مهرداد خدیر در یادداشتی در روزنامه هم میهن نوشت: با این امید که هنگام انتشار این متن با بارش باران هوا تغییر نمی کرد و پیش بینی های هواشناسی محقق می شد، می توان سخنان آیت الله جوادی آملی را با برخی از همکارانش در مورد رابطه باران و گناه مقایسه کرد. البته دیدگاه ها متفاوت و متنوع است.
از کسانی که معتقدند باران تحت قوانین و نظم طبیعی است که نباید از خدا تغییر و دگرگونی آن را خواست و در عوض باید با هر موقعیتی برخورد کرد، زیرا به قول خواجه: خونخواری که رزق و روزی ندارد. از سوی دیگر، این اعتقاد وجود دارد که اهمیت و نقش باران در همه شئون زندگی ما به حدی است که درخواست آن نه درخواستی برای رزق ناموجود (روزی تعیین نشده و بیش از سهم و سهم) بلکه به منزله مطالبه ضروری ترین مایحتاج زندگی است.
اما مستحبات به دعای نوزدهم صحیفه سجادیه اشاره می کنند که تاج بقایین و زین العابدین آن را با زیباترین وصف بیان می کنند: «خدایا ما را از باران سیراب کن و با باران فراوان رحمتت را بر ما عنایت کن؛ از ابری که برای گیاه زیبای تو رانده شده است و در همه نواحی، بندگان و بندگانت را در بر گرفته است. از میوه ها، و سرزمین های مرده ات را با شکفتن گل ها زنده کن، و فرشتگان شریف نویسندگانت را با فرستادن باران سودمند و مستمر، از جانب خود شاهد باش، بارانی که فراوان و فراوان است و بسیار سریع می بارد و زود و زود می آید.
زنده کردن هر چه مرده از زمین و گیاه با آن باران است. و به خاطر آن گمشده ها را برمی گردانید. و آنچه از دل زمین برآمد، بیرون آمد و از برکت آن باران، روزی را زیاد کرد; از ابری انباشته، دلپذیر، دلپذیر، فراگیر و خروشان که اندک باران نمی بارد و رعد و برق ندارد…»
دکتر عبدالکریم سروش دعا را سه جزء حمد، دعا و نیایش می داند. در این زمینه، بهتر است که دعا برای حمد و دعای خداوند باشد تا درخواست و درخواست، اما همانطور که گفته شد امام سجاد به حمد و دعا راضی نشد و شروع به دعای باران کرد، هر چند که با حمد و دعا همراه بود.
صرف نظر از این بحث، نکته دیگری قابل تأمل است و آن اشاره ای است که در ابتدا آمد. آیت الله جوادی آملی در تب و تاب سخنانی که بی حجابی و بی حجابی زنان و یا گناه و کفر را نسبت به بیحجابی و خشکسالی نسبت میدهند، آیتالله جوادی آملی استدلال دیگری را مطرح کرده و میگوید: «گاهی مشکلات فرهنگی، غفلت اجتماعی و اهمالکاری اجتماعی است. امام صادق(ع) فرمودند: اگر بسیاری از گناهان رسمی شود، بدی های بسیاری آشکار می شود: این که دستگاه قضایی آلوده است و اهل سفره و زیر میز، شهادت دروغ و کتمان شهادت.
زیرا امروز زمین می بیند و ثبت می کند و بعداً شهادت می دهد و زمین و آسمان می فهمند که چه کسی سفره ای داده و چه کسی آن را گرفته است. این که فرمودند: توبه کنید، توسل به خدا هست، اما با استغفار از خداوند حق الناس ساقط نمی شود و باید ادا شود. توبه هم باید با عجز باشد; خدایا گفتی وسیله ای پیدا کن و ما فقر و بدبختی را وسیله قرار دادیم پس نگو فلان کار نیک کردم و فلان بنا ساختم که خداوند اینها را ممکن ساخته است.
البته موضع یا دیدگاه متفاوت آقای جوادی آملی مورد پسند برخی به خصوص نماینده قم نیست و این یکی از عجایب روزگار است چرا که از نمایندگان قم بیش از دیگران انتظار می رود که از مراجع پیروی کنند و سخنان آنها را نقد نکنند.
محمد منان رئیسی نماینده قم گفت: او نیز مانند حقیر عمق شعار آشتی را درک نکرد و سپس ادامه داد: خداوند همه ما را از سکوت در برابر تضییع حقوق مردم حفظ کند.
خداوند متعال! انتقاد ایشان از این جهت است که آیت الله فرمودند «حق الناس باید ادا شود» و نزول رحمت الهی را به جای وصل شدن به پوشش زنان، مربوط به احقاق حق دانسته است.
چه باران ببارد و چه نباشد توجه آیت الله جوادی آملی به عدالت و رفع ظلم و اقامه عدل بسیار خوشایندتر از ربط دادن آن به نوع پوشش است، زیرا خوف از آن به جای یکی از مقوله های مدح و دعا و خواهش می رود که ذکر شد نه مذموم یا سرزنش، بلکه هدف ما از شست و شوی چشم است و حال ما را بهبود بخشیده است. توصیه آقای جوادی به آنچه در دعای نوزدهم صحیفه سجادیه آمده نزدیکتر است تا طرح مسائلی که اثبات آن برای موافقان و مدعیان مشکل است و البته بی ربط ترین آن بحث آشتی است و جای تعجب دارد که نماینده قم می گوید شاید یادآور آیت الله 20 سال پیش باشد.
وقتی ایشان نصایح انتخاباتی خود را می کرد، آنقدر به ذائقه عده ای تلخ شد که تا سرحد شجاعت پیش رفتند و در این فکر بودند که آیا مرجع تقلید باید از شاگردان جوان خود پیروی کند یا از او پیروی کنند؟
