به گزارش اختضان نیوز به نقل از خبرآنلاین، پژو همیشه به خودروهای کاربردی و اقتصادی معروف بوده است نه سدان های تشریفاتی و لوکس. با این حال، در اوایل دهه 2000، این خودروساز فرانسوی تصمیم گرفت تصویر جدیدی از خود ایجاد کند. تصمیمی که در نهایت به یک درس گران تبدیل شد.
در زمانی که بازار خودروهای لوکس تقریباً در انحصار برندهای آلمانی بود، پژو فکر می کرد آماده یک جهش بزرگ است. عقب نشینی رقبای غیر لوکس از این بخش، رشد لیزینگ و تغییر الگوی خرید مشتریان، همگی این پیام را مخابره کرد که شاید زمان آن رسیده است که پژو قالب سنتی خود را ترک کند. حاصل این خوش بینی پروژه ای بود که با اطمینان بالایی شروع شد اما پایان خوشی نداشت.
پژو 607 قرار بود نماد بلوغ و ارتقای برند باشد. خودرویی که نه برای هیجان، بلکه برای وقار طراحی شده بود. از نظر پژو، خریداران این کلاس دیگر به دنبال طراحی های تیز یا عملکرد اسپرت نبودند، بلکه راحتی، کیفیت و مهندسی حساب شده را ترجیح می دادند. 607 دقیقا با همین منطق شکل گرفت. سدانی آرام، سنگین و باوقار که قرار بود جایگزینی منطقی برای محصولات آلمانی باشد.
طراحی محتاطانه به جای ریسک
پژو که 605 نه چندان موفق را تجربه کرده بود، این بار اغراق نکرد. طراحی 607 محافظه کارانه، رسمی و بدون مرز بود. نگاهی که قرار بود مدیران و مشتریان جدی را جذب کند. در کابین، تمرکز بر کیفیت مواد، عایق صدا و راحتی سرنشینان بود تا فاصله ذهنی بین برندهای پژو و پریمیوم کاهش یابد.
مشخصات فنی؛ روی نرمی و راحتی تمرکز کنید
در نسخه V6 مدل 2004، پژو به سراغ موتور 3 لیتری شش سیلندر تنفس طبیعی رفت که 210 اسب بخار قدرت داشت. گیربکس 6 سرعته اتوماتیک و دیفرانسیل جلو نشان داد که اولویت اصلی سواری نرم و بی دردسر است نه هیجان رانندگی. گشتاور نرم و خطی این موتور، 607 را به خودرویی مناسب برای سفرهای طولانی تبدیل کرد; جایی که سکوت کابین و نرمی سیستم تعلیق حرف اول را زد.
از نظر فنی، پژو 607 با موتور V6 ماشین بدی نبود. سواری نرم، کابین آرام و کیفیت ساخت قابل قبولی داشت. اما این ویژگی ها نتوانست بر ذهنیت بازار غلبه کند. افت شدید قیمت در بازار دست دوم اعتماد خریداران را بیش از پیش کاهش داد و چرخه تردید شکل گرفت. چرخه ای که فروش پایدار را عملا غیرممکن کرد.
بازار آنطور که پژو انتظار داشت واکنش نشان نداد. مشکل اصلی نه کیفیت بود، نه سواری و نه حتی طراحی. مشکل هویت برند بود. سال ها پژو به عنوان تولید کننده خودروهای اقتصادی و خانوادگی در ذهن مشتریان جا افتاد و تغییر این تصویر بسیار دشوارتر از تصور مدیران شرکت بود.
در بازار سدان های لوکس، خودرو فقط وسیله حمل و نقل نیست. خریدار خواهان انتخاب خود برای حمل پرستیژ است و دقیقاً اینجاست که برندهای آلمانی با سابقه و پرستیژ میدان را از پژو گرفتند. زمانی که قیمت نسخه های فول 607 به محصولات آلمانی نزدیک شد، انتخاب برای بسیاری از خریداران بدیهی بود.
پایان یک تجربه و تغییر جهت
در اواخر دهه 2000، پس از چند به روز رسانی بی نتیجه، پژو به این نتیجه رسید که پروژه 607 به بن بست رسیده است. این شکست پایانی بر تلاش پژو برای حضور مستقیم در کلاس سدان های لوکس بود. پس از آن، تمرکز شرکت به مدل هایی مانند 508 معطوف شد. خودروهایی که در بازار واقعی تری قرار داشتند و با هویت برند سازگارتر بودند.
درسی که پژو هرگز فراموش نکرد
داستان 607 به پژو آموخت که مهندسی خوب به تنهایی برای ورود به دنیای لوکس کافی نیست. درک برند چیزی نیست که با یک محصول تغییر کند. از آن زمان، پژو مسیر محتاطانه تری را در پیش گرفته است: به جای رویارویی با غول های لوکس آلمانی، بر طراحی جذاب، ارزش برای پول و عملکرد تمرکز کرده است. رویای پرچمدار لوکس شاید شکست خورده باشد، اما در عوض، هویت واقعی پژو را بیش از هر زمان دیگری آشکار کرد.
