رویترز نوشت: امارات متحده عربی سیاست خارجی جسورانه ای را دنبال کرده و حوزه نفوذ مستقل خود را در سراسر خاورمیانه و آفریقا تشکیل داده است. استراتژی ای که پس از تشدید تنش نظامی نادر با عربستان سعودی در یمن در این هفته، بار دیگر در کانون توجه قرار گرفت.
به گزارش سرویس بین الملل «میهن تجارت»، این مقاله ادامه می دهد: ابوظبی از اتحاد با دولت ها یا نیروهای نیابتی، مداخله نظامی و حمایت مالی استفاده کرده است. این اقدام عمدتاً با هدف مقابله با آنچه به عنوان تهدید بیثباتکننده «اسلام سیاسی» بهویژه گروههای مرتبط با اخوانالمسلمین میبیند، انجام میشود.
مقامات ارشد امارات این استراتژی را تلاشی برای تقویت دولت-ملت ها در برابر افراط گرایان توصیف کرده اند. با این حال، کارشناسان سازمان ملل و مقامات غربی گفته اند که این رویکرد در برخی موارد به تشدید درگیری ها دامن زده است. اتهامی که امارات آن را رد می کند. منتقدان همچنین می گویند که این سیاست از رهبران اقتدارگرا حمایت می کند.
در زیر جزئیات نقش امارات در کشورهای کلیدی آمده است:
یمن
امارات متحده عربی خروج نیروهای خود از یمن را در سال 2019 اعلام کرد، اما نفوذ خود را از طریق شورای انتقالی جنوب (STC) حفظ کرده است – یک گروه جدایی طلب که آن را آموزش داده و تجهیز کرده است.
ابوظبی این شورا را سدی در برابر حزب اصلاحات می داند. حزبی که یکی از ارکان دولت مورد حمایت عربستان در یمن است و امارات آن را شاخه ای از اخوان المسلمین می داند. همچنین، امارات متحده عربی STC را به عنوان یک شریک در ارائه دسترسی دریایی می بیند.
مصر
ابوظبی از زمان سرنگونی دولت اخوان المسلمین در سال 2013 توسط ارتش به رهبری عبدالفتاح السیسی، مهم ترین حامی مالی قاهره بوده است و مصر سکولار را سپری در برابر بازگشت اسلام گرایی می داند.
در سال 2024، صندوق سرمایه گذاری مستقل امارات متحده عربی (ADQ) قراردادی 35 میلیارد دلاری برای توسعه بخش مهمی از سواحل مدیترانه مصر امضا کرد. تزریق حیاتی ارز خارجی در زمانی که قاهره با کمبود شدید پول نقد مواجه بود.
بی اعتمادی مشترک دو کشور به اخوان المسلمین اساس وحدت سیاسی آنهاست. اتحادی که منجر به هماهنگی تحریم قطر در سال 2017 و مخالفت با نفوذ ترکیه در لیبی شد. حزب حاکم ترکیه (عدالت و توسعه) روابط نزدیکی با اخوان المسلمین دارد.
سودان
ناظران تحریمی سازمان ملل آنچه را که آنها به عنوان “ادعاهای معتبر” در مورد حمایت نظامی امارات از نیروهای پشتیبانی سریع (RSF) به رهبری محمد حمدان داغلو معروف به “حمیداتی” در جنگ داخلی سودان علیه ارتش این کشور توصیف کرده اند، گزارش کرده اند.
تحلیلگران می گویند که امارات به عبدالفتاح البرهان، فرمانده ارتش سودان، به دلیل حضور اسلام گرایان وابسته به رژیم عمر البشیر در صفوف او اعتمادی ندارد و حمیدتی – که قبلاً شریک امارات در یمن بود – را به عنوان وزنه تعادل می بیند.
RSF توسط ایالات متحده و گروه های حقوق بشر به ارتکاب جنایات علیه بشریت و کشتار جمعی با انگیزه قومی در دارفور متهم شده است.
امارات ارسال تسلیحات به نیروهای RSF را به شدت تکذیب کرده و طی نامه هایی به سازمان ملل گفته است که این اتهامات اثبات نشده است و تاکید دارد که نقش این سازمان کاملاً بشردوستانه است.
چاد
امارات روابط امنیتی و اقتصادی خود را با رئیس جمهور موقت چاد، محمد ادریس دبی، تقویت کرده است. از جمله با امضای قرارداد همکاری نظامی در سال 2023 و ارسال خودروهای زرهی به این کشور ساحلی (ساحل صحرا) که آن را سدی در برابر شورش های اسلام گرا می داند.
توجه به فرودگاه دورافتاده امجارس در نزدیکی مرز سودان جلب شده است. جایی که رویترز از افزایش پروازهای باری خبر داده است.
در حالی که امارات می گوید یک بیمارستان صحرایی در آنجا دارد و به پناهندگان سودانی کمک می کند، ناظران تحریم های سازمان ملل و مقامات غربی ادعا کرده اند که این فرودگاه مرکز اصلی لجستیکی برای ارسال سلاح به نیروهای RSF است. امارات این اتهامات را رد کرده و اصرار دارد که فعالیت های خود صرفاً بشردوستانه است.
لیبی
به گفته کارشناسان سازمان ملل، امارات حامی خارجی اصلی خلیفه حفتر، فرمانده مستقر در شرق لیبی است و در حمله سال 2019 به طرابلس، پشتیبانی هوایی و تجهیزات ارتش ملی لیبی (LNA) تحت فرماندهی وی را فراهم کرد.
هدف از این مداخله سرنگونی دولت وحدت ملی مستقر در طرابلس است – دولتی به رسمیت شناخته شده بین المللی که شامل جناح های وابسته به اخوان المسلمین بود و از حمایت نظامی ترکیه برخوردار بود.
اگرچه جنگ داخلی در بن بست شکننده ای به سر می برد، اما امارات همچنان با حفظ روابط نزدیک با جناح های شرقی و خانواده حفتر، و در عین حال تلاش های دیپلماتیک برای تشکیل دولتی عاری از آنچه «شبه نظامیان افراطی» می نامد، یک بازیگر کلیدی است. با این حال، ائتلاف حفتر شامل گروه های سلفی تندرو نیز می شود.
اسرائیل
در سال 2020، امارات، برخلاف دههها اجماع اعراب، با امضای «توافقنامه ابراهیم» با میانجیگری ایالات متحده، روابط خود با اسرائیل را عادی کرد. اقدامی که عربستان سعودی بدون تضمین مسیر تشکیل کشور فلسطین از انجام آن خودداری کرده است.
این توافق، همسویی استراتژیک علیه دشمنان مشترک، به ویژه ایران و گروههای اسلامگرا مانند حماس را رسمیت بخشید.
اگرچه جنگ غزه مشارکت عمومی را کاهش داده است و مقامات اماراتی بارها از عملکرد نظامی اسرائیل انتقاد کرده اند، ابوظبی روابط دیپلماتیک خود را حفظ کرده و این روابط را اهرمی حیاتی برای نفوذ منطقه ای و کانالی منحصر به فرد برای ارتباط با واشنگتن می داند.
سومالی لند
امارات روابط اقتصادی و امنیتی عمیقی با جمهوری خودخوانده سومالی لند برقرار کرده است. زیرا اکثر دولت فدرال سومالی در موگادیشو آن را بسیار نزدیک به قطر و ترکیه می دانند.
تمرکز اصلی این استراتژی سرمایه گذاری 442 میلیون دلاری شرکت «دی پی ورلد» برای توسعه و بهره برداری از بندر بربرا است که جایگزینی استراتژیک برای جیبوتی در خلیج عدن محسوب می شود.
در سال 2017، پارلمان سومالی لند به امارات اجازه داد تا یک پایگاه نظامی در بربرا بسازند. اگرچه این پایگاه بعداً برای استفاده غیرنظامی تعیین شد، امارات به آموزش نیروهای امنیتی سومالیلند ادامه می دهد و حضور کنسولی در هارگیسا را حفظ می کند.
هفته گذشته، اسرائیل اولین کشوری بود که به طور رسمی استقلال سومالیلند را به رسمیت شناخت. دستاوردی دیپلماتیک که بر اساس گزارش آکسیوس با تسهیلات ابوظبی و به نقل از مقامات اسرائیلی به دست آمد.
