در جتهای قدیمیتر بوئینگ، مجموعهای از شیشههای کوچک و مورب در بالای کابین خلبان طراحی میشد که «پنجره ابرو» نامیده میشد. این پنجره ها در هواپیماهایی مانند 707، 727 و نسل های اول 737 مورد استفاده قرار می گرفتند و طبیعتاً تزئینی و زیبایی نبودند. در عوض، دلیل طراحی آنها صرفاً کاربردی بود: افزایش دید خلبان.
کاربردهای پنجره ابرو
قبل از اینکه وارد دوران رادارهای پیشرفته، جیپیاس و سیستمهای پرواز خودکار شویم، خلبانها بیش از هر زمان دیگری به آنچه که با چشمان خود میدیدند تکیه میکردند و در آن دوران، این پنجرههای زاویهدار نقش بسیار مفید و تعیینکنندهای داشتند. زیرا زمانی که وسایل الکترونیکی پرواز هنوز ابتدایی بودند، استفاده از این پنجره ها باعث بهبود دید خلبان در هنگام چرخش، فرود و ناوبری بصری می شد.
با استفاده از این “نورگیرهای مورب”، خدمه پرواز می توانستند هواپیماهای دیگر را ببینند یا در طول پیچ های تند با باند فرودگاه تماس بصری برقرار کنند. این پنجره ها در شب نیز کاربرد داشتند و برای جهت یابی نجومی و رصد ستارگان مورد استفاده قرار می گرفتند.
کار در کابین های قدیمی
در دهههای 1960 و 1970، بیشتر کابینهای خلبان آنالوگ و غیرخودکار بودند و کابینها شبیه حبابهای شیشهای کوچک پر از نشانگرها و دکمهها بودند.
در آن زمان، پنجره های ابرو به خلبانان کمک می کرد تا دنیای واقعی را فراتر از این ابزارهای مکانیکی ببینند. دسترسی مستقیم به قسمت کوچکی از آسمان، در لحظاتی که دیدن مهمتر از هر چیز دیگری بود! بیشتر خلبانان باتجربه به این عینک ها علاقه زیادی داشتند و معتقد بودند که این دید اضافی باعث می شود فرودها و پیچ ها در بیشتر مواقع آسان تر و استرس کمتری داشته باشند.
اما با پیشرفت تکنولوژی و محبوبیت سیستم های پرواز خودران، این عینک های کوچک به تدریج از یک ضرورت حیاتی به یک عادت قدیمی و حتی زائد تبدیل شدند.
حذف تدریجی: از ابزار مفید تا جزئیات غیر ضروری
سرانجام در سال 2005 بوئینگ تصمیم گرفت پنجره های ابرویی را از خط تولید هواپیماهای خود حذف کند و به همین دلیل دیگر در مدل های جدید مانند نسل بعدی 737 نصب نشد. این تصمیم بوئینگ یک تصمیم احساسی نبود و کاملاً عملی بود.
هر پنجره اضافی در هواپیما به معنای پیچیدگی بیشتر در ساختار بدنه، امکان نشت هوا و حتی افزایش اندک مقاومت هوا و مصرف سوخت است. در حال و هوای فعلی خطوط هوایی مدرن که به مصرف سوخت وسواس دارند، هزینه نصب پنجره های ابرو ارزش آن را نداشت.
در سالهای اخیر با معرفی سامانههای ناوبری ماهوارهای (GPS)، رادار و سامانههای پرواز خودکار، این سامانهها به تدریج جایگزین دید بینایی خلبان شدهاند و اکنون دیگر نیازی به چرخاندن سر و بالا بردن گردن خلبانان برای بررسی افق یا ردیابی ستارهها نیست.
آنچه در گذشته ناجی جان خلبانان و مسافران بود، اکنون به سقف شیشه ای آزاردهنده تبدیل شده است. بسیاری از خلبانان از تابش نور مستقیم خورشید از طریق این پنجره ها شکایت داشتند و حتی بسیاری این پنجره های شیشه ای را با نوار یا نقشه پرواز پوشانده بودند.
این مسائل باعث شد تا مسئولان بوئینگ در نهایت تصمیم به برداشتن این پنجره ها بگیرند و این اقدام علاوه بر ساده سازی کار تولید، وزن هواپیما را تا حدود 9 کیلوگرم کاهش داد، زمان بازرسی های دوره ای را کاهش داد و کنترل دمای کابین و عایق صدا را بهبود بخشید (مشکلی که در مدل های قدیمی 737 به چشم می خورد).
بدین ترتیب جهان در سکوت با یکی از آخرین یادگارهای دوران طلایی هوانوردی وداع گفت. امروزه، 737 های مدرن شیک تر، ساکت تر و کارآمدتر از همیشه هستند. اما چهره آنها دیگر آن ظاهر «انسان گونه» با «ابروهای شیشه ای» را ندارد. ابروهایی که زمانی به هواپیما ظاهری سرزنده و کنجکاو می بخشیدند، اکنون فقط یادآور نوستالژیک روزهای اولیه جت هستند.
منبع: خبرآنلاین
