بعدی- در دیدار اخیر دونالد ترامپ و شی جین پینگ رهبران آمریکا و چین نشانه هایی از آتش بس موقت در جنگ تجاری بین دو کشور مشاهده شد. به گفته مقامات دولتی، توافق حاصل شده بین دو طرف می تواند آغازی بر نوعی بازنگری استراتژیک در روابط واشنگتن و پکن باشد. با این حال، بسیاری از تحلیلگران هشدار می دهند که ریشه تنش در تجارت، فناوری و ژئوپلیتیک باقی خواهد ماند.
بر اساس گزارش فردا، در این بین کارشناسان بسیاری به بررسی علل این آتش بس پرداخته و سوالات زیادی را در این زمینه مطرح کرده اند. از جمله پرسشهای کلیدی پیرامون این تحولات، این است که کدام کشور در این جنگ تجاری بهترین موقعیت را داشت و با چه چیزی به این موقعیت دست یافت؟ این سوالات بخشی از محور گفتگوی اخیر کامرون عبادی، تحلیلگر ارشد مجله فارین پالیسی و آدام تووز، ستون نویس مجله فارین پالیسی است. آنچه در ادامه میآید، خلاصهای از این گفتگو است که برای اختصار و وضوح ویرایش شده است.
“سلاح سبز” در جنگ تجاری: چرا همه چیز در سویا به پایان می رسد؟
کامرون عبادی در گفت و گو با آدام توز با اشاره به تناقض گفتمان واشنگتن اظهار داشت: از یک سو جنگ تجاری با چین به عنوان یک نبرد تاریخی و سرنوشت ساز توصیف می شود، اما از سوی دیگر به نظر می رسد مذاکرات تجاری بر موضوعات پیش پا افتاده ای مانند «سویا» و میزان صادرات آن به چین متمرکز باشد. این تناقض از کجا می آید؟
آدام توز در پاسخ گفت: در نهایت همه چیز واقعاً به سویا برمی گردد. زیرا مردم چین عاشق گوشت خوک هستند. پس از دوره اصلاحات و رشد سریع درآمد، گله های خوک در چین بسیار گسترش یافته است و این حیوانات به تغذیه غنی از پروتئین، یعنی سویا نیاز دارند. در دهه های 1990 و 2000، سیاست تجاری ایالات متحده به باز شدن بازار خوراک چین کمک کرد و در نتیجه، تولیدکنندگان سویا در ایالات متحده و آمریکای جنوبی، به ویژه در برزیل، کشت خود را افزایش دادند تا اشتهای عظیم چین را برآورده کنند.
به گفته تووز، این شوخی نیست: اگر تنها یک شاخص اقتصادی وجود داشته باشد که پکن به صورت روزانه نظارت می کند، آن قیمت گوشت خوک است. افزایش این قیمت از نظر دولت چین نشانه تورم است. گوشت خوک برای چین همان چیزی است که بنزین برای آمریکایی هاست. وی تاکید کرد که با وجود تنش های سیاسی، روابط تجاری همچنان ادامه دارد. آخرین اطلاعات نشان می دهد چین تا پایان سال جاری حدود 12 میلیون تن سویا از آمریکا خریداری خواهد کرد و این رقم در سال های آینده به 25 میلیون تن در سال خواهد رسید. اگرچه این میزان هنوز به سطح قبل از جنگ تجاری نرسیده است، اما نسبت به پایین ترین سطوح افزایش چشمگیری دارد. این خبر خوشایند برای ایالت های کشاورزی، به ویژه ایالت های جمهوری خواه است و این موضوع را سیاسی می کند، زیرا ترامپ به رای کشاورزان وابسته است و موفقیت صادرات سویا از نظر انتخاباتی برای او مهم است.
توز در پایان می گوید: سویا را نباید یک کالای ساده یا بی اهمیت دانست. سویا تجسم مادی جهانی شدن است. محصولی که تقریبا همه به آن نیاز دارند. از اشتیاق میلیاردها نفر به گوشت خوک گرفته تا تعادل صادرات در کشاورزی جهانی، همه چیز به این دانه کوچک گره خورده است.
