آذر منصوری رئیس جبهه اصلاحات در کانال تلگرامی خود نوشت:
دیروز 29 آبان 1404 جامعه ایران جوانی دیگر را به سوگ نشست; احمد بالدی، جوان 21 ساله اهوازی که در اعتراض به تخریب معیشت خانواده اش معترض بود، در آتش سوزی درد و بی عدالتی جان خود را از دست داد. هنوز اندوه این حادثه دلخراش فروکش نکرده بود و امروز خبر درگذشت ناگهانی فواد شمس، روزنامه نگار، تحلیلگر سیاسی و از چهره های دلواپس ایران، بار دیگر جامعه را در شوک فرو برد.
فواد شمس از روزنامه نگاران و تحلیل گرانی بود که در سخت ترین شرایط صدای گفتگو و اصلاح را بلند نگه داشت. وی در شرایط حساس از جمله روزهای پر التهاب 12 روزه با رویکردی مسئولانه از منافع ملی و عزت ایران دفاع کرد. شنیده ام که در مقطع دکتری قبول شده اما از ادامه تحصیل منصرف شده است. و به دنبال شغلی آبرومند بود اما از این حق طبیعی محروم بود. علت مرگ نابهنگام او هنوز مشخص نیست، اما درگذشت او مانند سکوت احمد بالدی، نشانه تلخی از عمق بحران های اجتماعی و روانی در جامعه امروز ماست.
این دو رویداد در ظاهر از یکدیگر جدا هستند، اما در معنا و ریشه به یکدیگر متصل هستند. احمد در میان شعله های آتش، اعتراض خود را فریاد زد. و فواد با قلم و اندیشه خود از گفتگو و آزادی و اصلاح می گفت. هر دو قربانی ساختاری شدند که شنیدن آن را به تأخیر انداخته و به انتقادها با تهدید پاسخ داده است. این رویدادها هشدار می دهد که جامعه ما بیش از هر زمان دیگری به بازگرداندن اعتماد و بازنگری در شیوه حکمرانی نیاز دارد.
بیتوجهی به اعتراض، نادیده گرفتن نخبگان و دلسوزان و محدود کردن راههای مشارکت مدنی، جامعه را به جایی رسانده است که امید فرو میریزد و جوانان به جای زندگی، از زندگی ناامید میشوند. مرگ احمد بالدی فقط سوزاندن انسان نیست. نمادی از امید سوزان و کرامت انسانی است. رفتن فواد شمس تنها خاموش کردن قلم نیست. این نشانه بی توجهی به ارزش تفکر مستقل و گفتگو در فضای عمومی است.
بارها گفتهایم و امروز نیز با تاکید بیشتری تکرار میکنم: این شکل از حکومت دیگر پایدار نیست. نظام تصمیم گیری کشور نیازمند بازنگری جدی در رویکردها و روش هاست. ادامه مسیر کنونی نه تنها سرمایه انسانی و اجتماعی کشور را از بین می برد، بلکه مشروعیت و کارآمدی نظام حکومتی را نیز تهدید می کند.
اکنون زمان آن فرا رسیده است که مسئولان به جای انکار واقعیت ها به فکر اصلاح ساختارها باشند. فضاهایی را برای گفت و گو باز کنند، کرامت انسانی را در مرکز تصمیمات خود قرار دهند و صدای نسل جوان را بشنوند. بی شک تا زمانی که راهی برای بیان مسالمت آمیز مطالبات و اعتراضات باز نشود، جامعه به ناچار شاهد تکرار چنین حوادث تلخی خواهد بود.
مرگ فواد شمس و احمد بالدی دو رویداد مستقل نیستند. دو هشدار برای کسانی که می توانند و باید بشنوند، قبل از اینکه خیلی دیر شود وجود دارد.
