبال جامعه دارد دارد؟
نکته دوم یکی از مهمترین نکاتی که هنرمندان و چهره های شناخته شده در کشورهای مختلف جهان باید به آن توجه کنند این است که مسئولیت اجتماعی زیادی در قبال جامعه خود دارند و باید به آن متعهد باشند.
برای اینکه مردم طوری حرف بزنند که انگار ثروت همه چیز است و سایر امور جایی ندارد، این پیام را به مردم به ویژه نوجوانان و جوانان می دهند که باید به هر قیمتی پولدار شوند و به پول برسند تا بتوان آنها را موفق نامید وگرنه شکست خورده هستند. در واقع اگر بتوانند ماشین خاصی را برانند یا در محله خاصی از شهر و … زندگی کنند، موفق خواهند بود و راهی جز این برای شناخته شدن به عنوان یک فرد موفق وجود ندارد. اینکه یک چهره شناخته شده آزادانه و بدون فکر کردن به آثار گفته های خود صحبت کند، نشان می دهد که او اساساً با محدودیت ها و الزامات نقشی که در آن حضور دارد و وظایفی که در قبال جامعه خود دارد بیگانه است. هنرمند بودن فقط شهرت و فوایدی ندارد، وظایفی هم دارد که باید از آن ها آگاه بود.
مشکل سوم وقتی افراد سرشناس بدون در نظر گرفتن شرایط جامعه و مردم خود آشکارا از وضعیت اقتصادی و رفاه خود صحبت می کنند و دارایی های خود را به رخ می کشند، این موضوع خود نوعی مقایسه ذهنی برای طیف های مختلف افکار عمومی ایجاد می کند و باعث می شود که آنها از زندگی خود به شدت احساس نارضایتی کنند. موضوعی که منجر به نارضایتی اجتماعی و گاه بروز برخی رفتارهای نابهنجار در جامعه می شود. این در حالی است که افراد باید خود را از نظر توانایی و موقعیت ببینند و مقایسه خود با دیگران کار درستی نیست.
این در حالی است که ممکن است عده ای به دلیل عدم آگاهی و عدم شناخت این کار را انجام ندهند و این یعنی جامعه با برخی مشکلات اجتماعی مواجه است. در این فضا، برنامههایی که مردم را دعوت میکنند و فلسفه حاکم بر این برنامهها نباید بدون توجه به نکاتی، معیار خوب بودن برنامه را صرفاً ویروسی بودن حرفهای جنجالی قرار دهد. برنامه ها همچنین باید به مواردی فراتر از جلب توجه به هر قیمتی و بازدید از آن توجه کنند.
و در نهایت، نکته چهارم تاریخ نشان داده است که در دنیای هنر، برخی به سرعت می آیند و می روند و برخی دیگر برای همیشه باقی می مانند. ایران و بزرگان ایرانی چون عزت الله تعظمی، علی نصیریان، خسرو شکیبایی و دیگر هنرمندان بزرگی که در سایر رشته های هنری فعالیت داشتند هرگز فراموش نمی شوند. حال باید از برخی افراد پرسید که آیا کارت برنده آنها در دنیای هنر و در معرض دید مردم قرار گرفتن هنر آنهاست یا با پول خود سعی در معرفی خود به مردم دارند؟
آیا این جزء برای آنها طول عمر به ارمغان می آورد؟ شاید برخی معتقدند سهم آنها در دنیای هنر، ماندگاری و مسئولیت بالقوه در قبال جامعه خود نیست، بلکه سلبریتی شدن و وایرال شدن در فضای مجازی است. با این حال، امیدوارم همه ما از موقعیت خود برای ایجاد احساس بهتر در مردم استفاده کنیم.
