وفاق؛ خطِ قرمز ملی – به گزارش میهن تجارت

به گزارش خبرگزاری به گزارش میهن تجارت، نخست وزیر رژیم صهیونیستی با گذشت چند ماه از تحمیل جنگ 12 روزه به ایران، همچنان امیدوار به ایجاد هرج و مرج و بی ثباتی در کشور است و از این طریق خواستار پیشبرد اهداف خود می شود. تکرار پیام های ویدئویی نتانیاهو که پیش از این به تکمیل پازل جنگ و فشار بر ایران امیدوار بود، نشان می دهد که ضرورت حفظ وحدت ملی و تقویت اهرم های دفاعی کشور امری حیاتی و اجتناب ناپذیر است.

برخی از جریان ها و شخصیت های سیاسی هنوز ظرفیت درک این ضرورت را ندارند. یک روز علیه متحدان کشور در عرصه جهانی مصاحبه می کنند و روز دیگر با انتشار تیترها و عکس های تحریک آمیز سعی در هدف قرار دادن وحدت ملی دارند. دبیر شورای عالی امنیت ملی در سخنان هفتم آبان ماه در دیدار با اندیشمندان علوم انسانی به حساسیت شرایط کنونی اشاره کرد و گفت: برخی از مدیران سیاسی کشور هنوز جدیت شرایط موجود را درک نکرده و به راحتی با یکدیگر بحث می کنند. وی تاکید کرد که غلبه بر اختلافات و تلاش برای تقویت وحدت ملی اولویت کشور در شرایط کنونی است.

البته انسجام ملی به معنای سرپوش گذاشتن بر اشتباهات یا ضعف ها نیست. بلکه ظرفیت مدیریت صحیح نقد سازنده در چارچوب تقویت منافع ملی است. جریان هایی که از انتقاد سازنده به عنوان بهانه اختلاف استفاده می کنند، در واقع به نفع دشمن خارجی است. این گونه اقدامات همانطور که تاریخ نشان داده است تنها فضا را برای فشار دشمنان باز می کند و به جای حل مشکلات، آن را تشدید می کند.

انتقاد سازنده یا ابزار ناسازگار؟

یکی از نکات مهم در فضای سیاسی ایران، مرزبندی بین نقد سازنده و اقدامات تخریبی است. جریان های سیاسی که کوچکترین انتقادی از چهره های محبوب خود ندارند، این انتقادات را به نفع هرج و مرج و دوقطبی شدن تفسیر می کنند. در این میان برخی از چهره های رسانه ای و سیاسی با هدف تقابل و تحریک جامعه، ادبیات رادیکال و تنش زا را منتشر می کنند که عملاً وحدت ملی را هدف قرار می دهد.

نمونه بارز این اقدام، انتشار ادبیات رادیکال توسط شخصیت های سیاسی تاریخی مانند مهدی کروبی است. کروبی که در دوران حیات سیاسی خود آرای کمتری از آرای باطل کسب کرده بود، ناگهان به جمع مدعیان تقلب پیوست و تلاش کرد ناکامی های شخصی خود را به گردن دولت بیندازد. این رفتار نمونه بارز سوء استفاده از شکست شخصی برای ایجاد هرج و مرج سیاسی بود. امروز هم تکرار این ادبیات رادیکال، حتی پس از سال ها، همان هدف قدیمی را دنبال می کند: دو قطبی کردن جامعه و ایجاد التهاب در شرایط حساس کشور.

با گذشت یک سال از آغاز به کار دولت پزشکی، ایده محوری دولت بر همگرایی نهادها و قوا شکل گرفت. مفهوم اجماع ملی در کاربردی ترین شکل خود به معنای پذیرش اختلاف نظر و تمرکز بر اشتراکات برای اجرای تصمیمات اساسی است. تصمیم گیری عمده و اصلاح رویه ها بدون همکاری و توافق قوا ممکن نیست.

رئیس مجلس در سخنان خود توضیح داد که وحدت به معنای سرپوش گذاشتن بر اشتباهات و ضعف ها نیست، بلکه همراهی برای اعمال تصمیمات صحیح و چالش برانگیز است. این تصمیمات باید با کمترین هزینه اجتماعی و اقتصادی اجرا شود و هیچ قدرت و گرایش سیاسی با مانع تراشی مسیر تصمیم گیری را منحرف نکند. در چنین شرایطی همیشه مسئله ملی بر مسئله جناحی مقدم است و تحقق منافع ملی اولویت اصلی تصمیم گیران است.

مثال عملی: انحلال بانک آینده

مصداق بارز استفاده از اجماع ملی، ماجرای انحلال بانک آینده است. این تصمیم نیازمند اراده جمعی و حمایت همه نیروها بود. تنها تکیه بر قانون و رسانه کافی نبود. تنها با همکاری عملی و همفکری، مسیر انحلال بانک با کمترین هزینه اجتماعی و اقتصادی طی شد. این تجربه نشان داد که وحدت ملی یک شعار نیست، بلکه ابزاری عملی برای تحقق منافع کشور است.

از سوی دیگر جریاناتی که با کوچکترین اختلاف نظری این اجماع را هدف قرار می دهند، در واقع به دشمن خارجی کمک می کنند. تاریخ نشان داده است که هرگونه تلاش برای ایجاد دوقطبی در کشور به نفع دشمن و به ضرر وحدت ملی است. نمونه های تاریخی مانند آبان 2018 نیز پیامدهای جدی نداشتن اجماع و انسجام ملی را در شرایط حساس یادآوری می کند.

جریان های آشفته و ابزار رسانه ای

در سطح اجتماعی نیز جریان هایی که به بهانه انتقاد فضای دوقطبی ایجاد می کنند و تنش ایجاد می کنند، نقش مهمی در لطمه زدن به انسجام دارند. نمونه ای از این اقدامات، انتشار تصویری تحریک آمیز از سوی رسانه هاست که جامعه را به دو قطب متضاد تقسیم می کند. این اقدامات در شرایطی که کشور برای مقابله با تهدیدات خارجی نیاز به وحدت دارد، به شدت خطرناک و غیرمسئولانه تلقی می شود.

این در حالی است که تکرار اظهارات و ادبیات رادیکال شخصیت های سیاسی گذشته مانند کروبی تنها باعث دوقطبی شدن و هرج و مرج اجتماعی می شود و به هیچ وجه منافع ملی را دنبال نمی کند. این اقدامات در واقع به نفع دشمنان خارجی ایران است و فضا را برای سوء استفاده آنها باز می کند.

روابط راهبردی و لزوم تقویت اهرم های دفاعی

پس از جنگ تحمیلی 12 روزه با اسرائیل و متحدان غربی آن، ایران نیاز مبرمی به تقویت روابط با قدرت های غیر غربی و توسعه اهرم های دفاعی دارد. عقل سلیم حکم می کند که هر اقدامی که موجب افزایش توان دفاعی و رزمی ایران شود باید در اولویت قرار گیرد. در این راستا هرگونه انتقاد و فشار داخلی با هدف انسجام ملی نه تنها بی اثر بلکه خطرناک است.

برخی از منتقدان که کوچکترین انتقادی به چهره های محبوب خود نمی پذیرند، مواضع مسئولان را علیه وفاق تفسیر می کنند. در این میان انتقاد سازنده را باید در چارچوب افزایش قدرت ملی و تقویت روابط راهبردی با شرکای مهمی چون روسیه و چین مورد توجه قرار داد. هر گونه انحراف در این مسیر می تواند انزوای ایران را در صحنه جهانی تشدید کند.

ضربه ای به اجماع از طریق رسانه ها

مصداق بارز تأثیرگذاری بر وفاق ملی از طریق رسانه ها، انتشار مطالب تحریک آمیز با هدف دو قطبی سازی در جامعه است. این اقدامات نه تنها وحدت ملی را تهدید می کند، بلکه شرایط کشور را برای دشمنان خارجی مناسب می کند. جریان هایی که با کوچکترین بهانه ای سعی در ایجاد اختلاف دارند، عملاً به نفع دشمن عمل می کنند و زمینه را برای هرج و مرج اجتماعی فراهم می کنند.

مثال تاریخی: نقش مهدی کروبی در قطب بندی

تجربه تاریخی نشان می دهد که استفاده از شکست های شخصی برای ایجاد هرج و مرج و دوقطبی تنها به شکست منجر می شود. مهدی کروبی در سال 1387 با ادعای تقلب و پیوستن به جریان مدعیان تقلب تلاش کرد ناکامی خود را از روی دوش بردارد و دولت را مقصر بداند. این اقدام نه تنها شکست شخصی او را پنهان نکرد، بلکه فضای سیاسی کشور را متشنج و قطبی کرد. امروز هم تکرار این ادبیات رادیکال نتیجه ای جز تشدید اختلافات و کاهش انسجام ملی ندارد.

همراهی برای تصمیم گیری های چالش برانگیز

پس از گذشت یک سال از آغاز به کار دولت پزشکان، مشخص شد که اجماع ملی در عمل به معنای تمرکز بر اشتراکات و همکاری برای اجرای تصمیمات اساسی است. تصمیمات مهم باید با کمترین هزینه اجتماعی و اقتصادی گرفته شود و هیچ قدرت و گرایش سیاسی نباید با مانع تراشی مسیر تصمیم گیری را منحرف کند. مسئله ملی باید همیشه مقدم بر مسائل جناحی باشد.

نمونه عملی این رویکرد، ماجرای انحلال بانک آینده بود که با همت همه قوا و همفکری عملی و بدون هزینه اضافی برای جامعه انجام شد. این تجربه نشان می دهد که وحدت ملی ابزار واقعی برای تحقق منافع کشور است و تنها در صورت کنار هم بودن قوا می توان تصمیمات اساسی و چالش برانگیز را به درستی اجرا کرد.

پایان هرج و مرج

در شرایطی که دشمنان خارجی دندان تیز کرده و ایران را تهدید جدی کرده اند، وحدت ملی تنها سد محکم در برابر نقشه های آنهاست. هرگونه تلاش داخلی برای ایجاد دوقطبی یا ضربه زدن به وفاق ملی در واقع به نفع دشمن و به ضرر کشور است. تجربه تاریخی نشان داده است که وحدت ملی و همکاری نیروها مهمترین ابزار حفظ امنیت، ثبات و پیشرفت کشور است.

امروز ایران به یک اجماع واقعی نیاز دارد. فضلی که به معنای سرپوش گذاشتن بر اشتباهات نیست، بلکه همراهی برای تصمیم گیری درست و چالش برانگیز است. این اتحاد در کنار تقویت روابط راهبردی با شرکای خارجی و توسعه اهرم های دفاعی تنها راه مقابله با تهدیدات خارجی و تضمین امنیت ملی است. دشمنان خارجی و جریان های آشفته داخلی بدانند که هرگونه تلاش برای ایجاد تنش در نهایت نه تنها به هدف نمی رسد، بلکه انسجام و هوشیاری ملی کشور را تقویت می کند.