تیم ملی فوتبال ایران در راه آماده سازی برای جام جهانی این روزها برای حضور در مسابقات 4جانبه این کشور راهی امارات شد تا آبان ماه را در العین سپری کند. در نتیجه ایران بازی را بدون گلزنی با امیر قلعه نویی به پایان رساند و با شکست در ضربات پنالتی نایب قهرمان شد. البته ایران چند روز پیش در ضربات پنالتی کیپ ورد را شکست داده بود و رقیب ازبکستان در بازی فینال بود.
بردن کلید واژه در ضربات پنالتی هنر نیست
برتری ایران مقابل کیپ ورد، یکی از تیم های ناشناخته تازه راه یافته به جام جهانی، آن هم در ضربات پنالتی، ابزاری شد تا امیر قلعه نویی و اصحاب رسانه اش به عنوان شبیه ساز جام جهانی درباره آن صحبت کنند. واضح است که طبق قانون فیفا، همانطور که شکست در ضربات پنالتی جزو باخت های یک تیم محسوب نمی شود، پیروزی در همان ضربات، بردی به کارنامه سرمربی اضافه نمی کند. با وجود این، تاکید مکرر قلعه نویی و همراهانش بر “بردن” کیپ ورد، این را برای برخی تردید کرد که تیم ملی ایران برنده واقعی این درگیری بوده است. البته منظور و هدف برد و باخت نیست بلکه کیفیت و عملکرد ملی پوشان در این بازی جای سوال داشت. ایران با فشردگی خط دفاعی، توپ و میدان را به حریف واگذار کرده بود و شروع به کار دفاعی کرد. تعهد قلانوی به ضد حملات باعث شد تا رقیب کمتر شناخته شده آفریقایی در این بازی دست برتر را داشته باشد. با این حال قلعهنویی پس از آن از تمرین برای بازی در خط دفاعی گفت و امیدوار بود بازی خسته و کسل کننده تیمش مقابل کیپ ورد توجیه شود. نکته مهم این است که در همان بازی ایران و خط حمله اش نتوانست دروازه حریف را باز کند.
حتی اگر “پنالتی” از دست رفت
تأکید مکرر قلانوی بر «گرفتن» کیپ ورد تنها یک طرف ماجراست. چرا که ایران در دیدار پایانی باز هم نتوانست گلزنی کند و با تساوی دوباره به ضربات پنالتی رفت و این بار مغلوب ازبکستان شد. واضح است که شکست در این بازی نباید در کارنامه سرمربی تیم ملی ثبت شود. اما اتفاق حاشیه ای این بازی پنالتی جنجالی میلاد محمدی بود که قرار بود توسط طارمی به ثمر برسد و به بازیکن دیگری داده شود. درست از زمانی که سوت پایان به صدا درآمد تا الان، بحث بر سر همان پنالتی است که گل نشد. این چیزی است که رسانه های نزدیک به تیم ملی می خواهند. چون داستان اصلی چیز دیگری است. یعنی حتی اگر آن «پنالتی» هم گل می شد و ایران قهرمان این تورنمنت 4 جانبه می شد، شدت نگرانی ها کمتر از فضای فعلی نبود. به عبارت ساده تر، عملکرد این تیم به گونه ای نیست که کسی را به آینده و انجام بازی های خوب و منسجم در جام جهانی امیدوار کند. البته این موضوع مورد قبول کادرفنی نیست و آنها به تفسیر بازی ها به شکل دلخواه خود ادامه می دهند. اما واقعیت موجود این است که ایران در 6 بازی اخیر خود تنها یک برد مقابل تانزانیا به ثبت رسانده است که آن هم رقیب شناخته شده ای بود. با وجود اینکه ازبک ها 10 نفره بودند، تیم ملی نتوانست دروازه خود را باز کند و خوش شانس بودند که قبل از 10 بازیکن حریف گل نخوردند! در چنین فضایی تکراری است که رکورد 2 تساوی مقابل تیم هایی که اصلا با جایگاه ایران همخوانی ندارند، تکرار شود که گویی ایران در آستانه قهرمانی در جام جهانی است.
فراموشی به سبک قلعه
قول می دهیم فوتبال خوب و هجومی داشته باشیم که مردم از آن لذت ببرند.» این جمله آشنای است که امیر قلعه نویی 3 سال پیش در جمع خبرنگارانی که به اولین تمرین تیم ملی با هدایت او رفته بودند گفت. وعده دیروز امیر قلعه نویی و عملکرد امروز تیم ملی دو مسیر کاملا متفاوت و متضاد هستند. آیا ایران این روزها فوتبال خوب و هجومی بازی می کند؟ از طرفی مردم از دیدن این بازی های تیم ملی لذت می برند؟ حالا که یکی دو هفته ای از حضور قالانیوی در تیم ملی نمی گذرد. او 3 سال است که روی نیمکت این تیم می نشیند و در این مدت هر بار که بازی ضعیف تیمش مورد انتقاد قرار می گرفت، بهانه ای برای دوری از پذیرش واقعیت پیدا می کرد. بهانه هایی که برخی از آنها راحت ترین هستند: «فوتبال فرق می کند»!
