اکبر پورداج در اعتماد نوشت: آقای رئیس جمهور در اواخر سال 1403 کابینه جناب عالی با حفر ده ها حلقه چاه و پرداخت بدهی بیشتر به آب های زیرزمینی فقط نسخه سخت افزاری تامین آب شرب تهران و شهرستان ها را تجویز کرد!
پیامد این نسخه ها حذف آسیب های موقت و ایجاد انواع آسیب های دائمی تر و تشدید چالش های پیچیده تر و قطع پیوندهای انعطاف پذیری از ریشه بود! فرض کنید امسال تمام سدها پر از آب شده و مشکل آب شرب موقتاً حل شود، چه برنامه ای برای بستن چاه های آب شرب تازه تاسیس دارید؟
برای ناامنی آب شرب و کشاورزی و جلوگیری از رقابت وزارتخانه ها در هک امنیت و جذب وجوه از ذخایر توسعه ملی چه برنامه ای دارید؟ برنامه شما برای تمرکززدایی پایتخت چیست؟ برنامه شما برای کاهش جمعیت تهران و به حداقل رساندن هدر رفت آب در شبکه توزیع آب چیست؟ برنامه شما برای کاهش هدر رفت آب خانگی با اصلاح مقررات ملی ساختمان، نصب شیرآلات کم مصرف به جای تعویض کنتور آب در خانه هایی که در دهه هشتاد تعمیر شده اند و تعویض کنتور در حال حاضر! بار مضاعف بر مردم تحمیل کرده است، چیست؟ برنامه شما برای اعمال مقررات سختگیرانه برای نصب تاسیسات، کاهش توسعه تاسیسات توالت، برداشتن چاه و تغییر اساسی شکل و طرح سرویس بهداشتی و قوانین شستشوی پارکینگ ها و بسیاری از راهکارهای فراموش شده دیگر چیست؟
آقای رئیس جمهور چقدر به مصرف سرانه ملی زیر 100 لیتر فکر کرده اید؟
این فضای ناامیدی را با نوشیدن آب استاد کردوانی به پایان برسانیم. مردم دکتر کردوانی را دوست داشتند و به سخنان آن مرد بزرگ ایمان داشتند. کارشناسان ارشد شما اخیراً کاهش 10 درصدی مصرف آب تهران در بخش خانگی را به عنوان صرفه جویی فریاد زدند، غافل از اینکه این کاهش با قرار گرفتن ده ها حلقه چاه جدید در مدار عرضه اعلام شده است! در سال آینده چه تعداد از این چاه ها افزایش می یابد؟ اگر زهکشی از دشت تهران افزایش نمی یافت، چند درصد کاهش تقاضا و مطالبه می شد؟ با وجود عدم اطلاع از هندسه سفره های زیرزمینی و عدم اطلاع از نحوه و وسعت و سرعت تجدید مخازن آب، آیا کاهش ده درصدی مصرف عددی واقعی و منطقی و در عین حال کم خطر است؟! هیچ وقت اینطور نیست؟
سرانه مصرف خانوار مرحوم استاد کردوانی حدود 63 لیتر در روز بود که بارها توسط سازمان آب و فاضلاب به ثبت رسید، اما افسوس که کردوانی در الگوسازی و ترویج مصرف آب! اساسا تفویض اختیارات فرهنگ به سازمان آب و فاضلاب اشتباه بود و این سازمان نشان داده که علاقه ای به کاهش و اصلاح هزینه ها و تولید فرهنگ عمومی ندارد. زیرا تضاد منافع بزرگی در آن گروه وجود دارد. اساساً با چالش مصرف مواجه هستیم و لازم است سازمانی مستقل برای بهینه سازی مصرف و پایان دادن به بسیاری از تضادهای منافع در سازمان های وابسته به وزارت نیرو و جهاد کشاورزی تشکیل شود. بهتر نیست دولت را از این سازمان ها کوتاه کنیم.
آیا مردم ایران در فلات مرکزی حاضر به مصرف آب شیرین و گران خلیج فارس می شوند اما هزینه فوق العاده بالای آن از طریق مالیات و فشار بر ثروت عمومی وصول می شود؟ اگر 50 درصد از هزینه پروژه های انتقال آب به عنوان مشوق به مردم اختصاص یابد، چقدر از هزینه آن کاسته می شود؟ آیا مردم میپذیرند که محصولات کشاورزی بیکیفیت و آب بیکیفیت مصرف کنند و زیر بار هزینههای سرسامآور پزشکی و عرضه داروهای فوقالعاده گران قیمت و هزینههای بیمهای که بهطور غیرمستقیم از جیبشان جمعآوری میشود، شوند؟! مردم چقدر حاضرند فضای سبز با چمن داشته باشند اما دیوار و سقف پناهگاهشان بر اثر فرونشست شکسته شود؟ آیا مردم صادرات و هدر رفت میلیون ها تن محصولات کشاورزی و باغی و تخصیص بی رویه ارز به برخی اقلام را به قیمت کاهش کمی و کیفی و ایمن سازی آب مایع بی بدیل می پذیرند؟
70 هزار حلقه چاه آب اطراف تهران و رونق کشاورزی ناشی از بدهی روزافزون به آب های زیرزمینی چیست؟ بله، مردم هم امنیت آب کافی و باکیفیت و هم امنیت غذایی را می خواهند و این حق آنهاست و در قانون اساسی آمده است. اما فراموش نکنیم که دکتر کردوانی نیز جزئی از این افراد بود و در تهران زندگی می کرد. چگونه متوفی به سرانه 63 لیتر رسید؟ چگونه چینی ها به میانگین 80 لیتر در روز رسیدند؟ امید است سرانه مصرف آب کردوانی را به عنوان یک الگوی ترویجی و اثبات شده در سطح کشور اعلام نمایید و برای تحقق آن برنامه های فرهنگی و دستورالعمل های چند لایه ترویج و مورد استفاده قرار گیرد و از استفاده بیشتر از آب های زیرزمینی و تضییع حقوق نسل های آینده جلوگیری و پرهیز کنیم.
