بعدی-در اوایل اکتبر 2025، صحنه حیرت انگیزی در منطقه ممنوعه چرنوبیل مشاهده شد. سه سگ تقریباً به طور کامل با خز آبی روشن پوشیده شده بودند. این تصاویر به سرعت مورد توجه رسانه ها و مردم قرار گرفت.
طبق گزارش DailyGalaxy، در ابتدا، بسیاری فکر می کردند که این رنگ غیرمعمول ممکن است ناشی از تشعشعات رادیواکتیو یا یک جهش ژنتیکی باشد. اما تیم “سگ های چرنوبیل” تاکید کردند که آبی بودن پشم سگ ها نه ژنتیکی است و نه ناشی از تشعشعات هسته ای.
“سگ های چرنوبیل” پروژه ای است که سلامت، رفتار و جمعیت سگ های ولگرد را در منطقه ممنوعه چرنوبیل نظارت و کنترل می کند. دکتر جنیفر بتز، مدیر ارشد دامپزشکی این پروژه، گفت: پس از تلاش های متعدد برای گرفتن سگ ها و انجام آزمایش ها، مشخص شد که رنگ آمیزی به دلیل تماس حیوانات با یک ماده شیمیایی است.
محققان معتقدند منبع این ماده یک توالت سیار است که مواد شیمیایی در آن نشت کرده است. اگرچه این فرضیه هنوز به طور قطعی تایید نشده است، اما بقایای مواد شیمیایی روی بدن سگ ها کاملا مشهود است. به گفته دکتر بتز، حیوانات سالم و فعال به نظر می رسند و تماس با این ماده شیمیایی عمدتاً بی ضرر است، مگر اینکه مقدار زیادی بلعیده شود.
از سال 2017، تیم “سگ های چرنوبیل” صدها سگ ولگرد را در این منطقه ممنوعه زیر نظر، نگهداری و عقیم سازی کرده است. سگ هایی که پس از فاجعه سال 1986 رها شدند.
اتفاق مشابهی در سال 2021 رخ داد. سگهایی با خز آبی در نزدیکی یک کارخانه مواد شیمیایی متروکه در روسیه مشاهده شدهاند که رنگ غیرعادی آن به قرار گرفتن در معرض سولفات مس نسبت داده میشود. این مثال ها نشان می دهد که مشکل اصلی در مناطق صنعتی متروکه آلودگی شیمیایی است نه تشعشعات رادیواکتیو.
بیش از سه دهه از انفجار راکتور شماره 4 می گذرد، منطقه ممنوعه چرنوبیل به پناهگاه غیرمنتظره ای برای حیات وحش تبدیل شده است. نسل حیوانات باقی مانده پس از فاجعه سال 1986 هنوز در این محیط خاص زندگی می کنند و تصاویر سگ های آبی نمونه ای عینی از تعامل حیات وحش با میراث انسانی در مناطق متروکه است.
