سردار علی محمد نائینی سخنگوی سپاه در گفتگویی به تشریح جنگ 12 روزه و شرایط کنونی دشمن و عدم آمادگی وی برای نبرد مجدد با کشورمان پرداخت.
به گزارش مهر، آنچه در زیر می آید مشروح این گفتگو است:
سردار از نظر شما جنگ 12 روزه دقیقا چه نوع جنگی بود؟ چه چیزی آن را از درگیری های قبلی جدا کرد؟
ماهیت این جنگ با جنگ هشت ساله کاملاً متفاوت بود. جنگ تحمیلی یک جنگ زمینی کلاسیک با هدف تصرف سرزمین و اشغال خوزستان بود. اما جنگ 12 روزه یک «جنگ فناوری، موشکی و هوایی» تمام عیار بود. جنگ ترکیبی (Hybrid Warfare) که در آن عملیات سایبری (اعم از تهاجمی و تدافعی)، جنگ رسانه ای و جنگ شناختی اجزای بسیار جدی و تعیین کننده بودند. اینها پدیده های جنگ های مدرن و نامتقارن هستند. در جنگ های گذشته قدرت تخریب فیزیکی و تلفات انسانی ملاک بود، اما در این جنگ «تکنولوژی، غافلگیری، زمان، جغرافیای عمل و ابتکار» عوامل اصلی تعیین کننده بودند. در این نبرد، ملاک پیروزی، تصرف سرزمین نبود، بلکه تحمیل اراده و تغییر معادلات قدرت در صحنه نبرد بود که در آن کاملاً موفق بودیم و دشمن را به ناامیدی سوق دادیم.
دیدیم که ایران بعد از حمله اولیه رژیم صهیونیستی خیلی سریع واکنش نشان داد. چگونه توانستیم قدرت دفاعی خود را حفظ کنیم و بلافاصله پاسخ قاطعی بدهیم؟
پاسخ در “آماده سازی قبلی” نهفته است. از بهمن ماه سال گذشته، جنگ برای ما «قطعی» فرض شده بود. اعمال اقتدار و برنامه ریزی دقیق همه با هدف بازدارندگی و آمادگی برای این روز بود. فرماندهان بزرگی چون شهید «باقری»، «رشید» و «سلامی» پیوسته در حال ارزیابی و کنترل آمادگی رزمی در همه ابعاد بودند، از سلاح و تجهیزات گرفته تا تاکتیک و فناوری.
بلافاصله پس از حمله غافلگیرانه دشمن که با شهادت تعدادی از فرماندهان ما در پایگاه ها و ستادهای عملیاتی همراه بود، چرخه فرماندهی به سرعت احیا شد و در کمتر از یک ساعت، تشکیل کامل نیروهای ما انجام شد. به عنوان مثال، یگان های هوافضای عملیاتی، عملیات موشکی تاریخی خود را تنها با 12 ساعت تاخیر (به دلیل تکالیف جدید) و در حالی که 100 درصد آماده بودند، انجام دادند. این آمادگی حاصل سالها مجاهدت و تقویت این فرماندهان بود.
در صورت امکان قسمت ناگفته ای از نقش رهبری در هدایت این عملیات را برای ما بگویید.
نقش ولی فقیه فراتر از یک فرمانده کل قوا بود. نقشی «تغییر ناپذیر و تاریخی» که تنها با نقش انبیا و ائمه اطهار (علیهم السلام) قابل مقایسه است. وی در همان لحظات اولیه حمله سنگین دشمن که برای فروپاشی سیستم طراحی شده بود، شوک حاصله را مدیریت کرد و گفت: این دشمن فقیر خواهد شد. این کلمه مانند نوری در تاریکی، اطمینان و آرامش را به کل سیستم تزریق کرد.
مهمتر از مدیریت میدان جنگ، «مدیریت اجتماعی جامعه» توسط او بود. حضور به موقع در رسانه ملی و صحبت مستقیم با مردم جامعه را آرام و یکپارچه نگه داشت. اما عمیق ترین نقش «تسخیر روایت جنگ» بود. روایت پیروزی ایران در برابر روایت تحریف شده دشمن را تثبیت کردند. نظرسنجی های معتبر جهانی که نشان می دهد 60 درصد مردم جهان ایران را برنده میدانند و تنها 13 درصد رژیم صهیونیستی را برنده میدانند، گواه این موفقیت است.
بارها گفتید که «مردم ستون اصلی تدارکات این نبرد بودند». این حمایت مردمی دقیقا چگونه خودش را نشان داد؟
مردم تنها پشتیبان نبودند. آنها “توسعه میدان نبرد” بودند. دشمن از ابتدا تلاش کرد دوگانگی «دولت و مردم» ایجاد کند، اما ملت ایران در مقابل این ترفند مقاومت کرد.
در همان روزهای اول و در اوج جنگ، تجمعات میلیونی خودجوش در روز عید غدیر خم شکل گرفت که پیام روشنی داشت: «بین مردم و حکومت جدایی نیست». این حمایت «اتحاد مقدس» و «قلعه فولادی» ایجاد کرد که باعث تقویت روحیه رزمندگان و دلسردی دشمن شد. این احساس غرور ملی و اعتماد به نیروهای مسلح بزرگترین دستاورد این جنگ بود. نبرد امروز یک نبرد در ذهن است و وقتی ملت حس پیروزی داشته باشد در جنگ شناختی پیروز شده است.
به نظر شما چگونه باید این روحیه و ساختار حمایت مردمی را در زمان صلح حفظ و حتی تقویت کنیم؟
در اینجا نقش همه نهادها مشخص می شود. همانطور که نیروهای مسلح برای تهدیدات نظامی آماده می شوند، همه نهادهای کشور نیز باید برای «جنگ ترکیبی دشمن» – اقتصادی، شناختی و روانی – آماده شوند. مردم حق دارند کارآمدی و دلسوزی مسئولان را در عرصه های غیرنظامی نیز ببینند.
نباید اجازه داد مشکلات عادی زندگی این روحیه را تضعیف کند. پرداختن به دوگانگی ها و برجسته نکردن مسائل فرعی توسط رسانه ها و نخبگان برای حفظ این انسجام حیاتی است. دشمن می خواهد با ایجاد فضای “بدون جنگ، بدون صلح” کشور را بی ثبات کند و زمینه را برای اقدام بعدی آماده کند.
شما گفتید «عرصه رسانه با میدان جنگ هماهنگ بود». این هماهنگی چگونه شکل گرفت؟ برنامه ریزی شده بود یا خودجوش؟
این هماهنگی ترکیبی از «برنامه ریزی از پیش» و «حرکت خودجوش و هوشمندانه» بود. نیروهای مسلح و رسانه های متعهد با درک درستی از اهمیت جنگ روایی به میدان آمدند. این بار روایت جنگ از ابتدا در دست ما بود. نتیجه این شد که نه تنها 80 درصد مردم ایران، بلکه حتی افکار عمومی منطقه و جهان به شکست رژیم صهیونیستی و پیروزی ایران اعتقاد داشتند. این یک دستاورد بزرگ در جنگ شناختی بود.
مهم ترین راه های نفوذ دشمن در جنگ شناختی چیست و ما در کجا آسیب پذیر هستیم؟
راهبرد اصلی دشمن «حفظ سایه جنگ بر سر کشور» و ایجاد فضای «بدون جنگ، بدون صلح» است. آنها از هر رویداد کوچک داخلی – اقتصادی، اجتماعی یا سیاسی – برای ناامید کردن، ناآرام کردن و بی ثبات کردن استفاده می کنند. هدف بر هم زدن فضای داخلی کشور است تا بتوانند در بی ثباتی ایجاد شده اهداف نظامی خود را تکمیل کنند.
نقطه آسیب پذیر ما بی توجهی به ادامه این جنگ و عدم آرایش مناسب همه نهادها در مقابل آن است. هرگونه اختلاف نظر و تمرکز بر مسائل حاشیه ای به معنای بازی در میدان دشمن است.
رسانه های داخلی را چگونه ارزیابی می کنید؟ تا چه اندازه توانستند هویت انقلابی و ملی ما را حفظ کنند؟
در مجموع، آنها عملکرد خوبی داشتند و قابل دفاع بودند، اما صادقانه بگویم، “هنوز جای زیادی برای پیشرفت وجود دارد.” آنها باید در تولید محتوای جذاب، خلاقانه و موثر برای نسل جوان و همچنین مقابله فعالتر و هوشمندانه تر با شبه فرافکنی های دشمن قوی تر ظاهر شوند.
روایتهای ناگفته این جنگ، مانند رشادتهای نیروی هوایی در حمله سنگین، ظرفیت ساخت چندین فیلم سینمایی گرانقیمت و کتاب مفصل را دارد که باید توسط یک جامعه هنری متعهد جان بگیرد. ثانیه به ثانیه این جنگ روایتی شنیدنی دارد که باید کم کم برای ملت روایت شود.
اگر بخواهیم جنگ 12 روزه را با جنگ 8 ساله مقایسه کنیم، چه شباهت ها و چه تفاوت هایی وجود دارد؟ از چه درس های دفاع مقدس در این جنگ استفاده شد؟
شباهت اصلی: هر دو «پروژه آمریکایی» برای براندازی و تضعیف حاکمیت ملی ایران بودند. هر دو به دنبال تجزیه کشور و هدف قرار دادن اجزای اقتدار ایران بودند.
تفاوت اساسی: جنگ هشت ساله مبتنی بر “غافلگیری استراتژیک” ما بود (چون تهدید صدام را جدی نگرفتیم).
اما جنگ 12 روزه هوایی-موشکی با “آمادگی کامل و درک صحیح” ما از تهدید اتفاق افتاد. ما قطعیت جنگ را یک سال پیش می دانستیم. مهم ترین درسی که از دفاع مقدس گرفتیم «تحلیل صحیح تهدید» بود. ما فهمیدیم که تهدید آینده فرامنطقه ای (آمریکا و رژیم صهیونیستی) است. اگر در 31 شهریور 59 قدرت موشکی امروز را داشتیم، اصلاً آن جنگ رخ نمی داد. قدرت موشکی در صورت وقوع جنگ، هم دشمن را بازدارنده و هم شکست می دهد.
با توجه به شرایط منطقه، احتمال تشدید درگیری چقدر است؟ آمادگی نیروهای مسلح چیست؟
ما هیچ نگرانی در مورد تهدید نداریم. نیروهای مسلح روز به روز در حال تقویت و نوآوری هستند. ما به چیزی جز آمادگی فکر نمی کنیم. همه اجزای نیروهای مسلح در تلاش هستند تا پاسخی کاملاً نوآورانه در تاکتیک، فناوری و روش ارائه دهند و فراتر از جنگ 12 روزه باشد.
به نظر من دشمن «الان شرایط جنگ را ندارد». مانع اصلی دشمن، افزایش روزافزون توانمندی ها و توانمندی های جدید نیروهای مسلح ماست که به او اجازه هیچ تصمیم جدیدی را نمی دهد. آنچه در مورد جنگ جدید گفته میشود، بیشتر درباره «عملیات روانی» است تا میدان واقعی. اما اگر دشمن مرتکب حماقت دیگری شود، پاسخی به مراتب قاطعتر و تأسف بارتر دریافت خواهد کرد. ما برای جنگ پیچیده تر آماده ایم.
در آستانه روز نیروی هوافضای سپاه و سالروز شهادت سردار طهرانی مقدم درباره رشادت های این نیرو و به ویژه شهدایی چون حاجی زاده چه صحبتی دارید؟
پاسخ: امروز نیروی هوافضای سپاه برای هر ایرانی یک «هویت ملی» و مایه مباهات است. شهدای گرانقدری چون شهید حسن تهرانی مقدم، شهید حاجی زاده و شهید باقری چنان سرمایه انسانی ارزشمندی تربیت کردند که هر یک از آنها قهرمانان ملی بودند. شهید حاجی زاده فقط یک فرمانده موشکی نبود. او مدیر و پدری دلسوز بود. او یک «بانک اطلاعاتی از خانوادههای همه پرسنل» ایجاد کرده بود و حتی در سختترین شرایط آمادهباش بودن در تونلها، در روز تولد خانوادههایشان هدایایی میفرستاد. او با ارتباط با دانشگاه های برتر، بهترین نخبگان کشور را جذب هوافضا کرد. این سرمایه انسانی بود که در برابر شدیدترین حملات دشمن ایستادگی کرد و ماموریت خود را با موفقیت انجام داد و معادلات قدرت را بر هم زد. آنها بودند که شادی پیروزی را به ملت ایران دادند. یاد و خاطره همه این عزیزان گرامی باد.
اگر می خواهید یک جمله به مردم بگویید، آن جمله چیست؟
مردم شریف و پایدار ایران! هر چه داریم به برکت دعای خیر و حمایت بی دریغ شماست. لطف، صبر و همراهی همیشگی شما را مدیون شما هستیم. بدانید که سربازان شما در نیروهای مسلح همیشه بیدار، غیور و آماده دفاع از عزت و امنیت و کیان این مرز و بوم هستند. ما لایق شما نیستیم
