امیر جدیدی در هممهان نوشت: یکی از مشهورترین تصاویر تاریخ عکاسی، ناهار خوردن کارگران روی تیر فولادی در زمان ساخت ساختمان «راکفلر» است. در عکس کارگران آزاده و آزاده ای را می بینید که بدون ترس و بدون نگرانی در ارتفاع 256 متری نشسته اند و در حال خوردن ناهار و کشیدن سیگار و … هستند.
صحبت های زیادی در مورد این عکس وجود دارد. عکاس این عکس سال ها با نام «لوئیس هاین» شناخته می شد و بعدها این عکس به «چارلز کلاید ابتس» نسبت داده شد.
اما چرا این را می نویسم؟ خبرگزاری ایرنا مجموعه ای از عکس های کارگران باغ کیوی سلمانشهر را منتشر کرده است. در میان تصاویر گزارش، عکسی دیده می شود که تعدادی گلدان را روی زمین قرار داده اند که آتشی در دل دارد تا گرم شود تا در وقت ناهار به کارگران خسته غذا بدهند.
در مورد عکس اول که «وقت ناهار» نام دارد. یک چیز مسلم است. اینکه آمریکا در آن زمان در رکود بزرگ بود. شرکت ساختمانی راکفلر سنتر تصمیم به ثبت چنین عکس هایی در یک پروژه تبلیغاتی برای تبلیغات و امید به سرمایه گذاران گرفت و همچنین به خریداران خود وعده بازگشت به دوران شکوفایی اقتصادی را داد.
در مورد عکس دوم قضیه فرق می کند. با اینکه ایران امروز تورم، رکود، ناهماهنگی و… دارد، اما ساعت راه اندازی نیویورک کجا و زمان راه اندازی سلمانشهر کجا؟
عکس باغ کیوی سلمانشهر تبلیغاتی نیست، در واقع برای امیدبخشی گرفته نشده است، اما این عکس چیزی در خود دارد که با دیدنش حس خوبی به آدم دست می دهد.
واقعیت این است که در عکس با یک زمین سوخته و چند گلدان روبرو هستیم. اما انگار دل این زمین سوخته و کوزه های آن بالا با پرتو نور می درخشند. در عکس برشی از زندگی کارگرانی را می بینیم که با رضایت و چشم و دل پر عرق می ریزند و در «وقت نهار» گل می خوانند و می شنوند.
راستش باید بگویم که هر چه بیشتر بالا و پایین می روم «به وقت ناهار» در سلمانشهر برایم جذاب تر است. حالا می خواهد در تاریخ عکاسی جایی داشته باشد یا نه.
