هاآرتص نوشت: برای حامیان شهردار جدید مسئله اقتصاد بود. برای یهودیان، این یک مسئله ارزشی بود – و اسرائیل باید نگران باشد.
به گزارش سرویس بین الملل «میهن تجارت»، در ادامه این مقاله آمده است: در مسیر پیروزی دهران ممدانی در میهن تجارتات شهرداری نیویورک این هفته اتفاق غیرمنتظره ای رخ داد: او علیرغم هشدارهای تند درباره «یهود ستیزی» و دشمنی اش با اسرائیل، بخش زیادی از آرای جامعه یهودی این شهر را به دست آورد. اما این یهودیان دقیقاً چه فکری می کردند؟
دقیقاً مشخص نیست که ممدانی چه مقدار از آرای یهودیان را به دست آورد، زیرا شهر نیویورک اطلاعات میهن تجارتات را بر اساس مذهب جمع آوری نمی کند. با این حال، یک نظرسنجی خروجی CNN نشان داد که 32 درصد از پاسخ دهندگان یهودی به او رای داده اند. این رقم کمترین درصد در میان گروه های مذهبی و بسیار کمتر از سهم کلی او یعنی 50.4 درصد از کل است، اما این رقم 32 درصد در واقع گمراه کننده است.
تعیین اینکه چه کسی “یهودی” محسوب می شود، موضوع ساده ای نیست. یهودیان اولترا ارتدوکس از نظر سبک زندگی، درآمد و اعتقادات اجتماعی آنقدر با سایر یهودیان متفاوت هستند که از نظر سیاسی باید آنها را گروهی مجزا دانست. آنها نسبت به سایر یهودیان فقیرتر هستند، که باید آنها را به سمت نامزدهای مترقی مانند ممدانی بکشاند، اما از سوی دیگر، در مسائل اجتماعی بسیار محافظه کارتر هستند – چیزی که آنها را به اردوگاه جمهوری خواهان کشانده است.
در میهن تجارتات ریاست جمهوری 2024، بر اساس داده های مرکز منابع رای دهندگان یهودی، حدود 86 درصد از یهودیان ارتدوکس به دونالد ترامپ رای دادند (و در بین حسیدی ها این میزان احتمالاً حتی بیشتر بود)، در حالی که در بین یهودیان غیر ارتدوکس این نرخ برای ترامپ تنها بین 14 تا 32 درصد بود. اگرچه سیانان رأی یهودیان را شکست نداد، اما نظرسنجیهای محله به محله نشان داد که حمایت اندرو کومو تا 90 درصد در مناطق حسیدی – چیزی شبیه به نتایج میهن تجارتات کره شمالی- است. بنابراین سایر یهودیان باید بیش از 32 درصد آرای خود را به ممدانی داده باشند.
بدون شک، برخی از رای دهندگان یهودی در اردوگاه مترقی، خصومت ممدانی با اسرائیل را پذیرفته اند و با این واقعیت کنار آمده اند که در جناح چپ حزب دمکرات، مواضع ضد اسرائیلی به همان اندازه که محیط زیست گرایی یا بیمه سلامت همگانی است، به یک ماده اعتقادی سیاسی تبدیل شده است. با این حال، برای اکثریت یهودیان نیویورک که بر اساس نظرسنجی فدراسیون UJA در سال 2023، هنوز وابستگی عاطفی شدیدی به اسرائیل دارند، جذابیت اصلی ممدانی برنامه اقتصادی او بود، نه سیاست خارجی او.
ممدانی خود را یک «سوسیالیست دموکراتیک» می نامد – عنوانی که ترامپ و جمهوری خواهان آن را «کمونیست» تعبیر کرده اند. اما این برچسب اغراق آمیز است. حتی اصطلاح «سوسیالیست دموکراتیک» هم چندان دقیق نیست، زیرا ممدانی نه قصد ملی کردن چیزی را دارد و نه برنامه ای برای گسترش گسترده خدمات رفاهی دارد. ایده هایی مانند فروشگاه های مواد غذایی دولتی یا اتوبوس های رایگان قبلاً در شهرهایی مانند کانزاس سیتی یا بوستون آزمایش شده اند.
حتی اگر ممدانی بتواند به همه وعده هایش عمل کند، نیویورک را به جمهوری خلق سیب بزرگ تبدیل نخواهد کرد. اما او در عمل موفق نخواهد شد، زیرا قدرت شهردار در نیویورک محدود است و وضعیت مالی شهر اجازه پروژه های میلیاردی را نمی دهد. در نتیجه، حتی در بهترین حالت، بعید است که این برنامهها شهر را ارزانتر یا عادلانهتر کنند.
با این حال، اکثر رای دهندگان ممدانی احتمالاً این را می دانستند – همانطور که رای دهندگان ترامپ می دانستند که وعده های او برای پایان دادن به جنگ اوکراین قبل از آغاز به کارش یا پایان دادن به تورم در اولین روز ریاست جمهوری اش غیرواقعی بود. وعده های تخیلی موثرتر از واقع گرایی سیاسی هستند زیرا احساسات رای دهندگان را برمی انگیزند.
در زمانی که مردم آمریکا و به ویژه نیویورکی ها تحت فشار تورم و افزایش نابرابری در رنج هستند، وعده هایی مانند فروشگاه های دولتی یا مراقبت رایگان از کودکان، هر چند کوچک و نمادین، برای خانواده هایی که با هزینه های زندگی دست و پنجه نرم می کنند، جذاب و قابل درک است.
بومرها را مقصر بدانید
بر اساس دیدگاه رایج (که احتمالاً درست است) جوانان بیش از دیگران تحت تأثیر بحران اقتصادی قرار دارند. نسل «بیبی بومر» (متولد ۱۹۴۶ تا ۱۹۶۴) زندگی خود را بر اساس فرصتها و امکاناتی ساختند که دیگر برای فرزندان و نوههایشان وجود ندارد.
یک جوان نیویورکی به نیویورک تایمز گفت: «پس از جنگ جهانی دوم، آمریکاییها دنیا را در یک بشقاب نقرهای تحویل دادند – کالج ارزان، مسکن ارزان، فرصتهای شغلی فراوان». اکثر آنها از والدین خود ثروتمندتر شدند. اما ما چطور؟ شهریه دانشگاه چهار برابر شده، قیمت خانه دو برابر شده، مشاغل خوب به چین رفته و هزینه زندگی در شهرهای باقی مانده سرسام آور است.
برای بسیاری از جوانان، سرمایه داری دیگر جواب نمی دهد، پس چرا شانس خود را با “سوسیالیسم” امتحان نکنیم؟ بر اساس نظرسنجی موسسه کاتو، در سال 2025 حدود 62 درصد از آمریکایی های زیر 30 سال دیدگاه مثبتی نسبت به سوسیالیسم دارند. نظرسنجی خروجی CNN همچنین نشان داد که هر چه رای دهندگان جوان تر باشند، احتمال بیشتری برای رای دادن به ممدانی دارند.
در حالی که یهودیان معمولاً از یک آمریکایی معمولی ثروتمندتر هستند – برای مثال در نیویورک، 36٪ از خانواده های یهودی بیش از 150000 دلار درآمد دارند (در مقایسه با 29٪ سایر خانواده ها)، طبق فدراسیون UJA – این ثروت مانع از گرایش آنها به چپ نشده است. در واقع، برخلاف انتظار، حتی یهودیان مرفه به سیاستمدارانی رأی میدهند که مالیاتها را افزایش میدهند و برنامههایی را اجرا میکنند که خودشان به آنها نیازی ندارند.
مرکز تحقیقات رأی دهندگان یهودی نشان داد که 46 درصد یهودیان خود را لیبرال می دانند و تنها 17 درصد آنها محافظه کار هستند. 59 درصد آنها دموکرات و تنها 16 درصد جمهوری خواه هستند.
ترامپ رأی دهندگان یهودی ممدانی را «احمق» خواند. اما طبق دادههای سیانان، این رایدهندگان تحصیلکردهتر از میانگین رایدهندگان ترامپ بودند – 57 درصد از کسانی که دارای مدرک تحصیلات تکمیلی بودند (چه یهودی و چه غیریهودی) به ممدانی رأی دادند، در حالی که فقط 38 درصد برای کومو.
یهودیان لیبرال به برنامه های اقتصادی مترقی اعتقاد دارند زیرا با ارزش های اخلاقی و انسانی خود همسو می شوند، حتی اگر به ضرر مالی آنها باشد. این نه از «ذات دینی» یهودیت، بلکه از نوعی آموزش لیبرال مدرن ناشی میشود – آموزشی که به مردم میآموزد که سیاست ابزاری برای منافع شخصی نیست، بلکه برای بهبود جامعه است.
استیون پینکر، روانشناس دانشگاه هاروارد، می گوید که چنین آموزش و تفکری باعث می شود که افراد مرفه تر به جای تمرکز بر ثروت شخصی، سیاست را عرصه ای برای تحقق منافع عمومی بدانند.
و اینجاست که نویسنده هشدار می دهد: یهودیانی که در نیویورک به ممدانی رای دادند حاضر بودند منافع قومی و ملی خود را کنار بگذارند تا به ارزش هایی که به آن اعتقاد دارند رای دهند – ارزش هایی که با سیاست های دولت فعلی اسرائیل در تضاد است. اگر این روند در جوامع یهودی جهان ادامه یابد، ممکن است در آینده پیوند بین اسرائیل و مهاجران یهودی را تضعیف کند.
